Właściwości farmakodynamiczne sunitynibu

Sunitynib G.L. Pharma należy do grupy farmakoterapeutycznej inhibitorów kinazy białkowej stosowanych w terapii przeciwnowotworowej (kod ATC: L01EX01). Lek występuje w postaci kapsułek twardych w trzech dawkach: 12,5 mg, 25 mg i 50 mg sunitynibu – substancji aktywnej o specyficznym mechanizmie działania molekularnego.¹

Mechanizm działania na poziomie molekularnym

Podstawowym mechanizmem działania sunitynibu jest wielokierunkowe hamowanie receptorów kinazy tyrozynowej (RTK), które odgrywają kluczową rolę w procesach patologicznego wzrostu nowotworów, neoangiogenezy oraz powstawania przerzutów nowotworowych. Badania wykazały, że sunitynib wykazuje aktywność inhibicyjną wobec wielu istotnych receptorów, w tym:²

• Receptorów płytkowego czynnika wzrostu (PDGFRα i PDGFRβ)
• Receptorów czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR1, VEGFR2 i VEGFR3)
• Receptora czynnika komórek pnia (KIT)
• Kinazy tyrozynowej podobnej do Fms-3 (FLT3)
• Receptorów czynnika stymulującego powstawanie kolonii (CSF-1R)
• Receptorów glejopochodnego czynnika neurotroficznego (RET)

Istotnym aspektem farmakodynamicznym jest fakt, że główny metabolit sunitynibu wykazuje w testach biochemicznych i komórkowych działanie podobne do związku macierzystego, co zwiększa całkowitą skuteczność terapeutyczną leku.³

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność terapeutyczna i profil bezpieczeństwa sunitynibu zostały potwierdzone w badaniach klinicznych obejmujących trzy główne grupy pacjentów:⁴

1. Pacjenci z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) – oporni na imatynib (z progresją choroby w trakcie lub po leczeniu imatynibem) lub nietolerujący imatynibu (z istotnymi objawami toksyczności uniemożliwiającymi kontynuację leczenia)
2. Pacjenci z przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (MRCC)
3. Pacjenci z nieoperacyjnymi neuroendokrynnymi guzami trzustki (pNET)

Ocena skuteczności terapeutycznej sunitynibu była dokonywana na podstawie różnych parametrów klinicznych w zależności od typu nowotworu:⁵

• W GIST – czas do wystąpienia progresji nowotworu (TTP) oraz wydłużenie czasu przeżycia
• W MRCC – czas przeżycia bez progresji choroby (PFS) oraz wskaźniki obiektywnych odpowiedzi (ORR) u pacjentów wcześniej nieleczonych oraz po niepowodzeniu terapii cytokinami
• W pNET – przeżycie bez progresji choroby

Wyniki badań w nowotworach podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST)

W początkowym otwartym badaniu klinicznym z eskalacją dawki oceniano skuteczność sunitynibu u pacjentów z GIST po niepowodzeniu terapii imatynibem (mediana maksymalnej dawki dobowej imatynibu wynosiła 800 mg). Niepowodzenie definiowano jako oporność na leczenie lub nietolerancję leczenia. Do badania włączono 97 pacjentów otrzymujących różne schematy dawkowania, przy czym 55 pacjentów otrzymywało dawkę 50 mg według rekomendowanego schematu: 4 tygodnie przyjmowania leku / 2 tygodnie przerwy (schemat 4/2).⁶

Wyniki tego badania wykazały, że mediana czasu do wystąpienia progresji nowotworu (TTP) wynosiła 34,0 tygodnie (95% przedział ufności: 22,0-46,0), co potwierdza skuteczność sunitynibu w leczeniu GIST po niepowodzeniu terapii imatynibem.⁷