gruczoł napletka
Gruczoł napletka, znany również jako gruczoł Tysona, to drobna struktura anatomiczna zlokalizowana w obrębie napletka męskiego narządu płciowego. Gruczoły te występują w liczbie mnogiej i są rozmieszczone wokół wewnętrznej powierzchni napletka oraz korony żołędzi prącia.
Z perspektywy histologicznej gruczoły napletka są małymi gruczołami łojowymi, które produkują substancję zwaną smegmą. Wydzielina ta składa się z komórek nabłonkowych złuszczonych z powierzchni żołędzi i napletka, sebum oraz wilgoci. W warunkach fizjologicznych smegma pełni funkcję ochronną i nawilżającą dla delikatnych tkanek żołędzi.
Nadmierne wydzielanie smegmy lub nieodpowiednia higiena okolic napletka może prowadzić do stanów zapalnych, takich jak zapalenie żołędzi i napletka (balanoposthitis). W przypadku nawracających infekcji lub utrudnionej higieny, szczególnie u pacjentów z fizjologiczną lub patologiczną stulejką, może być rozważany zabieg obrzezania jako metoda terapeutyczna.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Abakawir przeszedł szerokie badania przedkliniczne obejmujące ocenę mutagenności, rakotwórczości oraz wpływu na rozrodczość i rozwój płodu. W testach genotoksyczności wykazano słabe działanie mutagenne przy wysokich stężeniach, zarówno in vitro (testy aberracji chromosomowych w limfocytach ludzkich i komórkach chłoniaka myszy), jak i in vivo (testy mikrojądrowe). Długoterminowe badania na myszach i szczurach wykazały zwiększoną częstość nowotworów złośliwych i niezłośliwych, m.in. w gruczołach napletka i łechtaczki, gruczole tarczowym, wątrobie, pęcherzu moczowym, węzłach chłonnych oraz tkance podskórnej, przy dawkach 330 mg/kg mc./dobę u myszy i 600 mg/kg mc./dobę u szczurów. Narażenie ogólnoustrojowe u zwierząt było 3-7-krotnie wyższe niż u ludzi podczas standardowej terapii, co sugeruje, że korzyści kliniczne mogą przeważać nad potencjalnym ryzykiem rakotwórczości.
abakawir, aberracja chromosomowa, analog nukleozydu, autoindukcja metabolizmu, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczoł łechtaczki, gruczoł napletka, gruczoł tarczowy, hepatomegalia, hepatotoksyczność, limfocyt ludzki, mięsień sercowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, test genotoksyczności, test mikrojądrowy, toksyczność embrionalno-płodowa, węzeł chłonny -
Leksykon leków
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące abakawiru i lamiwudyny wskazują na brak mutagenności w testach bakteryjnych oraz negatywny wynik testu mikrojądrowego in vivo u szczurów dla ich kombinacji. Lamiwudyna nie wykazuje działania genotoksycznego in vivo przy stężeniach osoczowych przekraczających 40-50-krotność stężeń klinicznych, natomiast abakawir wykazuje słabą zdolność do uszkodzeń chromosomów przy wysokich stężeniach. W badaniach rakotwórczości lamiwudyna nie wykazała działania rakotwórczego, natomiast abakawir zwiększał częstość występowania nowotworów złośliwych i niezłośliwych u myszy i szczurów, w dawkach 110-600 mg/kg mc./dobę, przy ekspozycji 3-7-krotnie wyższej niż u ludzi. Potencjał rakotwórczy kombinacji nie został zbadany, jednak korzyści kliniczne przewyższają ryzyko. Abakawir powoduje hepatomegalię u zwierząt, bez potwierdzonej hepatotoksyczności klinicznej, oraz niewielkie zmiany degeneracyjne mięśnia sercowego przy ekspozycji 7-24 razy wyższej niż u ludzi.
abakawir, analog nukleozydu, autoindukcja metabolizmu, badanie płodności, badanie toksyczności, bariera łożyskowa, działanie genotoksyczne, działanie hepatotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, gruczoł łechtaczki, gruczoł napletka, gruczoł tarczowy, indukcja metabolizmu, komórka chłoniaka, lamiwudyna, masa wątroby, metabolizm wątrobowy, mięsień sercowy, nowotwór złośliwy, obrzęk płodu, obumieranie zarodka, replikacja DNA komórkowego, test bakteryjny, test mikrojądrowy in vivo, tkanka podskórna, toksyczność abakawiru, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zgon płodu, zmiana degeneracyjna, zmiana szkieletowa -
Leksykon substancji czynnych
Dane przedkliniczne dotyczące abakawiru wskazują na brak działania mutagennego w testach bakteryjnych, jednak substancja hamuje replikację DNA w komórkach ssaków in vitro oraz wykazuje aktywność w testach aberracji chromosomowych w limfocytach ludzkich. W badaniach in vivo obserwowano słabe uszkodzenia chromosomów przy wysokich dawkach. Test mikrojądrowy u szczurów po podaniu abakawiru z lamiwudyną był ujemny. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach wykazały wzrost częstości nowotworów złośliwych i niezłośliwych, głównie przy dawkach 330 mg/kg mc./dobę u myszy i 600 mg/kg mc./dobę u szczurów, co odpowiada ekspozycji 3-7-krotnie wyższej niż u ludzi podczas terapii. Nowotwory lokalizowały się m.in. w gruczołach napletka, łechtaczki, tarczowym, wątrobie, pęcherzu moczowym i węzłach chłonnych. Pomimo tych wyników, korzyści kliniczne abakawiru przeważają nad potencjalnym ryzykiem rakotwórczym u ludzi.
aberracja chromosomowa, analog nukleozydu, autoindukcja metabolizmu, badanie płodności, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie genotoksyczne, działanie hepatotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczoł łechtaczki, gruczoł napletka, gruczoł tarczowy, indukcja metabolizmu, nowotwór złośliwy, obrzęk płodu, profil toksyczności, przenikanie przez łożysko, replikacja DNA komórkowego, test mikrojądrowy, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, wpływ na reprodukcję, zmiana degeneracyjna mięśnia sercowego
