zaburzenia krzepliwości krwi

Zaburzenia krzepliwości krwi to grupa schorzeń charakteryzujących się nieprawidłowym funkcjonowaniem hemostazy – fizjologicznego procesu zapobiegającego nadmiernej utracie krwi po uszkodzeniu naczyń krwionośnych. Mogą one prowadzić zarówno do nadmiernego krwawienia (skazy krwotoczne), jak i do nadmiernego krzepnięcia (stany zakrzepowe).

Skazy krwotoczne obejmują zaburzenia płytkowe (ilościowe jak małopłytkowość lub jakościowe jak trombastenia Glanzmanna), zaburzenia osoczowych czynników krzepnięcia (hemofilia A, B, choroba von Willebranda) oraz zaburzenia fibrynolizy. Objawiają się one przedłużonym lub nadmiernym krwawieniem po urazach, samoistnym występowaniem wybroczyn, krwiaków lub krwawień z błon śluzowych.

Stany nadkrzepliwości (trombofilie) mogą być wrodzone (np. mutacja czynnika V Leiden, niedobór białka C, S lub antytrombiny) lub nabyte (np. zespół antyfosfolipidowy, nowotwory). Prowadzą one do zwiększonego ryzyka zakrzepicy żylnej, tętniczej lub zatorowości płucnej. Diagnostyka zaburzeń krzepliwości obejmuje badania przesiewowe (APTT, PT, fibrynogen, D-dimery) oraz szczegółowe oznaczenia aktywności poszczególnych czynników krzepnięcia.

Leczenie zaburzeń krzepliwości zależy od ich typu i przyczyny. W skazach krwotocznych stosuje się substytucję brakujących czynników krzepnięcia, leki wspomagające hemostazę (kwas traneksamowy), a w stanach nadkrzepliwości – leki przeciwzakrzepowe (heparyny, antagoniści witaminy K, bezpośrednie inhibitory czynników krzepnięcia). W przypadkach ciężkich zaburzeń niezbędne jest wielospecjalistyczne postępowanie terapeutyczne.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl