badanie kliniczne fazy II

Badanie kliniczne fazy II to etap procesu rozwoju nowego leku lub terapii, który następuje po pomyślnym zakończeniu badań fazy I. W tej fazie lek jest testowany na większej grupie pacjentów (zwykle od 100 do 300 osób) cierpiących na schorzenie, dla którego przeznaczony jest badany produkt.

Głównym celem badań fazy II jest ocena skuteczności leku w leczeniu określonego schorzenia oraz dalsze badanie jego bezpieczeństwa. W tej fazie określana jest również optymalna dawka leku oraz schemat dawkowania. Badania te mogą być randomizowane i często są prowadzone metodą podwójnie ślepej próby, aby zminimalizować błędy wynikające z subiektywnych ocen.

Badania fazy II zazwyczaj trwają od kilku miesięcy do dwóch lat i dostarczają wstępnych danych na temat skuteczności leku. Na podstawie wyników fazy II podejmowana jest decyzja o kontynuacji badań w fazie III, która wymaga znacznie większych nakładów finansowych i logistycznych. Około 33% leków przechodzi pomyślnie z fazy II do fazy III badań klinicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atazanavir Accord 150 mg

Atazanawir wykazuje nieliniową farmakokinetykę z istotnymi różnicami między zdrowymi ochotnikami a pacjentami zakażonymi HIV. U pacjentów HIV stosujących atazanawir 300 mg z rytonawirem 100 mg podczas posiłku, średnia geometryczna Cmax wynosi 4466 ng/ml (CV 42%) z Tmax około 2,5 h, Cmin 654 ng/ml (CV 76%) oraz AUC 44185 ng•h/ml (CV 51%). W porównaniu, atazanawir 400 mg bez rytonawiru wykazuje niższe wartości: Cmax 2298 ng/ml (CV 71%), Cmin 120 ng/ml (CV 109%) i AUC 14874 ng•h/ml (CV 91%). Podanie z rytonawirem i posiłkiem zwiększa biodostępność leku (AUC o 33%, Cmax o 40%) i zmniejsza zmienność farmakokinetyczną o około 25%. Atazanawir wiąże się w około 86% z białkami osocza i przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego oraz nasienia. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z żółcią (79% dawki w kale, 13% w moczu), z okresem półtrwania około 12 godzin w stanie stacjonarnym u pacjentów z HIV.
atazanawir, badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne fazy II, biodostępność atazanawiru, CYP3A4, dystrybucja leku, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, kwaśna alfa-1-glikoproteina, lek niezwiązany, lek przeciwwirusowy, metabolity utlenione, mikrosomy wątroby, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, procesy ADME, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie leku, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik rozpiętości stężeń, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV, znakowanie radioizotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Temozolomide Glenmark 5 mg

Temozolomid, lek przeciwnowotworowy z grupy triazenów (kod ATC: L01AX03), wykazuje istotną skuteczność w leczeniu nowotworów OUN, zwłaszcza glejaka wielopostaciowego i gwiaździaka anaplastycznego. Mechanizm działania opiera się na alkilacji DNA w pozycji O6 guaniny przez aktywny metabolit MTIC, co prowadzi do śmierci komórek nowotworowych. W dużym randomizowanym badaniu (n=573) temozolomid stosowany w dawce 75 mg/m² pc. podczas radioterapii (42-49 dni), a następnie w monoterapii 150-200 mg/m² pc. w cyklach 5-dniowych co 28 dni (do 6 cykli), znacząco poprawił przeżycie całkowite (HR=1,59; 95% CI: 1,33-1,91; p<0,0001) oraz 2-letnie przeżycie (26% vs 10% w grupie kontrolnej). Profilaktyka PCP była wymagana podczas terapii skojarzonej. W podgrupie pacjentów z gorszym stanem ogólnym (WHO PS=2) korzyści były nieistotne, jednak terapia pozostawała bezpieczna.
alkilacja DNA, badanie kliniczne fazy II, czas przeżycia, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, gwiaździak anaplastyczny, jądrowy rezonans magnetyczny, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, monometylo-triazenoimidazolo-karboksamid, nitrozomocznik, Pneumocystis jirovecii, prokarbazyna, radioterapia, skala Karnofskiego, temozolomid, zapalenie płuc
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vortemyel 1 mg

Bortezomib, substancja czynna leku Vortemyel, jest selektywnym inhibitorem proteasomu 26S, kluczowego kompleksu białkowego odpowiedzialnego za degradację białek oznaczonych ubikwityną. Mechanizm działania bortezomibu polega na odwracalnym hamowaniu aktywności proteaz podobnych do chymotrypsyny, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych, w tym szpiczaka mnogiego. W badaniach in vitro i in vivo wykazano, że bortezomib zwiększa różnicowanie osteoblastów i hamuje aktywność osteoklastów, co jest korzystne u pacjentów z zaawansowaną chorobą osteolityczną. W badaniu klinicznym III fazy MMY-3002 VISTA, u pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, schemat B+M+P (bortezomib 1,3 mg/m² dożylnie, melfalan 9 mg/m² i prednizon 60 mg/m²) znacząco wydłużył medianę czasu do progresji choroby do 20,7 miesięcy (vs. 15,0 miesięcy w grupie M+P; HR=0,54; p=0,000002) oraz medianę przeżywalności do 56,4 miesięcy (vs. 43,1 miesięcy; HR=0,695; p=0,00043). Odsetek odpowiedzi całkowitej (CR+nCR) wyniósł 40% w grupie B+M+P wobec 6% w grupie M+P, a czas do pierwszej odpowiedzi mediana 1,4 miesiąca vs. 4,2 miesiąca.
apoptoza, badanie kliniczne fazy II, beta-2 mikroglobulina, białko monoklonalne, bortezomib, całkowite przeżycie, choroba osteolityczna, czynnik jądrowy kappa-B, deksametazon, działanie cytotoksyczne, hematopoetyczne komórki macierzyste, indukcja leczenia, inhibitor proteasomu, leczenie skojarzone, mediana przeżycia, oporny szpiczak mnogi, osteoblasty, osteoklasty, progresja choroby, proteasom 26S, przeżycie wolne od progresji, selektywność leku, szpiczak mnogi, ubikwityna

badanie kliniczne fazy II

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Atazanavir Accord 150 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Temozolomide Glenmark 5 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Vortemyel 1 mg