zgon płodu

Zgon płodu (inaczej: obumarcie wewnątrzmaciczne płodu) to śmierć płodu, która następuje po 22. tygodniu ciąży lub gdy masa ciała płodu przekracza 500 g. W przypadku wcześniejszej utraty ciąży mówimy o poronieniu. Diagnoza zgonu płodu stawiana jest na podstawie braku czynności serca płodu, potwierdzonego badaniem ultrasonograficznym.

Przyczyny zgonu płodu mogą być związane z matką (np. nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, choroby autoimmunologiczne), łożyskiem (przedwczesne oddzielenie łożyska, niewydolność łożyska), pępowiną (np. węzeł prawdziwy pępowiny, okręcenie pępowiny wokół części ciała płodu) lub samym płodem (wady rozwojowe, zakażenia wewnątrzmaciczne, zaburzenia genetyczne).

Postępowanie medyczne po rozpoznaniu zgonu płodu obejmuje indukcję porodu lub zabieg cesarskiego cięcia, w zależności od okoliczności klinicznych. Kluczowe jest przeprowadzenie szczegółowej diagnostyki przyczyny zgonu, obejmującej badanie histopatologiczne łożyska, badania mikrobiologiczne, genetyczne oraz autopsję płodu, które mogą pomóc w ustaleniu ryzyka powtórzenia się tego powikłania w kolejnej ciąży.

Wsparcie psychologiczne dla rodziców po stracie dziecka stanowi istotny element opieki medycznej, ponieważ doświadczenie zgonu płodu może prowadzić do rozwoju zespołu stresu pourazowego, depresji i innych zaburzeń psychicznych, wpływających na funkcjonowanie rodziców oraz przebieg kolejnych ciąż.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl