progresja choroby
Progresja choroby to termin medyczny oznaczający pogorszenie stanu klinicznego pacjenta, charakteryzujące się nasileniem objawów, rozszerzeniem zakresu zmian patologicznych lub pojawieniem się nowych manifestacji choroby. W onkologii progresja oznacza wzrost guza pierwotnego lub pojawienie się nowych ognisk przerzutowych, co jest kluczowym parametrem oceny skuteczności terapii.
Z perspektywy klinicznej progresja choroby może przebiegać w różnym tempie – od powolnego, stabilnego narastania objawów do gwałtownego pogorszenia stanu pacjenta. Ocena progresji jest istotnym elementem monitorowania przebiegu choroby i podejmowania decyzji terapeutycznych, szczególnie w przypadku chorób przewlekłych i nowotworowych.
W badaniach klinicznych progresja choroby stanowi często pierwszorzędowy punkt końcowy, a czas do progresji (PFS – progression-free survival) jest ważnym parametrem oceny skuteczności nowych terapii. W praktyce klinicznej monitorowanie progresji wymaga regularnych badań kontrolnych i wykorzystania odpowiednich skal oraz kryteriów oceny, takich jak RECIST w onkologii czy skala EDSS w stwardnieniu rozsianym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Klertis 12,5 mg
Sunitynib, substancja czynna leku Klertis, jest inhibitorem kinaz tyrozynowych o szerokim spektrum działania przeciwnowotworowego, hamującym receptory PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Mechanizm ten prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych, neoangiogenezy oraz tworzenia przerzutów. Podstawowy metabolit sunitynibu wykazuje podobną aktywność farmakologiczną jak związek macierzysty. Skuteczność i bezpieczeństwo sunitynibu oceniano u pacjentów z opornymi lub nietolerującymi imatynibu guzami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST). W badaniu fazy III, randomizowanym i kontrolowanym placebo, mediana czasu do progresji (TTP) wyniosła 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3–34,1) w grupie leczonej sunitynibem (50 mg/d, schemat 4/2), w porównaniu do 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo. Ponadto, leczenie sunitynibem istotnie wydłużyło przeżycie całkowite (OS) z HR=0,491 (95% CI: 0,290–0,831), co wskazuje na dwukrotnie mniejsze ryzyko zgonu w porównaniu z placebo.
angiogeneza nowotworowa, badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie ślepe, badanie randomizowane, czas do progresji nowotworu, czas przeżycia bez progresji choroby, GIST, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, MRCC, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objaw toksyczności, oporność na imatynib, ORR, PFS, pNET, progresja choroby, proliferacja komórek białaczkowych, proliferacja komórek nowotworowych, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, terapia cytokinami, TTP, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Pharmascience 15 mg
Lenalidomid, lek immunosupresyjny o kodzie ATC L04AX04, działa poprzez wiązanie się z białkiem cereblon, będącym częścią kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Mechanizm ten wywołuje efekt cytotoksyczny i immunomodulacyjny, hamując proliferację i indukując apoptozę komórek nowotworowych, w tym komórek szpiczaka mnogiego, chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych (MDS). Lenalidomid zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT, hamuje angiogenezę przez wpływ na komórki śródbłonka oraz redukuje produkcję cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-6). Wskazane jest także synergistyczne działanie lenalidomidu z rytuksymabem, które potęguje cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) w chłoniaku grudkowym.
ADCC, angiogeneza, ASCT, białko cereblon, białko DDB1, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, cytokiny prozapalne, cytotoksyczność, czynnik transkrypcyjny, delecja chromosomu 5, efekt przeciwzapalny, erytropoeza, hematoonkologia, hemoglobina płodowa, IL-6, immunomodulacja, komórki CD34+, komórki hematopoetyczne, komórki NK, komórki T, lek immunosupresyjny, ligaza E3 kulina RING ubikwityna, PFS, progresja choroby, przeżywalność ogólna, śródbłonek naczyniowy, szpiczak mnogi, terapia podtrzymująca, TNF-α, zespół mielodysplastyczny - Leksykon substancji czynnych
Sunitynib – Wskazania do stosowania
Sunitynib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych, jest stosowany w leczeniu trzech głównych typów nowotworów u dorosłych: zaawansowanych lub przerzutowych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (lek drugiej linii), zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) zarówno lokalnie zaawansowanego, jak i z przerzutami (lek pierwszej linii), oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby (zwykle lek drugiej lub kolejnej linii). Preparaty dostępne są w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg i 50 mg pod różnymi nazwami handlowymi, jednak wskazania do stosowania pozostają jednolite. W przypadku GIST konieczne jest potwierdzenie nieoperacyjności i/lub obecności przerzutów oraz wcześniejsze niepowodzenie terapii imatynibem, które może wynikać z oporności lub nietolerancji. W RCC sunitynib może być stosowany bez konieczności wcześniejszej terapii, a kwalifikacja opiera się na ocenie zaawansowania choroby (stadium III/IV TNM) i stanu ogólnego pacjenta. W pNET kryteria obejmują potwierdzenie histopatologiczne wysokiego zróżnicowania (G1/G2 WHO), nieoperacyjność lub przerzuty oraz progresję choroby ocenianą m.in. według kryteriów RECIST.
badanie obrazowe, GIST, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, klasyfikacja TNM, kryteria RECIST, MRCC, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór nieoperacyjny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na lek, oporność pierwotna, oporność wtórna, pNET, progresja choroby, przerzut, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, skala ECOG, skala Karnofsky’ego, stan sprawności pacjenta, sunitynib, wysoko zróżnicowany nowotwór, zaawansowany nowotwór - Leksykon substancji czynnych
Erybulina – Wskazania do stosowania
Erybulina, dostępna jako mezylan erybuliny w preparacie Eribulin EVER Pharma (0,44 mg/ml roztwór do wstrzykiwań), jest wskazana do leczenia dorosłych pacjentów z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem piersi oraz nieoperacyjnym tłuszczakomięsakiem. W przypadku raka piersi, terapia erybuliną jest zalecana po progresji choroby pomimo co najmniej jednego cyklu wcześniejszej chemioterapii, która musiała obejmować antracykliny (np. doksorubicynę, epirubicynę) oraz taksany (np. paklitaksel, docetaksel). Erybulina może być również stosowana u pacjentów z przeciwwskazaniami do tych grup leków. W leczeniu tłuszczakomięsaka, preparat jest przeznaczony dla pacjentów po wcześniejszym leczeniu antracyklinami, którzy mają przeciwwskazania do ich ponownego stosowania. Produkt dostępny jest w fiolkach 2 ml (0,88 mg erybuliny) i 3 ml (1,32 mg erybuliny), zawierających odpowiednio 79 mg i 118,5 mg etanolu na fiolkę, co należy uwzględnić w ocenie pacjenta.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fulvestrant Vipharm 250 mg/5 ml
Fulvestrant Vipharm, dostępny w dawce 250 mg/5 ml jako roztwór do wstrzykiwań, jest lekiem hormonalnym stosowanym w leczeniu raka piersi u kobiet po menopauzie z ekspresją receptorów estrogenowych. Wskazania obejmują monoterapię u pacjentek z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem piersi, które nie były wcześniej leczone terapią hormonalną, u pacjentek z nawrotem choroby podczas lub po terapii antyestrogenowej oraz w przypadku progresji choroby podczas leczenia antyestrogenowego. Fulwestrant może być również stosowany w skojarzeniu z palbocyklibem u pacjentek z HR-pozytywnym i HER2-negatywnym rakiem piersi, które wcześniej otrzymały leczenie hormonalne.
