niestabilność chodu

Niestabilność chodu to zaburzenie motoryczne charakteryzujące się trudnościami w utrzymaniu prawidłowej postawy i koordynacji ruchowej podczas przemieszczania się. Stan ten może manifestować się poprzez niepewność, zachwiania równowagi, poszerzenie podstawy chodu, skrócenie długości kroku oraz wydłużenie czasu podwójnego podparcia.

Etiologia niestabilności chodu jest złożona i obejmuje schorzenia neurologiczne (choroba Parkinsona, udary mózgu, neuropatie obwodowe), zaburzenia przedsionkowe, choroby mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia sensoryczne (osłabienie wzroku, czucia głębokiego) oraz efekty polekowe. U pacjentów geriatrycznych często występuje wieloczynnikowa niestabilność chodu związana z procesami starzenia i współistniejącymi chorobami.

Diagnostyka niestabilności chodu wymaga kompleksowego podejścia obejmującego szczegółowy wywiad, badanie neurologiczne, ocenę układu mięśniowo-szkieletowego oraz badania obrazowe ośrodkowego układu nerwowego. Kluczową rolę odgrywają również testy funkcjonalne takie jak test „wstań i idź” (Timed Up and Go), skala Berga czy test Tinetti.

Leczenie niestabilności chodu jest ukierunkowane na przyczynę podstawową oraz obejmuje rehabilitację ruchową, fizjoterapię z elementami treningu równowagi i chodu, dobór odpowiednich pomocy ortopedycznych oraz modyfikację środowiska pacjenta w celu minimalizacji ryzyka upadków. Niestabilność chodu stanowi istotny czynnik ryzyka upadków, które mogą prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych, zwłaszcza u osób starszych.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl