Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Lercaprel

Lek Lercaprel (10 mg + 10 mg tabletki powlekane) zawiera dwie substancje czynne: enalapryl maleinian (10 mg) oraz lerkanidypiny chlorowodorek (10 mg). Dostępne dane przedkliniczne obejmują badania dotyczące zarówno skojarzenia tych substancji, jak i każdej z nich osobno.¹

Badania skojarzenia enalapryl-lerkanidypina

Ocenę potencjalnej toksyczności skojarzenia enalaprylu i lerkanidypiny przeprowadzono na modelach zwierzęcych. Badania obejmowały doustne podawanie obu substancji szczurom przez okres do 3 miesięcy oraz przeprowadzenie dwóch badań genotoksyczności. Wyniki tych badań wykazały, że stosowanie skojarzenia obu substancji nie wpłynęło na zmianę profilu toksykologicznego poszczególnych składników, co sugeruje brak dodatkowych zagrożeń wynikających z jednoczesnego stosowania tych substancji.²

Dane dotyczące enalaprylu

Wyniki konwencjonalnych badań przedklinicznych enalaprylu, obejmujących badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi.³

W badaniach nad wpływem enalaprylu na reprodukcję wykazano, że substancja ta nie wpływa na płodność i reprodukcję u szczurów oraz nie wykazuje działania teratogennego. Jednakże w badaniu, gdzie samicom szczurów podawano doustnie enalapryl od okresu przed kryciem, przez ciążę i w okresie laktacji, zaobserwowano zwiększoną śmiertelność wśród młodych zwierząt.⁴

Badania potwierdziły, że enalapryl przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka. Należy podkreślić, że inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE), jako grupa farmakologiczna, mogą indukować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, prowadząc do:⁵

• zgonu płodu
• powstawania wad wrodzonych (szczególnie dotyczących czaszki)
• działania fetotoksycznego
• wewnątrzmacicznego opóźnienia wzrostu
• występowania drożnego przewodu tętniczego

Uważa się, że powyższe anomalie rozwojowe są spowodowane częściowo bezpośrednim wpływem inhibitorów ACE na układ renina-angiotensyna płodu, a częściowo niedokrwieniem wynikającym z niedociśnienia matki. Prowadzi to do zmniejszenia przepływu krwi między płodem a łożyskiem oraz niedostatecznej podaży tlenu i składników odżywczych dla płodu.⁶

Dane dotyczące lerkanidypiny

Dane przedkliniczne uzyskane z konwencjonalnych badań lerkanidypiny, obejmujących badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi.⁷

W długoterminowych badaniach przeprowadzonych na szczurach i psach, istotne działania obserwowane po podaniu lerkanidypiny były związane, bezpośrednio lub pośrednio, ze znanymi efektami dużych dawek antagonistów wapnia i odpowiadały głównie nasilonej aktywności farmakodynamicznej leku.⁸

W badaniach wpływu na rozród wykazano, że leczenie lerkanidypiną nie wpływało na płodność ani ogólne zdolności rozrodcze u szczurów. Jednak stosowanie dużych dawek lerkanidypiny wywoływało następujące efekty:⁹

• przedimplantacyjną utratę zarodków
• poimplantacyjną utratę zarodków
• opóźnienie rozwoju płodu

Nie zaobserwowano działania teratogennego lerkanidypiny u szczurów i królików, choć inne pochodne dihydropirydyny wykazują takie działanie u zwierząt.¹⁰

Dodatkowo stwierdzono, że lerkanidypina podawana w dużych dawkach (12 mg/kg na dobę) podczas porodu wywoływała dystocję (zaburzenia porodu).¹¹

Należy zaznaczyć, że dystrybucja lerkanidypiny i/lub jej metabolitów u ciężarnych zwierząt oraz ich przenikanie do mleka nie zostały dotychczas zbadane.¹²