terapia fibrynolityczna

Terapia fibrynolityczna to metoda leczenia polegająca na podawaniu leków, które rozpuszczają skrzepliny (zakrzepy) blokujące naczynia krwionośne. Leki fibrynolityczne (trombolityczne) działają poprzez aktywację plazminogenu do plazminy, enzymu rozkładającego włóknik (fibrynę) – główny składnik skrzepliny.

Główne wskazania do terapii fibrynolitycznej obejmują ostry zawał serca (szczególnie z uniesieniem odcinka ST – STEMI), udar niedokrwienny mózgu (w ściśle określonym oknie czasowym, zwykle do 4,5 godziny od wystąpienia objawów), zatorowość płucną z niestabilnością hemodynamiczną oraz ostrą niedrożność tętnic obwodowych.

Do najczęściej stosowanych leków fibrynolitycznych należą: alteplaza (rt-PA), reteplaza, tenekteplaza, streptokinaza i urokinaza. Wybór konkretnego preparatu zależy od sytuacji klinicznej, dostępności, kosztów oraz potencjalnych przeciwwskazań. Leczenie fibrynolityczne wiąże się z istotnym ryzykiem powikłań krwotocznych, dlatego kwalifikacja pacjentów musi być staranna z uwzględnieniem bezwzględnych i względnych przeciwwskazań.

Skuteczność terapii fibrynolitycznej jest ściśle związana z czasem od wystąpienia objawów do podania leku. Zasada „czas to mięsień” w przypadku zawału serca czy „czas to mózg” przy udarze niedokrwiennym podkreśla kluczowe znaczenie szybkiego wdrożenia leczenia. W wielu ośrodkach terapia fibrynolityczna została zastąpiona przez pierwotną angioplastykę wieńcową (PCI) w leczeniu zawału serca, jednak w miejscach bez dostępu do pracowni hemodynamiki nadal pozostaje istotną opcją terapeutyczną.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl