poimplantacyjna utrata zarodków
Poimplantacyjna utrata zarodków (ang. post-implantation embryo loss) to zjawisko polegające na obumarciu zarodka po jego implantacji w śluzówce macicy. Proces ten występuje w okresie między implantacją a 10. tygodniem ciąży i jest jedną z przyczyn wczesnych poronień samoistnych.
Najczęstszymi przyczynami poimplantacyjnej utraty zarodków są nieprawidłowości chromosomalne (trisomie, monosomie, poliploidie), zaburzenia immunologiczne, nieprawidłowości anatomiczne macicy, zaburzenia endokrynologiczne (m.in. niedobór progesteronu), infekcje oraz trombofilie. W przeciwieństwie do przedimplantacyjnej utraty zarodków, która często pozostaje niewykryta, poimplantacyjna utrata manifestuje się klinicznie poprzez krwawienie i ból podbrzusza.
Diagnostyka obejmuje badania ultrasonograficzne, oznaczanie poziomu beta-hCG, badania immunologiczne oraz genetyczne. Leczenie zależy od zidentyfikowanej przyczyny i może obejmować suplementację progesteronu, leczenie immunomodulujące, terapię przeciwzakrzepową lub zabieg wyłyżeczkowania jamy macicy w przypadku zatrzymanego poronienia.
Nawracająca poimplantacyjna utrata zarodków (więcej niż 2-3 epizody) wymaga szczegółowej diagnostyki obejmującej badania genetyczne pary, ocenę anatomii macicy, badania w kierunku trombofilii oraz ocenę zaburzeń immunologicznych. Zjawisko to dotyczy około 1-2% par starających się o dziecko.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilaxten 10 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Bilaxten (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych na układ krążenia, oddechowy ani centralny układ nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły niepokojących zmian, a badania genotoksyczności i kancerogenności nie wskazały na ryzyko mutagenne ani rakotwórcze. W badaniach rozwojowych działania teratogenne obserwowano jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, ponad 30-krotnie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi. W badaniu laktacji po podaniu dawki 20 mg/kg masy ciała bilastyna była obecna w mleku szczurów na poziomie około 50% stężenia w osoczu, jednak znaczenie kliniczne tego wyniku dla ludzi pozostaje nieokreślone.
aberracja chromosomowa, autoradiografia, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie laktacji, badanie przedkliniczne, centralny układ nerwowy, dystrybucja bilastyny, działanie rakotwórcze, mutacja genowa, narząd rozrodczy, niepełne kostnienie kości, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, poimplantacyjna utrata zarodków, poziom ekspozycji, strata poimplantacyjna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ na rozród, układ krążenia, układ oddechowy, uszkodzenie DNA, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clabilla Gem 20 mg
Przedkliniczne badania bilastyny, substancji czynnej produktu Clabilla Gem, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Badania farmakologiczne, toksykologiczne, genotoksyczne oraz karcynogenne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. W toksyczności reprodukcyjnej zaobserwowano efekty na płód jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, przy czym poziomy NOAEL przekraczały ponad 30-krotnie ekspozycję terapeutyczną u ludzi. W badaniu laktacji stwierdzono obecność bilastyny w mleku szczurów przy dawce 20 mg/kg, osiągającą około 50% stężenia w osoczu, jednak kliniczne znaczenie tego wyniku dla ludzi pozostaje nieokreślone. Ponadto, badania płodności na szczurach wykazały brak negatywnego wpływu na narządy rozrodcze oraz funkcje reprodukcyjne nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę.
autoradiografia, badanie laktacji, badanie płodności, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, bilastyna, dawka terapeutyczna, dystrybucja bilastyny, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, funkcje życiowe, genotoksyczność, kostnienie kości, margines bezpieczeństwa, narząd rozrodczy, ośrodkowy układ nerwowy, poimplantacyjna utrata zarodków, potencjał karcynogenny, sedacja, stężenie bilastyny, substancja czynna, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Coripren 20 mg + 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Coripren, zawierającego enalapryl i lerkanidypinę, wykazały brak dodatkowych zagrożeń toksykologicznych wynikających ze skojarzonego stosowania tych substancji w porównaniu do ich indywidualnego profilu. Badania na szczurach trwające do 3 miesięcy oraz testy genotoksyczności nie wykazały istotnych działań niepożądanych. Enalapryl nie wykazuje działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, jednak podawanie go samicom w okresie przedkoncepcyjnym, ciąży i laktacji wiązało się ze zwiększoną śmiertelnością młodych. Inhibitory ACE, do których należy enalapryl, mogą indukować poważne działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego, takie jak zgon płodu, wady wrodzone czaszki, fetotoksyczność, wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu oraz drożny przewód tętniczy, co jest związane z ich wpływem na układ renina-angiotensyna płodu oraz niedokrwieniem wynikającym z niedociśnienia u matki.
antagonista wapnia, drożny przewód tętniczy, dystocja, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fetotoksyczność, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, opóźnienie rozwoju płodu, pochodna dihydropirydyny, poimplantacyjna utrata zarodków, przedimplantacyjna utrata zarodków, układ renina-angiotensyna płodu, wada wrodzona, wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu, zaburzenie porodu