alkohol benzylowy, benzylu benzoesan, etanol, fulwestrant, hormon luteinizujący, lek antyestrogenowy, menopauza, miejscowo zaawansowana choroba, nowotwór piersi, okres okołomenopauzalny, palbocyklib, progresja choroby, przerzut, rak piersi, receptor estrogenowy, receptor HER2, receptor hormonalny, rozsiany rak piersi, supresja hormonalna, terapia hormonalna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Memantin NeuroPharma 10 mg
Memantin NeuroPharma to lek zawierający memantyny chlorowodorek, stosowany w terapii umiarkowanego i ciężkiego stadium choroby Alzheimera. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg, które można odpowiednio dzielić (10 mg na dwie części, 20 mg na cztery części), co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania. Każda tabletka 10 mg zawiera 10 mg memantyny chlorowodorku (ekwiwalent 8,31 mg memantyny) oraz 118,76 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletka 20 mg zawiera 20 mg memantyny chlorowodorku (ekwiwalent 16,62 mg memantyny) i 237,51 mg laktozy jednowodnej. Obecność laktozy wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją tego składnika.
antagonista receptorów NMDA, choroba Alzheimera, choroba Alzheimera o umiarkowanym nasileniu, diagnostyka choroby Alzheimera, dysfagia, funkcja poznawcza, glutaminian, laktoza jednowodna, memantyny chlorowodorek, nietolerancja laktozy, progresja choroby, schorzenie neurodegeneracyjne, stadium zaawansowania choroby, tabletka powlekana, układ glutaminergiczny, uszkodzenie komórki nerwowej, zaburzenie neurodegeneracyjne, zaburzenie pamięci - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pemetrexed Eugia 500 mg
Pemetrexed Eugia jest wskazany w leczeniu nieoperacyjnego złośliwego międzybłoniaka opłucnej oraz niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) o histologii innej niż przeważająco płaskonabłonkowa. W terapii pierwszego rzutu stosuje się go w skojarzeniu z cisplatyną u pacjentów z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym NDRP oraz u chorych na międzybłoniaka, którzy nie byli wcześniej leczeni chemioterapią. W monoterapii Pemetrexed Eugia jest stosowany jako leczenie podtrzymujące u pacjentów bez progresji po chemioterapii opartej na pochodnych platyny oraz jako terapia drugiego rzutu po niepowodzeniu wcześniejszego leczenia systemowego. Preparat dostępny jest w formie liofilizowanego proszku do infuzji w dawkach 100 mg i 500 mg, z rekonstytuowanym stężeniem 25 mg/ml, co umożliwia precyzyjne dawkowanie dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa ocena histologiczna nowotworu, potwierdzenie braku dominującej histologii płaskonabłonkowej w NDRP, ocena stopnia zaawansowania choroby oraz stanu ogólnego pacjenta. Monitorowanie leczenia obejmuje kontrolę parametrów hematologicznych, funkcji nerek i wątroby przed każdym cyklem. W terapii skojarzonej z cisplatyną należy stosować odpowiednie leczenie wspomagające, w tym nawodnienie i leki przeciwwymiotne. Regularna ocena odpowiedzi na leczenie oraz monitorowanie działań niepożądanych są kluczowe dla optymalizacji terapii, a w razie konieczności dawkowanie może być modyfikowane lub leczenie przerwane. Pemetrexed Eugia powinien być stosowany wyłącznie pod nadzorem specjalisty z doświadczeniem w chemioterapii przeciwnowotworowej.
chemioterapia pierwszego rzutu, chemioterapia przeciwnowotworowa, histologia nieplaskonabłonkowa, koncentrat roztworu do infuzji, leczenie drugiego rzutu, leczenie podtrzymujące, niedrobnokomórkowy rak płuca, parametry hematologiczne, pemetreksed disodowy, progresja choroby, przerzuty odległe, stadium miejscowo zaawansowane, stan sprawności pacjenta, terapia pierwszego rzutu, terapia skojarzona z cisplatyną, złośliwy międzybłoniak opłucnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół bólowy pęcherza moczowego (zapalenie międzyścienne) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół bólowy pęcherza moczowego (ZBPM), czyli zapalenie międzyścienne pęcherza, charakteryzuje się zmiennym przebiegiem i różnorodnością objawów, co utrudnia przewidywanie długoterminowej prognozy. W badaniu obejmującym 198 pacjentów (średni wiek 57,4 ± 12,2 lat) z obserwacją trwającą średnio 16,6 ± 9,75 lat, około 12% pacjentów osiągnęło całkowitą remisję, a 47% doświadczyło poprawy objawów o ponad 50%. Badanie urodynamiczne (BUD) zyskuje na znaczeniu jako narzędzie diagnostyczne i prognostyczne, umożliwiające przewidywanie skuteczności leczenia, choć wymaga dalszych badań prospektywnych. Integracja biomarkerów molekularnych z wynikami zgłaszanymi przez pacjentów (PRO) znacząco poprawia dokładność prognoz – model oparty na klasyfikatorze wektorów nośnych osiągnął AUC 0,87, przewyższając samodzielne wykorzystanie PRO (AUC 0,83), co pozwala na lepsze rozróżnienie postaci owrzodzieniowej i nieowrzodzieniowej ZBPM oraz odróżnienie od innych schorzeń pęcherza.
algorytm prognostyczny, badanie prospektywne, badanie urodynamiczne, biomarker, biomarker molekularny, choroba przewlekła, czynnik prognostyczny, klasyfikator wektorów nośnych, medycyna precyzyjna, narzędzie diagnostyczne, objawy choroby, pole pod krzywą, progresja choroby, remisja objawów, spontaniczna remisja, wyniki zgłaszane przez pacjentów, zespół bólowy pęcherza moczowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Cogiton ODT 10 mg
W terapii preparatem Cogiton ODT zawierającym chlorowodorek donepezylu w dawce 10 mg, ocena zdolności pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn jest kluczowa ze względu na potencjalny wpływ leku oraz choroby podstawowej – otępienia – na funkcje psychomotoryczne. Donepezyl wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na te zdolności, szczególnie w początkowym okresie leczenia lub przy zmianie dawki. Działania niepożądane takie jak uczucie zmęczenia, zawroty głowy oraz kurcze mięśni mogą obniżać koncentrację, koordynację i czas reakcji, co wymaga szczególnej uwagi lekarza i pacjenta w tych fazach terapii.
charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek donepezylu, donepezyl, działanie niepożądane, farmakoterapia, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, koordynacja ruchowa, kurcz mięśniowy, obniżenie koncentracji, otępienie, pamięć operacyjna, progresja choroby, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wydłużenie czasu reakcji, zawrót głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Essentiale Max
Produkt leczniczy Essentiale MAX zawiera 600 mg fosfolipidów z nasion soi, w tym (3-sn-fosfatydylo)cholinę, oraz 20 mg etanolu (2,13% w/w) na kapsułkę, co odpowiada mniej niż 1 ml piwa lub wina i nie wywołuje efektów farmakologicznych. Preparat zawiera również olej sojowy, który może zawierać białko orzeszków ziemnych, co stanowi ryzyko ciężkich reakcji alergicznych u pacjentów z uczuleniem na soję lub orzeszki ziemne. Zawartość sodu jest niska (<1 mmol, <23 mg na dawkę), co pozwala na stosowanie u pacjentów z dietą niskosodową, np. z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca. Produkt nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
białko orzeszków ziemnych, choroba podstawowa, etanol, fosfolipidy sojowe, funkcja wątroby, leczenie wspomagające, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objawy podmiotowe i przedmiotowe, olej sojowy, postępowanie terapeutyczne, progresja choroby, przewlekłe zapalenie wątroby, reakcja alergiczna, uczulenie na soję, uszkodzenie wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Pazopanib Pharmascience to lek przeciwnowotworowy dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 200 mg (różowe, kapsułkowate) oraz 400 mg (białe, kapsułkowate), stosowany u dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz wybranymi podtypami zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS). W RCC lek jest wskazany zarówno w terapii pierwszego rzutu u pacjentów bez wcześniejszego leczenia systemowego, jak i w leczeniu drugiej linii u pacjentów po terapii cytokinami (np. interferon alfa, interleukina-2) z progresją choroby. W przypadku STS, pazopanib jest stosowany u pacjentów z progresją choroby po wcześniejszej chemioterapii w chorobie rozsianej lub po progresji w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego bądź adjuwantowego.
chemioterapia, choroba rozsiana, cytokiny, działanie przeciwnowotworowe, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiej linii, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, podtyp histologiczny STS, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, terapia przeciwnowotworowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Subinit 25 mg
Subinit, zawierający sunitynib w formie jabłczanu, dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg (odpowiednio 16,70 mg, 33,40 mg i 66,80 mg sunitynibu jabłczanu). Lek jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (w przypadku oporności lub nietolerancji), zaawansowanym lub przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (MRCC) jako terapia pierwszego rzutu oraz wysoko zróżnicowanymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) z potwierdzoną progresją choroby. Wskazania obejmują zarówno guzy nieoperacyjne, jak i przerzutowe, a decyzja o terapii powinna opierać się na potwierdzeniu histopatologicznym, ocenie zaawansowania choroby oraz odpowiednich badaniach obrazowych (TK, MRI, PET-CT).
badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, GIST, imatynib, jabłczan sunitynibu, kapsułka twarda, nieoperacyjność, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby, przerzut, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba niemanna-picka – Epidemiologia
Choroba Niemanna-Picka (NPD) to rzadka, autosomalnie recesywna lizosomalna choroba spichrzeniowa, obejmująca trzy główne typy: A, B i C, różniące się patogenezą, fenotypem i częstością występowania. Typy A i B występują z częstością około 1:250 000 urodzeń, z wyższą częstością typu A w populacji Żydów aszkenazyjskich (1:40 000) oraz typu B w populacjach Maghrebu, Arabii Saudyjskiej i tureckiej. Typ C, o częstości szacowanej na 1:100 000–1:150 000 urodzeń, jest najczęściej diagnozowany w populacji francusko-akadyjskiej w Nowej Szkocji. Diagnostyka opiera się na ocenie aktywności kwaśnej sfingomielinazy (typy A i B) oraz badaniach genetycznych i biomarkerach (oksysterole, lizosfingolipidy, kwasy żółciowe) w typie C. Wczesne rozpoznanie jest utrudnione ze względu na heterogenność kliniczną i niespecyficzne objawy, co skutkuje opóźnieniem diagnozy o 4-5 lat w postaciach późnoniemowlęcych i młodzieńczych. Wprowadzenie badań przesiewowych noworodków, m.in. oznaczania enzymu ASM i biomarkera TCG, ma na celu poprawę wczesnej identyfikacji i umożliwienie wcześniejszej interwencji terapeutycznej.
badania przesiewowe noworodków, biomarker specyficzny, choroba autosomalna recesywna, choroba Niemanna-Picka, choroba Niemanna-Picka typu C, dziedziczenie autosomalne recesywne, efekt założyciela, gen NPC1, gen NPC2, hepatosplenomegalia, heterogenność kliniczna, kwaśna sfingomielinaza, leukocyty krwi obwodowej, lizosomalne choroby spichrzeniowe, mutacja genetyczna, niedobór kwaśnej sfingomielinazy, niewydolność wątroby, nosiciel genu, poradnictwo genetyczne, progresja choroby, sekwencjonowanie całego eksomu, terapia genowa, wektor AAV9, Żydzi aszkenazyjscy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Abiraterone Richter 500 mg
Abiraterone Richter (abirateron) jest wskazany w leczeniu dorosłych mężczyzn z nowo rozpoznanym hormonowrażliwym rakiem gruczołu krokowego wysokiego ryzyka z przerzutami (mHSPC) oraz w opornym na kastrację raku gruczołu krokowego z przerzutami (mCRPC) zarówno przed, jak i po chemioterapii zawierającej docetaksel. Lek w dawce 500 mg (zawierający 446 mg substancji czynnej) podawany jest wyłącznie w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem, a w przypadku mHSPC także z terapią supresji androgenowej (ADT). Terapia ta jest dedykowana pacjentom z potwierdzonymi przerzutami i wysokim ryzykiem progresji, u których wczesna intensyfikacja leczenia może przynieść korzyści, a także pacjentom z mCRPC bezobjawowym lub z łagodnymi objawami, którzy nie kwalifikują się jeszcze do chemioterapii lub u których doszło do progresji po leczeniu docetakselem.
abirateron, chemioterapia docetakselem, docetaksel, gospodarka mineralokortykoidowa, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego z przerzutami, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, octan abirateronu, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego z przerzutami, prednizolon, prednizon, progresja choroby, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego wysokiego ryzyka, supresja androgenowa, tabletka powlekana, terapia supresji androgenowej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Capecitabinum Glenmark 150 mg
Kapecytabina, będąca prolekiem 5-fluorouracylu (5-FU), wykazuje selektywne działanie cytotoksyczne dzięki aktywacji przez fosforylazę tymidynową, enzym występujący w wyższych stężeniach w tkankach nowotworowych. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy DNA i RNA poprzez blokadę metylacji kwasu deoksyurydylowego do tymidylowego, co prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych, szczególnie szybko dzielących się. W badaniach klinicznych fazy III potwierdzono skuteczność kapecytabiny w monoterapii oraz w skojarzeniu z oksaliplatyną (schemat XELOX) w leczeniu uzupełniającym raka okrężnicy w stadium III, wykazując co najmniej równoważną lub lepszą skuteczność w porównaniu do standardowego schematu 5-FU/leukoworyna (Mayo). Dawki stosowane w badaniach to 1250 mg/m² pc. kapecytabiny dwa razy na dobę przez 14 dni w cyklach trzytygodniowych oraz 1000 mg/m² pc. w schemacie XELOX z oksaliplatyną 130 mg/m² pc. iv.
5-fluorouracyl, bewacyzumab, całkowity czas przeżycia, cytostatyk, działanie cytotoksyczne, FOLFOX-4, fosforylaza tymidynowa, kapecytabina, kwas deoksyrybonukleinowy, leczenie skojarzone, leczenie uzupełniające, leukoworyna, odsetek odpowiedzi, oksaliplatyna, prekursor leku, progresja choroby, przeżycie bez choroby, przeżycie bez nawrotu, rak jelita grubego z przerzutami, rak okrężnicy, schemat Mayo, synteza RNA, XELOX - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxaliplatin Kalceks 5 mg/ml
Oxaliplatin Kalceks, dostępny jako koncentrat 5 mg/ml do sporządzania roztworu do infuzji, jest stosowany wyłącznie u dorosłych pacjentów w leczeniu raka jelita grubego, zarówno w terapii uzupełniającej, jak i w przypadku choroby z przerzutami. Standardowa dawka wynosi 85 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie co 2 tygodnie. W terapii uzupełniającej leczenie trwa 12 cykli (6 miesięcy), natomiast w przypadku choroby przerzutowej kontynuuje się je do progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Lek podaje się po rozcieńczeniu w 250-500 ml roztworu glukozy 5% (50 mg/ml), uzyskując stężenie końcowe 0,2-0,7 mg/ml, w infuzji trwającej od 2 do 6 godzin, zawsze przed podaniem fluoropirymidyn, np. 5-fluorouracylu. W przypadku wynaczynienia infuzję należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie postępowanie.
5-fluorouracyl, bolus dożylny, choroba z przerzutami, ciągła infuzja dożylna, cytotoksyczność, fluoropirymidyna, guzy lite, infuzja dożylna, leczenie skojarzone, leczenie uzupełniające, monoterapia, niewydolność nerek, oksaliplatyna, powierzchnia ciała, progresja choroby, rak jelita grubego, rak jelita grubego z przerzutami, terapia skojarzona, terapia uzupełniająca, toksyczność leku, wkłucie centralne, wynaczynienie, zaburzenia dróg żółciowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Postępujące porażenie nadrdzeniowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Postępujące porażenie nadjądrowe (PSP) to rzadkie, neurodegeneracyjne schorzenie o niekorzystnym rokowaniu, charakteryzujące się medianą przeżycia od 6 do 7,4 lat od pojawienia się pierwszych objawów w typowej postaci Richarsona. Czas przeżycia może się wahać od 2 do 17 lat, a średni czas od diagnozy wynosi 3-4 lata. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek zachorowania (późniejszy wiek wiąże się z gorszym rokowaniem), płeć (kobiety mają szybszą progresję), wskaźnik obszaru śródmózgowie/most (M/P area ratio), wynik w skali PSPRS oraz tempo progresji choroby. Przebieg choroby cechuje się szybkim pogorszeniem sprawności ruchowej, z koniecznością używania pomocy przy chodzeniu średnio po 3,1 roku oraz unieruchomieniem po około 8,2 latach od wystąpienia objawów.
aspiracja treści pokarmowej, aspiracyjne zapalenie płuc, badanie kohortowe, badanie neuroobrazowe, choroba neurodegeneracyjna, czynnik rokowniczy, demencja, dysfagia, gastrostomia odżywcza, instytucjonalizacja, mediana przeżycia, niepełnosprawność ruchowa, odleżyna, postępujące porażenie nadjądrowe, powikłania płucne, progresja choroby, terapia objawowa, wczesne rozpoznanie, zespół interdyscyplinarny, zespół Richardsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Accordeon 5 mg
Produkt leczniczy Accordeon, zawierający oksykodon chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 roku życia w leczeniu bólu przewlekłego, zarówno nowotworowego, jak i nienowotworowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 10 mg co 12 godzin u pacjentów nieleczonych wcześniej opioidami, z możliwością redukcji do 5 mg u osób w podeszłym wieku lub o złym stanie odżywienia. U pacjentów z wcześniejszym doświadczeniem opioidowym dawka początkowa powinna stanowić 50-75% ekwiwalentu oksykodonu, uwzględniając indywidualną tolerancję. W przypadku zaburzeń czynności wątroby lub nerek zaleca się redukcję dawki o 50% oraz ścisłe monitorowanie. Standardowa dawka dla bólu nienowotworowego wynosi około 40 mg/dobę, natomiast w bólu nowotworowym dawki mogą sięgać 80-120 mg/dobę, a w wyjątkowych przypadkach nawet do 400 mg/dobę. Tabletki należy przyjmować doustnie dwa razy na dobę, nie żuć ani nie rozkruszać, aby uniknąć ryzyka szybkiego uwalniania i potencjalnie śmiertelnej dawki oksykodonu.
ból nienowotworowy, ból nowotworowy, ból przebijający, choroba krążka międzykręgowego, choroba zwyrodnieniowa stawów, dawka ekwiwalentna, działanie niepożądane, hiperalgezja, objawy odstawienia, oksykodonu chlorowodorek, postać o szybkim uwalnianiu, progresja choroby, siarczan morfiny, silny opioid, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia opioidowa, tolerancja na lek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Abiraterone Fresenius Kabi, zawierający 250 mg octanu abirateronu w tabletkach, jest wskazany do leczenia zaawansowanego raka gruczołu krokowego u dorosłych mężczyzn, wyłącznie w skojarzeniu z prednizolonem. Wskazania obejmują: 1) nowo zdiagnozowany, wysokiego ryzyka, hormonowrażliwy rak prostaty z przerzutami (mHSPC) w terapii pierwszej linii wraz z supresją androgenową (ADT); 2) rak oporny na kastrację z przerzutami (mCRPC) u pacjentów bezobjawowych lub z minimalnymi objawami, po niepowodzeniu ADT, ale przed chemioterapią; 3) mCRPC z progresją po chemioterapii z docetakselem. Tabletki mają postać owalną (16 x 9,5 mm), zawierają 180 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Decyzja o terapii powinna uwzględniać dokładną ocenę kliniczną, stadium choroby, obecność przerzutów oraz wcześniejsze leczenie.
ADT, chemioterapia, docetaksel, działanie niepożądane, glikokortykosteroid, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, mCRPC, mHSPC, niepowodzenie terapii supresji androgenowej, nietolerancja laktozy, nowotwór gruczołu krokowego, octan abirateronu, prednizolon, progresja choroby, progresja choroby nowotworowej, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak prostaty, terapia pierwszej linii, terapia skojarzona, terapia supresji androgenowej - Leksykon substancji czynnych
Gefitynib – Właściwości farmakodynamiczne
Gefitynib jest selektywnym inhibitorem kinazy tyrozynowej receptora EGFR, wykazującym skuteczność terapeutyczną głównie u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NDRP) posiadających aktywujące mutacje EGFR, takie jak delecje w egzonie 19 oraz mutacja L858R. W badaniu WJTOG3405 gefitynib znacząco wydłużył czas przeżycia wolny od progresji (PFS) z HR 0,489 (95% CI: 0,336–0,710) w porównaniu do chemioterapii dwulekowej. Skuteczność leku jest ograniczona u pacjentów bez mutacji EGFR, u których gefitynib wykazuje niższą efektywność niż standardowa chemioterapia. W badaniu IPASS u pacjentów z mutacją EGFR odsetek odpowiedzi obiektywnych (ORR) wyniósł 71,2% vs 47,3% przy chemioterapii, a mediana PFS wyniosła 9,5 vs 6,3 miesiąca (HR 0,48; p<0,0001). Mediana całkowitego przeżycia (OS) była podobna w obu grupach (około 21,6 miesiąca). Wykrywanie mutacji EGFR w krążącym DNA (ctDNA) jest użyteczną metodą diagnostyczną, z czułością i swoistością potwierdzoną w badaniu IFUM, co umożliwia identyfikację pacjentów kwalifikujących się do terapii gefitynibem.
amplifikacja HER2, amplifikacja MET, angiogeneza, apoptoza, całkowite przeżycie, drobnokomórkowy rak płuca, gefitynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, karboplatyna/paklitaksel, kinaza tyrozynowa, krążące DNA nowotworowe, leczenie objawowe, mutacja EGFR, mutacja PIK3CA, mutacja T790M, naskórkowy czynnik wzrostu, niedrobnokomórkowy rak płuca, odpowiedź obiektywna, progresja choroby, przeżycie bez progresji, przeżycie wolne od progresji, rak gruczołowy, receptor EGFR, współczynnik hazardu - Leksykon substancji czynnych
Pemetreksed – Właściwości farmakodynamiczne
Pemetreksed jest antagonistą kwasu foliowego o wielokierunkowym mechanizmie działania, hamującym enzymy kluczowe dla biosyntezy nukleotydów: syntazę tymidylową (TS), reduktazę dihydrofolanową (DHFR) oraz formylotransferazę rybonukleotydu glicynamidowego (GARFT). Lek jest transportowany do komórek przez system nośnika zredukowanych folanów oraz białko wiążące folany, a następnie ulega poliglutaminizacji, co zwiększa jego retencję i siłę działania w komórkach nowotworowych. W badaniu EMPHACIS u pacjentów z złośliwym międzybłoniakiem opłucnej, terapia skojarzona pemetreksedem i cisplatyną wydłużyła medianę przeżycia do 12,1 miesięcy (95% CI: 10,0-14,4) w porównaniu do 9,3 miesięcy (95% CI: 7,8-10,7) przy monoterapii cisplatyną (p=0,020). Mediana czasu do progresji choroby wyniosła odpowiednio 5,7 vs 3,9 miesiąca (p=0,001), a całkowity odsetek odpowiedzi na leczenie był istotnie wyższy w grupie z pemetreksedem (41,3% vs 16,7%, p<0,001). Suplementacja kwasem foliowym i witaminą B12 była stosowana w celu ograniczenia toksyczności.
antagonista kwasu foliowego, cisplatyna, docetaksel, działanie wielokierunkowe, Europejska Agencja Leków, formylotransferaza rybonukleotydu glicynamidowego, gemcytabina, leczenie drugiego rzutu, leczenie podtrzymujące, leczenie wspomagające, niedrobnokomórkowy rak płuca, paklitaksel, poliglutaminizacja, progresja choroby, przeżycie wolne od progresji, rak gruczołowy, rak płaskonabłonkowy, reduktaza dihydrofolanowa, syntaza tymidylowa, syntetaza folylpoliglutaminianowa, terapia pierwszego rzutu, złośliwy międzybłoniak opłucnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tramadol Krka 100 mg/ 2 ml
Tramadol Krka dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań/infuzji w stężeniach 50 mg/ml oraz 100 mg/2 ml, z maksymalną dawką dobową 400 mg tramadolu chlorowodorku u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od nasilenia bólu i odpowiedzi pacjenta, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. Standardowo podaje się 50-100 mg co 4-6 godzin, z możliwością podania drugiej dawki 50 mg w ciągu 30-60 minut w przypadku niedostatecznego efektu. U pacjentów powyżej 75. roku życia oraz z niewydolnością nerek lub wątroby konieczne jest wydłużenie odstępów między dawkami, a u ciężkiej niewydolności tych narządów stosowanie leku jest przeciwwskazane. U dzieci powyżej 1. roku życia dawka wynosi 1-2 mg/kg mc., maksymalnie do 8 mg/kg mc. lub 400 mg na dobę, z koniecznością rozcieńczenia preparatu.
ból nowotworowy, ból pooperacyjny, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie przeciwbólowe, eliminacja leku, farmakoterapia bólu, hiperalgezja, infuzja dożylna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, progresja choroby, roztwór do wstrzykiwań, terapia bólu, tolerancja na lek, tramadol chlorowodorek, wydalanie leku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Azacitidine Onko 25 mg/ml
Azacitidine Onko jest lekiem podawanym podskórnie w dawce początkowej 75 mg/m² powierzchni ciała przez 7 dni, po czym następuje 21-dniowa przerwa, co tworzy 28-dniowy cykl leczenia. Zaleca się przeprowadzenie co najmniej 6 cykli terapii, kontynuując leczenie do momentu uzyskania korzyści klinicznych lub progresji choroby. Monitorowanie pacjentów obejmuje regularną ocenę parametrów hematologicznych, czynności wątroby i nerek oraz toksyczności, w tym nefrotoksyczności. W przypadku hematologicznej toksyczności (płytki ≤50 x 10⁹/l i/lub ANC ≤1 x 10⁹/l) konieczne jest opóźnienie kolejnego cyklu do czasu regeneracji, definiowanej jako wzrost liczby komórek o co najmniej 50% różnicy między wartością nadiru a wartością wyjściową. Modyfikacja dawki (redukcja do 50%) jest wskazana, jeśli regeneracja nie nastąpi w ciągu 14 dni. U pacjentów z obniżonymi wyjściowymi wartościami hematologicznymi, decyzje o opóźnieniu i modyfikacji dawki opierają się na stopniu zmniejszenia liczby komórek i komórkowości szpiku kostnego.
azot mocznikowy, bezwzględna liczba neutrofili, chemioterapeutyk, czynność nerek, kreatynina w surowicy, krwinka biała, lek przeciwwymiotny, morfologia krwi, nadir, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy wątroby, płytka krwi, podanie doustne, progresja choroby, szpik kostny, test czynnościowy wątroby, toksyczność hematologiczna, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba stilla u dorosłych – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba Stilla u dorosłych (AOSD) to rzadkie schorzenie autoimmunologiczne charakteryzujące się układowym stanem zapalnym, manifestującym się gorączką, wysypką, zapaleniem wielostawowym oraz hiperferrytynemią. Nie istnieje skuteczna metoda zapobiegania rozwojowi AOSD, dlatego kluczowe jest wczesne rozpoznanie i szybkie wdrożenie leczenia, które pozwala na indukcję remisji i zapobiega progresji choroby oraz powikłaniom. Leczenie pierwszego rzutu opiera się na wysokich dawkach glikokortykosteroidów (GKS), które indukują remisję kliniczną zwykle w ciągu kilku dni, a następnie stopniowo się je odstawia po ustąpieniu objawów i normalizacji parametrów zapalnych. Dodanie metotreksatu (MTX) zwiększa skuteczność terapii i umożliwia ograniczenie stosowania GKS, co jest istotne, gdyż u około 45% pacjentów rozwija się zależność od steroidów. W terapii stosuje się także biologiczne leki modyfikujące przebieg choroby (bDMARDs), takie jak anakinra, które zapobiegają nawrotom i progresji AOSD.
aktywność choroby, anakinra, biologiczny lek modyfikujący przebieg choroby, borelioza, choroba Stilla u dorosłych, choroba z Lyme, dysregulacja immunologiczna, glikokortykosteroid, gorączka o nieustalonej przyczynie, hiperferrytynemia, kwas tłuszczowy omega-3, lek modyfikujący przebieg choroby, lek modyfikujący przebieg choroby reumatycznej, medycyna funkcjonalna, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, progresja choroby, przedwczesny poród, remisja kliniczna, schorzenie autoimmunologiczne, szczepienie przeciw COVID-19, uszkodzenie stawu, wczesna diagnostyka, zaostrzenie choroby, zapalenie wielostawowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Suganet 25 mg
Lek Suganet zawierający sunitynibu jabłczan jest dostępny w postaci twardych kapsułek o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, stosowany u dorosłych pacjentów w leczeniu trzech głównych jednostek onkologicznych: nieoperacyjnych i/lub przerzutowych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (oporność lub nietolerancja), zaawansowanego i/lub przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby. Dawkowanie leku jest indywidualizowane, a kapsułki różnią się kolorem i rozmiarem, co ułatwia identyfikację odpowiedniej dawki (12,5 mg – pomarańczowe, 25 mg – karmelowe z pomarańczowym korpusem, 50 mg – karmelowe, wydłużone). Wskazania obejmują pacjentów z opornością lub nietolerancją imatynibu w GIST, chorych z zaawansowanym rakiem nerki wykraczającym poza torebkę narządu lub z przerzutami oraz pacjentów z progresywnymi, wysoko zróżnicowanymi pNET, u których chirurgiczne leczenie jest niemożliwe.
działanie niepożądane imatynibu, GIST, imatynib, MRCC, naciekanie tkanek, nieoperacyjny GIST, nietolerancja imatynibu, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, oporność na lek, pNET, progresja choroby, przerzut odległy, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, zajęcie węzłów chłonnych, zmiana przerzutowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – AuroUrso 250 mg
Terapia kwasem ursodeoksycholowym (AuroUrso 250 mg) charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które należy monitorować, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby i dróg żółciowych. Najczęściej obserwowanymi objawami są jasne stolce lub biegunka, występujące często (≥ 1/100 do < 1/10), co wiąże się ze zmianą wydzielania i składu żółci. Bardzo rzadko (< 1/10 000) mogą pojawić się poważniejsze komplikacje, takie jak silny ból w prawej górnej części brzucha u chorych na pierwotną żółciową marskość wątroby (PBC), zwapnienie kamieni żółciowych oraz dekompensacja marskości wątroby, która częściowo ustępuje po przerwaniu terapii. Również bardzo rzadko notuje się reakcje alergiczne w postaci pokrzywki.
biegunka, ból brzucha, choroby dróg żółciowych, dekompensacja wątroby, diagnostyka różnicowa, działania niepożądane, farmakoterapia, kamienie żółciowe, kwas ursodeoksycholowy, niewydolność wątroby, pierwotna żółciowa marskość wątroby, pokrzywka, progresja choroby, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, wydzielanie żółci - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Donesyn 5 mg
Donesyn, zawierający chlorowodorek donepezylu, jest lekiem stosowanym w objawowym leczeniu otępienia w chorobie Alzheimera o nasileniu od łagodnego do średnio ciężkiego. Substancja czynna działa jako inhibitor acetylocholinesterazy, zwiększając stężenie acetylocholiny w ośrodkowym układzie nerwowym, co łagodzi deficyty cholinergiczne charakterystyczne dla tej choroby. Preparat dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, zawierających odpowiednio 91 mg i 182 mg laktozy, co jest istotne w kontekście nietolerancji laktozy u pacjentów. Lek powinien być przepisywany wyłącznie pacjentom z potwierdzoną diagnozą choroby Alzheimera i otępieniem o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, a decyzję o jego włączeniu powinien podejmować specjalista z doświadczeniem w leczeniu otępienia.
acetylocholina w ośrodkowym układzie nerwowym, chlorowodorek donepezylu, deficyt cholinergiczny, donepezyl, działanie niepożądane, inhibitor acetylocholinesterazy, leczenie objawowe otępienia, nasilenie otępienia, nietolerancja laktozy, otępienie naczyniowe, otępienie w chorobie Alzheimera, otępienie w chorobie Parkinsona, otępienie z ciałami Lewy’ego, progresja choroby, tabletka powlekana - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych – Objawy
Rak dróg żółciowych (cholangiocarcinoma) to agresywny nowotwór przewodów żółciowych, charakteryzujący się skąpoobjawowym przebiegiem we wczesnym stadium, co utrudnia jego wczesne rozpoznanie. Około 39% pacjentów z wczesnym rakiem jest bezobjawowych, a 84% nie wykazuje żółtaczki. Wczesne symptomy są niespecyficzne i obejmują zmęczenie, utratę masy ciała, nocne poty oraz ogólne złe samopoczucie. Objawy typowe dla zaawansowanego stadium, takie jak żółtaczka, świąd skóry, odbarwione stolce, ciemny mocz i ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, pojawiają się zwykle dopiero przy blokadzie przewodów żółciowych. Lokalizacja guza wpływa na manifestację kliniczną – nowotwory dystalne częściej wywołują wczesną żółtaczkę i objawy cholestazy, natomiast guzy wewnątrzwątrobowe mogą pozostawać bezobjawowe dłużej, często wykrywane przypadkowo w badaniach obrazowych, z podwyższoną aktywnością fosfatazy alkalicznej w badaniach laboratoryjnych.
bilirubina, ból brzucha, cholangiocarcinoma, cholangitis, cholestaza, ciemny mocz, fosfataza alkaliczna, hepatomegalia, immunoterapia, kamica żółciowa, leczenie chirurgiczne, naciekanie, objaw Courvoisiera, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, progresja choroby, przerzut odległy, przeszczepienie wątroby, przewód żółciowy, rak dróg żółciowych, rak wnękowy, rozsiew nowotworowy, świąd skóry, terapia celowana, węzeł chłonny, wodobrzusze, zapalenie dróg żółciowych, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Binabic 150 mg
Lek Binabic zawiera 150 mg bikalutamidu w postaci białych, okrągłych tabletek powlekanych o średnicy 10,5 mm z linią podziału ułatwiającą przełamanie, lecz nie do dzielenia dawki. Zalecana dawka dla dorosłych mężczyzn, w tym osób w podeszłym wieku, wynosi 150 mg (1 tabletka) doustnie raz na dobę. Terapia powinna trwać co najmniej 2 lata lub do momentu progresji choroby, z zachowaniem ciągłości leczenia dla optymalnej skuteczności. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u osób z łagodnymi zaburzeniami wątroby również stosuje się standardową dawkę 150 mg/dobę. W przypadku umiarkowanych i ciężkich zaburzeń czynności wątroby zaleca się ostrożność i monitorowanie ze względu na ryzyko kumulacji leku.
bikalutamid, Binabic, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie leku, dysfagia, kumulacja leku, łagodne zaburzenie czynności wątroby, monitorowanie pacjenta, podeszły wiek, progresja choroby, skuteczność terapii, tabletka leku, tabletka powlekana, terapia lekowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Caspofungin Viatris 70 mg
Caspofungin Viatris, zawierający 70 mg kaspofunginy (w postaci kaspofunginy octanu) w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, jest wskazany do leczenia inwazyjnej kandydozy u pacjentów w każdym wieku. Po rekonstytucji w 10,5 ml wody do wstrzykiwań, roztwór zawiera 7,2 mg kaspofunginy w 1 ml. Lek jest również stosowany w terapii inwazyjnej aspergilozy u dorosłych oraz dzieci i młodzieży, zwłaszcza w przypadkach oporności lub nietolerancji na amfoterycynę B (w tym preparaty lipidowe) i/lub itrakonazol. Kryterium kwalifikującym do zastosowania kaspofunginy jest brak poprawy klinicznej lub progresja zakażenia po co najmniej 7 dniach standardowej terapii przeciwgrzybiczej w dawkach terapeutycznych.
amfoterycyna B, Aspergillus, brak odpowiedzi na leczenie, Candida, gorączka neutropeniczna, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna kandydoza, itrakonazol, kaspofungina, koncentrat roztworu do infuzji, lek przeciwgrzybiczny, neutropenia, oporność na leczenie, progresja choroby, terapia empiryczna, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Zentiva 37,5 mg
Sunitinib Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi lub przerzutowymi nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zarówno z powodu oporności, jak i nietolerancji. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii zaawansowanego lub przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) w pierwszej linii lub po wcześniejszych niepowodzeniach terapeutycznych. Trzecim wskazaniem są wysoko zróżnicowane nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET) u pacjentów z nieoperacyjnym guzem lub przerzutami, z udokumentowaną progresją choroby oraz histologicznym stopniem zróżnicowania G1 lub G2 według WHO.
diagnostyka obrazowa, diagnoza histopatologiczna, działanie niepożądane, GIST, MRCC, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, onkolog kliniczny, oporność na imatynib, parametry laboratoryjne, pNET, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, terapia przeciwnowotworowa, zróżnicowanie histologiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Zentiva 50 mg
Sunitinib Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg i 50 mg, jest wskazany do leczenia trzech typów nowotworów złośliwych u dorosłych: nieoperacyjnych lub przerzutowych guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego lub przerzutowego raka nerkowokomórkowego (RCC), gdzie może być stosowany jako terapia pierwszego rzutu, oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych i przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z progresją choroby pomimo wcześniejszego leczenia. Wskazania te wymagają precyzyjnej diagnostyki i indywidualnego dostosowania terapii przez specjalistę onkologa lub hematologa.
badanie laboratoryjne, ciśnienie tętnicze, czynność tarczycy, działanie niepożądane, funkcja wątroby, hematolog, kapsułka twarda, kardiotoksyczność, morfologia krwi, nieoperacyjny nowotwór, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, ocena kardiologiczna, onkolog kliniczny, oporność na leczenie, progresja choroby, przerzut nowotworowy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, terapia imatynibem - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bosutinib Zentiva 500 mg
Leczenie przewlekłej białaczki szpikowej (CML) produktem Bosutinib Zentiva powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. Dawkowanie zależy od fazy choroby i wcześniejszego leczenia: w nowo rozpoznanej CML Ph+ w fazie przewlekłej (CP) zalecana dawka wynosi 400 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów z opornością lub nietolerancją wcześniejszych terapii dawka początkowa to 500 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 600 mg/dobę w określonych sytuacjach klinicznych. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji. W przypadku umiarkowanej lub ciężkiej toksyczności niehematologicznej zaleca się przerwanie terapii i wznowienie z dawką zmniejszoną o 100 mg/dobę. Wystąpienie działań niepożądanych, takich jak wzrost aminotransferaz powyżej 5× GGN, biegunka stopnia 3-4 czy ciężka neutropenia i małopłytkowość wymaga odpowiedniego dostosowania dawkowania lub czasowego odstawienia leku. Dawkowanie poniżej 300 mg/dobę było stosowane, jednak skuteczność takiego schematu nie została potwierdzona.
aminotransferazy wątrobowe, biegunka, bosutynib, całkowita odpowiedź cytogenetyczna, całkowita odpowiedź hematologiczna, choroba serca, CML Ph+, dusznica bolesna niestabilna, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, klirens kreatyniny, neutrofil, neutropenia i małopłytkowość, odpowiedź hematologiczna, podanie doustne, progresja choroby, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie bilirubiny, toksyczność niehematologiczna, transkrypt BCR-Abl, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół raynauda – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w zespole Raynauda różni się istotnie w zależności od postaci pierwotnej lub wtórnej. W pierwotnym zespole Raynauda, który ma zwykle dobry przebieg, nie obserwuje się zwiększonej śmiertelności, a roczne wskaźniki remisji wynoszą 4,4% u kobiet i 5,5% u mężczyzn. Przejście do postaci wtórnej, najczęściej związanej z chorobami tkanki łącznej, występuje ze średnią częstością 3,2 na 100 pacjento-lat, ze średnim czasem rozwoju 2,8 roku od włączenia do badania i 10,4 roku od pierwszych objawów. Najlepszym predyktorem progresji jest nieprawidłowy wzór kapilar w wałach paznokciowych (dodatnia wartość predykcyjna 47%), podczas gdy przeciwciała przeciwjądrowe mają niższą wartość (30%). W badaniu obejmującym 2958 pacjentów z pierwotnym zespołem Raynauda wykazano gorsze przeżycie w porównaniu do populacji standardowej, szczególnie u mężczyzn, a u kobiet obecność nieprawidłowych kapilar, przeciwciał przeciwjądrowych i anty-Scl-70 korelowała ze zwiększoną śmiertelnością.
choroba tkanki łącznej, choroby sercowo-naczyniowe, czynnik predykcyjny, idiopatyczny, martwica, niedokrwienie, nieprawidłowości serologiczne, owrzodzenie palców, pierwotny zespół Raynauda, progresja choroby, przeciwciała anty-Scl-70, przeciwciała przeciwjądrowe, remisja, śmiertelność, wartość predykcyjna, wtórny zespół Raynauda, zespół Raynauda, zgorzel - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Irinotecan Accord 20 mg/ml
Preparat Irinotecan Accord (irynotekan chlorowodorek trójwodny, 20 mg/ml) jest wskazany w leczeniu zaawansowanego raka jelita grubego i odbytnicy, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym, a także z cetuksymabem lub bewacyzumabem w zależności od statusu molekularnego nowotworu (ekspresja EGFR, brak mutacji RAS). Lek stosowany jest w pierwszej linii u pacjentów wcześniej nieleczonych oraz w terapii po niepowodzeniu leczenia opartego na 5-fluorouracylu lub irynotekanie. Dawkowanie preparatu jest indywidualizowane, dostępne w fiolkach o zawartości od 40 mg do 1000 mg, a lek wymaga rozcieńczenia przed infuzją dożylna. Preparat ma pH 3,0–3,8 i osmolalność 270–330 mOsmol/kg, co należy uwzględnić podczas przygotowania.
5-fluorouracyl, bewacyzumab, cetuksymab, chemioterapia, choroba przerzutowa, działanie niepożądane, efekt antyangiogenny, ekspresja EGFR, irynotekan chlorowodorek, kapecytabina, komórka nowotworowa, kwas folinowy, leczenie cytotoksyczne, leczenie onkologiczne, lek przeciwnowotworowy, monoterapia, mutacja RAS, nietolerancja fruktozy, progresja choroby, prolek, przerzutowy rak jelita grubego, rak jelita grubego i odbytnicy, receptor EGFR, roztwór do infuzji, schemat wielolekowy, skala ECOG, skala Karnofsky’ego, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność, wydolność narządowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Carbomedac 10 mg/ml
Karboplatyna, dostępna w postaci koncentratu o stężeniu 10 mg/ml w fiolkach zawierających od 50 mg do 1000 mg substancji czynnej, jest podawana dożylnie w infuzji trwającej 15-60 minut. U dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek i bez wcześniejszego leczenia zalecana dawka wynosi 400 mg/m² powierzchni ciała. Alternatywnie, dawkę można obliczyć wzorem Calverta: Dawka (mg) = docelowa wartość AUC (mg/ml × min) × [GFR (ml/min) + 25], gdzie docelowa wartość AUC zależy od statusu pacjenta i schematu leczenia (np. 5-7 mg/ml × min dla wcześniej nieleczonych w monoterapii). Wzór Calverta nie jest stosowany u pacjentów po określonych wcześniejszych terapiach, takich jak mitomycyna C, nitrozomocznik, czy radioterapia ≥ 4500 radów. Leczenie należy przerwać w przypadku braku odpowiedzi, progresji choroby lub nietolerowanych działań niepożądanych. Kolejny kurs nie powinien być podany przed 4 tygodniami i osiągnięciem minimalnych wartości hematologicznych: neutrofile ≥ 2000/mm³ i płytki ≥ 100 000/mm³.
cisplatyna, cyklofosfamid, czynność nerek, doksorubicyna, karboplatyna, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, leukopenia, mielosupresja, mitomycyna C, monoterapia, morfologia krwi, nadir hematologiczny, neutrofile, neutropenia, nitrozomocznik, płytki krwi, powierzchnia ciała, progresja choroby, radioterapia, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy do infuzji, skala ECOG-Zubrod, skala Karnofsky’ego, terapia skojarzona, trombocytopenia, wzór Calverta - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Azacitidine STADA 25 mg/ml
Azacitidine STADA to preparat zawierający azacytydynę w stężeniu 25 mg/ml, przeznaczony do leczenia dorosłych pacjentów z wybranymi schorzeniami hematologicznymi, u których nie jest możliwe przeprowadzenie przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). Wskazania obejmują zespoły mielodysplastyczne (MDS) o ryzyku pośrednim-2 i wysokim według IPSS, przewlekłą białaczkę mielomonocytową (CMML) z 10-29% blastów w szpiku bez cech choroby mieloproliferacyjnej oraz ostrą białaczkę szpikową (AML) z 20-30% blastów i wieloliniową dysplazją lub pełnoobjawową AML z >30% blastów według klasyfikacji WHO. Wczesne rozpoczęcie terapii jest kluczowe dla poprawy rokowania i opóźnienia progresji choroby.
azacytydyna, chemioterapeutyk, choroba mieloproliferacyjna, działanie niepożądane, funkcja nerek, funkcja wątroby, klasyfikacja WHO, Międzynarodowy Punktowy System Rokowniczy, morfologia krwi, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka szpikowa, progresja choroby, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka mielomonocytowa, supresja szpiku kostnego, wieloliniowa dysplazja, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meaxin 400 mg
Produkt leczniczy Meaxin (imatynib) powinien być stosowany przez lekarzy z doświadczeniem w leczeniu hematologicznych nowotworów złośliwych i mięsaków. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od jednostki chorobowej, fazy choroby oraz cech pacjenta, w tym wieku i stanu klinicznego. U dorosłych z przewlekłą białaczką szpikową (CML) dawki wynoszą 400 mg/dobę w fazie przewlekłej, 600 mg/dobę w fazie akceleracji i przełomie blastycznym, z możliwością zwiększenia do 800 mg/dobę w dwóch dawkach po 400 mg. U dzieci dawka ustalana jest na podstawie powierzchni ciała (340 mg/m²/dobę, max. 800 mg). W Ph+ ALL zalecana dawka to 600 mg/dobę u dorosłych i 340 mg/m²/dobę u dzieci (max. 600 mg). W MDS/MPD stosuje się 400 mg/dobę, w HES/CEL początkowo 100 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 400 mg, a w GIST 400 mg/dobę. W DFSP dawka wynosi 800 mg/dobę. Tabletki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, popijając dużą ilością wody, a w przypadku trudności z połykaniem można stosować zawiesinę z rozpuszczonych tabletek.
aminotransferaza asparaginianowa, aspiracja szpiku, bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, biopsja, chemioterapia indukcyjna, chromosom Philadelphia, ciężka neutropenia, dysfagia, faza akceleracji, faza przewlekła, granulocyt zasadochłonny, hematologiczny nowotwór złośliwy, mięsak złośliwy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, podrażnienie przewodu pokarmowego, progresja choroby, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, szpik kostny, trombocytopenia, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny/mieloproliferacyjny