napady nieświadomości
Napady nieświadomości, znane również jako napady typu absence, to specyficzna forma napadów padaczkowych charakteryzująca się krótkotrwałą utratą świadomości bez towarzyszących drgawek. Typowo trwają od kilku do kilkunastu sekund i mogą występować wielokrotnie w ciągu dnia, czasem nawet dziesiątki lub setki razy.
W zapisie elektroencefalograficznym (EEG) napady nieświadomości manifestują się charakterystycznym wzorcem iglica-fala o częstotliwości 3 Hz. To zaburzenie najczęściej rozpoczyna się w dzieciństwie, między 4. a 10. rokiem życia, i dotyka częściej dziewczynki niż chłopców. W około 70% przypadków napady ustępują w okresie dojrzewania.
Podczas napadu pacjent nagle przerywa wykonywaną czynność, ma nieobecne spojrzenie, nie reaguje na bodźce zewnętrzne. Mogą towarzyszyć temu drobne automatyzmy, jak mruganie powiekami, ruchy żuchwy czy warg. Po ustąpieniu napadu chory wraca do przerwanej aktywności, nie mając świadomości epizodu. Napady nieświadomości wymagają różnicowania z częściowymi napadami złożonymi oraz zaburzeniami dysocjacyjnymi.
Leczenie napadów nieświadomości opiera się głównie na farmakoterapii. Lekami pierwszego wyboru są walproiniany oraz etosuksymid, w przypadkach opornych stosuje się lamotryginę lub lewetiracetam. Właściwie leczone napady nieświadomości mają dobre rokowanie, choć nierozpoznane mogą prowadzić do trudności szkolnych, problemów społecznych i zwiększonego ryzyka urazów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Petinimid
Etosuksymid, stosowany głównie w leczeniu napadów nieświadomości (absence) oraz niektórych uogólnionych napadów mioklonicznych, tonicznych i atonicznych, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z dysfunkcją nerek lub wątroby, porfirią oraz zaburzeniami psychicznymi. Monitorowanie parametrów laboratoryjnych, w tym badań moczu, enzymów wątrobowych oraz morfologii krwi, jest kluczowe dla wczesnego wykrycia działań niepożądanych. Zaleca się wykonywanie morfologii krwi co 4 tygodnie w początkowym okresie terapii, a następnie co 6 miesięcy po 12 miesiącach leczenia. W przypadku spadku leukocytów poniżej 3 500/mm³ lub granulocytów poniżej 25% wartości referencyjnych, a także wystąpienia ciężkich reakcji skórnych lub istotnych zmian w obrazie krwi, konieczne jest zmniejszenie dawki lub odstawienie leku.
dysfunkcja nerek, dyskrazja krwi, etosuksymid, granulocyty, lek przeciwdrgawkowy, leukocyty, monoterapia, morfologia krwi, napad atoniczny, napad miokloniczny, napad toniczno-kloniczny, napad toniczny, napady nieświadomości, padaczka, porfiria, reakcja alergiczna skórna, suksynimid, terapia skojarzona, uszkodzenie szpiku kostnego, zaburzenia psychiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tegretol
Tegretol (karbamazepina) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, wątroby, nerek oraz z historią niepożądanych reakcji hematologicznych. Ryzyko agranulocytozy i niedokrwistości aplastycznej jest bardzo niskie (4,7 i 2 przypadki na milion rocznie), jednak konieczne jest monitorowanie morfologii krwi, liczby płytek, retykulocytów oraz stężenia żelaza w surowicy przed i w trakcie terapii. Tegretol może powodować przemijające lub trwałe zmniejszenie liczby leukocytów i płytek, a w przypadku ich znacznego spadku należy rozważyć przerwanie leczenia. Należy również monitorować czynność wątroby i stężenie sodu w surowicy, szczególnie u osób z ryzykiem hiponatremii, a także kontrolować funkcję tarczycy u pacjentów z niedoczynnością. U pacjentów w podeszłym wieku i z podwyższonym ciśnieniem śródgałkowym wskazana jest szczególna ostrożność ze względu na możliwe działania niepożądane, takie jak splątanie, pobudzenie czy ataksja.
agranulocytoza, allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, ataksja, efekt przeciwcholinergiczny, funkcja wątroby, hiponatremia, krwawienie międzymiesiączkowe, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mieszane napady padaczkowe, morfologia krwi, myśli samobójcze, napad padaczkowy, napady nieświadomości, niedokrwistość aplastyczna, ostra uogólniona osutka krostkowa, reakcja nadwrażliwości typu I, zahamowanie szpiku kostnego, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości wielonarządowej, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lamotrix 100 mg
Lamotrygina, dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, jest lekiem przeciwpadaczkowym i stabilizującym nastrój, stosowanym w terapii padaczki oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. U dorosłych i młodzieży powyżej 13. roku życia może być stosowana zarówno w monoterapii, jak i leczeniu skojarzonym napadów częściowych, uogólnionych oraz toniczno-klonicznych. Szczególnym wskazaniem jest zespół Lennoxa-Gastauta, gdzie lamotrygina może być pierwszym lub dodatkowym lekiem. U dzieci w wieku 2-12 lat stosuje się ją jako lek dodatkowy w różnych typach napadów oraz w monoterapii typowych napadów nieświadomości. Decyzja o włączeniu lamotryginy powinna uwzględniać typ napadów, wiek pacjenta oraz odpowiedź na dotychczasowe leczenie.
działanie przeciwpadaczkowe, epizod depresji, epizody depresyjne, lamotrygina, leczenie padaczki, leczenie skojarzone, monoterapia, napady częściowe, napady nieświadomości, napady ogniskowe, napady padaczkowe, napady toniczno-kloniczne, napady uogólnione, ostry epizod manii, profilaktyka nawrotów, terapia padaczki, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenia afektywne dwubiegunowe typu I, zaburzenia świadomości, zespół Lennoxa-Gastauta