wtórna infekcja skóry
Wtórna infekcja skóry (infekcja nakładająca się) to zakażenie bakteryjne, grzybicze lub wirusowe, które rozwija się na już istniejących zmianach skórnych. Najczęściej występuje jako powikłanie innych dermatoz, takich jak atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, wyprysk kontaktowy czy rany pourazowe.
Głównymi czynnikami etiologicznymi wtórnych infekcji skórnych są bakterie Staphylococcus aureus oraz Streptococcus pyogenes. Charakterystycznymi objawami są zwiększony rumień, wysięk surowiczo-ropny, nasilenie świądu, ból oraz pojawienie się krost, nadżerek lub złotożółtych strupów. W ciężkich przypadkach może dojść do rozwoju ogólnoustrojowej infekcji.
Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, posiewy bakteriologiczne oraz określenie wrażliwości patogenów na antybiotyki. Leczenie zależy od etiologii i obejmuje miejscową lub ogólnoustrojową antybiotykoterapię, środki przeciwgrzybicze lub przeciwwirusowe. Istotne jest również odpowiednie leczenie choroby podstawowej oraz edukacja pacjenta w zakresie higieny i zapobiegania nawrotom.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca – Objawy
Łuszczyca to przewlekła, autoimmunologiczna choroba zapalna skóry charakteryzująca się przyspieszonym cyklem odnowy naskórka (3-7 dni vs. 28 dni w warunkach fizjologicznych), co prowadzi do powstawania dobrze odgraniczonych, czerwonych, łuszczących się zmian pokrytych srebrzystobiałymi łuskami. Typowe lokalizacje zmian to łokcie, kolana, skóra głowy i dolna część pleców. Wyróżnia się kilka postaci klinicznych, m.in. łuszczycę plackowatą (80-90% przypadków), kropelkową, odwróconą, krostkową i erytrodermiczną, z których dwie ostatnie stanowią stany zagrożenia życia. Około 50% pacjentów ma zmiany paznokciowe (naparstkowanie, onycholiza, przebarwienia). Łuszczyca przebiega z okresami zaostrzeń i remisji, a czynniki wyzwalające obejmują infekcje (zwłaszcza paciorkowcowe), urazy skóry (zjawisko Koebnera), stres, warunki pogodowe, niektóre leki oraz używki (alkohol, tytoń). Nieleczona choroba może prowadzić do powikłań, takich jak wtórne infekcje, łuszczycowe zapalenie stawów (30% pacjentów), choroby sercowo-naczyniowe, metaboliczne, zapalne jelit, zaburzenia psychiczne i okulistyczne.
analog witaminy D, biopsja skóry, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba współistniejąca, choroba zapalna skóry, cyklosporyna, czynnik wyzwalający, dysfagia, fałd skórny, fototerapia, infekcja paciorkowcowa, inhibitor kalcyneuryny, kortykosteroid, lek biologiczny, lek ogólnoustrojowy, leukonychia, łuszczyca erytrodermiczna, łuszczyca kropelkowa, łuszczyca krostkowa, łuszczyca odwrócona, łuszczyca paznokci, łuszczyca plackowata, łuszczyca skóry głowy, łuszczycowe zapalenie stawów, metotreksat, onycholiza, remisja, rzut choroby, światło ultrafioletowe, układ odpornościowy, wtórna infekcja skóry, zjawisko Koebnera, zmiana łuszczycowa - Leksykon chorób i schorzeń
Wszy odzieżowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wszy odzieżowe (Pediculus humanus corporis) to pasożyty o długości 2-3 mm, bytujące głównie w szwach odzieży i pościeli, które żywią się krwią człowieka. Ich cykl życiowy trwa około 2-3 tygodni, a owady mogą przetrwać do 30 dni poza gospodarzem. Infestacja jest związana z niehigienicznymi warunkami, takimi jak brak regularnego mycia ciała i prania odzieży w temperaturze minimum 54°C, przeludnienie, bezdomność czy brak dostępu do urządzeń sanitarnych. Głównym objawem jest intensywny świąd nasilający się nocą, zlokalizowany w miejscach przylegania odzieży do skóry (pas, pachy, pachwiny). Ukąszenia powodują zaczerwienienia i przebarwienia, a przewlekła infestacja może prowadzić do pogrubienia skóry i wtórnych zakażeń bakteryjnych lub grzybiczych. Wszy odzieżowe mogą przenosić choroby bakteryjne, takie jak dur wysypkowy, gorączka okopowa i gorączka powrotna, choć w krajach rozwiniętych są one rzadkie.
alkohol benzylowy, badanie fizykalne, cykl życiowy, dur wysypkowy, farmakoterapia, gnida, gorączka okopowa, gorączka powrotna, integralność skóry, iwermektyna, izolacja pacjenta, lek przeciwhistaminowy, malation, pasożyt, Pediculus humanus corporis, permetryna, reakcja skórna, reinfekcja, środek ochrony osobistej, świąd skóry, tyfus epidemiczny, wesz odzieżowa, wszawica odzieżowa, wtórna infekcja skóry, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze - Leksykon chorób i schorzeń
Wesz owłosieniowa (wszy owłosieniowe) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wesz owłosieniowa (Phthirus pubis) to pasożyt o wielkości 1-2 mm, bytujący głównie w owłosieniu łonowym, ale także w innych miejscach z grubymi włosami (pachy, broda, rzęsy). Zakażenie objawia się intensywnym świądem nasilającym się nocą, obecnością żywych wszy i gnid przyczepionych do włosów oraz zmianami skórnymi w postaci czerwonych lub niebieskawych plamek i śladów drapania. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, wykrywającym ruchome wszy i gnidy, a leczenie polega na stosowaniu preparatów przeciwpasożytniczych, takich jak permetryna 1% lub pyretryny z butoksydem piperonylu, aplikowanych na wszystkie owłosione obszary ciała. W przypadku braku skuteczności preparatów OTC, możliwe jest zastosowanie leków na receptę, np. iwermektyny (miejscowo lub doustnie) lub malationu 0,5% (poza wskazaniami rejestracyjnymi). U kobiet w ciąży, karmiących oraz dzieci konieczna jest konsultacja lekarska, a w przypadku zakażenia rzęs i brwi stosuje się wazelinę i mechaniczne usuwanie pasożytów.
badanie fizykalne, badanie lekarskie, choroby przenoszone drogą płciową, gnidy, grupa pacjentów, infekcja bakteryjna skóry, infekcje przenoszone drogą płciową, iwermektyna, lek przeciwhistaminowy, malation, neurotoksyczność, niedokrwienie skóry, obrzęk, permetryna, preparat przeciwpasożytniczy, pyretryny, rak szyjki macicy, reakcja alergiczna, środek przeciwpasożytniczy, stan zapalny, świąd, wesz owłosieniowa, wirus HIV, wszawica łonowa, wtórna infekcja, wtórna infekcja skóry, wydzielina ropna, wykorzystanie seksualne