zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST
Zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI – ST-Elevation Myocardial Infarction) to jeden z typów ostrego zespołu wieńcowego, charakteryzujący się całkowitym zamknięciem tętnicy wieńcowej, co prowadzi do martwicy mięśnia sercowego. Jest to stan bezpośredniego zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji.
W obrazie EKG STEMI manifestuje się uniesieniem odcinka ST w punktach J w co najmniej dwóch sąsiadujących odprowadzeniach o ≥0,1 mV we wszystkich odprowadzeniach poza V2-V3, gdzie stosuje się wyższe progi: ≥0,2 mV u mężczyzn ≥40 lat, ≥0,25 mV u mężczyzn <40 lat oraz ≥0,15 mV u kobiet. Czasem obserwuje się również nowo powstały blok lewej odnogi pęczka Hisa.
Postępowanie w STEMI koncentruje się na jak najszybszym przywróceniu przepływu wieńcowego. Preferowaną metodą jest pierwotna przezskórna interwencja wieńcowa (pPCI), która powinna być wykonana w ciągu 120 minut od pierwszego kontaktu medycznego. Jeśli nie jest to możliwe, należy rozważyć fibrynolizę, a następnie przewiezienie pacjenta do ośrodka z możliwością wykonania PCI.
Leczenie farmakologiczne obejmuje podwójną terapię przeciwpłytkową (kwas acetylosalicylowy oraz inhibitor P2Y12), heparynę niefrakcjonowaną lub drobnocząsteczkową, a także leki przeciwbólowe, przeciwlękowe, beta-adrenolityki oraz inhibitory konwertazy angiotensyny. Po ostrej fazie zawału kluczowa jest wtórna prewencja sercowo-naczyniowa oraz rehabilitacja kardiologiczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clexane forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Clexane Forte, zawierający enoksaparynę sodową w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, jest stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Dawkowanie zależy od oceny ryzyka zakrzepowo-zatorowego i wskazania klinicznego. W profilaktyce u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem zaleca się 2000 j.m. (20 mg) s.c. raz dziennie, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem, przez minimum 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem dawka wynosi 4000 j.m. (40 mg) s.c. raz dziennie, z rozpoczęciem 12 godzin przed zabiegiem, a profilaktykę można przedłużyć do 5 tygodni po ortopedii lub 4 tygodni po zabiegach onkologicznych jamy brzusznej/miednicy. U pacjentów internistycznych stosuje się 4000 j.m. (40 mg) s.c. raz dziennie przez 6-14 dni. W leczeniu ZŻG i ZP stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz dziennie u pacjentów niskiego ryzyka lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy dziennie u pacjentów z wysokim ryzykiem, w tym z otyłością czy chorobą nowotworową, przez około 10 dni, z późniejszym wprowadzeniem doustnych antykoagulantów.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dławica piersiowa, dostęp naczyniowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, krążenie pozaustrojowe, leczenie przeciwpłytkowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, stratyfikacja ryzyka, terapia fibrynolityczna, terapia przeciwpłytkowa, uniesienie odcinka ST, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crusia 100 mg/ml (10 000 j.m.)
Lek Crusia zawierający enoksaparynę sodową dostępny jest w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml, stosowany głównie w profilaktyce i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Dawkowanie zależy od oceny ryzyka zakrzepowo-zatorowego: u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem zaleca się 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę podskórnie, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów z wysokim ryzykiem 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed operacją. Profilaktyka powinna trwać co najmniej 7-10 dni, z możliwością przedłużenia do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub 4 tygodni po operacjach onkologicznych jamy brzusznej i miednicy. U hospitalizowanych pacjentów internistycznych stosuje się dawkę 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę u pacjentów bez powikłań oraz 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę u pacjentów z otyłością, chorobą nowotworową lub nawrotową ŻChZZ. Standardowa terapia trwa około 10 dni, z możliwością przejścia na doustne leki przeciwzakrzepowe.
choroba nowotworowa, dostęp naczyniowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, fibrynoliza, hemodializa, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, otyłość, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgiczny, zabieg chirurgii ortopedycznej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Neoparin Forte (enoksaparyna sodowa) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego, ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz stanu pacjenta. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych dawki wynoszą 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę dla umiarkowanego ryzyka oraz 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę dla wysokiego ryzyka, z rozpoczęciem podawania odpowiednio 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem. Profilaktyka powinna trwać co najmniej 7-10 dni, a w przypadku dużych zabiegów ortopedycznych lub nowotworowych – do 4-5 tygodni. U pacjentów internistycznych zalecana dawka to 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W leczeniu przedłużonym u pacjentów onkologicznych dawka początkowa wynosi 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę przez 5-10 dni, następnie 150 j.m./kg mc. raz na dobę do 6 miesięcy.
antagonista witaminy K, choroba nowotworowa, doustne leki przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, hemodializa, INR, klirens kreatyniny, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Atixarso 90 mg
Atixarso (tikagrelor) w dawce 90 mg jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (OZW), obejmującym niestabilną dławicę piersiową oraz zawał mięśnia sercowego z uniesieniem lub bez uniesienia odcinka ST. Lek ten stosuje się wyłącznie w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) jako podwójną terapię przeciwpłytkową, co stanowi podstawę leczenia przeciwzakrzepowego w tych stanach klinicznych. Ponadto Atixarso jest zalecany w prewencji wtórnej u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego, którzy charakteryzują się wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. Tabletki powlekane zawierają tikagrelor w dawce 90 mg (średnica ok. 9 mm, kolor lekko brązowawożółty) lub 60 mg (średnica ok. 8 mm, kolor jasnoróżowy), a wybór dawki zależy od wskazań klinicznych i indywidualnych czynników pacjenta.
cukrzyca, incydent sercowo-naczyniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, miażdżyca tętnic obwodowych, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, prewencja wtórna, ryzyko krwawienia, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, udar mózgu, wielonaczyniowa choroba wieńcowa, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa (Clexane) jest dostępna w ampułko-strzykawkach o stężeniach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml i stosowana jest głównie w profilaktyce oraz leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), zatorowości płucnej, niestabilnej dławicy piersiowej oraz świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od ryzyka pacjenta i wskazania klinicznego: np. profilaktyka u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem to 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, a u pacjentów z wysokim ryzykiem 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, z rozpoczęciem podawania odpowiednio 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem chirurgicznym. W leczeniu zakrzepicy stosuje się schematy oparte na masie ciała: 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) dwa razy na dobę, z czasem leczenia około 10 dni i możliwością kontynuacji doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi. U pacjentów z aktywną chorobą nowotworową zaleca się początkowo 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę przez 5-10 dni, a następnie 150 j.m./kg mc. raz na dobę do 6 miesięcy.
chirurgia ortopedyczna, choroba nowotworowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dostęp naczyniowy, enoksaparyna, fibryna, fibrynoliza, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, profilaktyka ŻChZZ, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa