nacięcie mięśnia odźwiernika
Nacięcie mięśnia odźwiernika (pyloromiotomia) to zabieg chirurgiczny wykonywany w leczeniu przerostowego zwężenia odźwiernika (pyloric stenosis), schorzenia najczęściej występującego u niemowląt. Polega na przecięciu pogrubiałych włókien mięśniowych odźwiernika, co umożliwia prawidłowy przepływ pokarmu z żołądka do dwunastnicy.
Zabieg przeprowadza się zazwyczaj techniką laparoskopową lub przez niewielkie nacięcie w prawym górnym kwadrancie brzucha. Chirurg przecina warstwę mięśniową odźwiernika, pozostawiając nienaruszoną błonę śluzową. Procedura ta nosi nazwę pyloromiotomii Fredet-Ramstedta i charakteryzuje się wysoką skutecznością, sięgającą ponad 95% przypadków.
Wskazaniem do wykonania zabiegu jest potwierdzone diagnostycznie przerostowe zwężenie odźwiernika, objawiające się wymiotami „chlustającymi”, odwodnieniem, zaburzeniami elektrolitowymi i brakiem przyrostu masy ciała u niemowlęcia. Przed zabiegiem konieczne jest wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych. Powikłania po zabiegu są rzadkie i mogą obejmować krwawienie, perforację błony śluzowej lub niepełne przecięcie mięśnia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ultiva 1 mg
Remifentanyl, będący selektywnym agonistą receptorów opioidowych μ, charakteryzuje się szybkim początkiem działania oraz bardzo krótkim czasem aktywności analgetycznej, co umożliwia precyzyjne kontrolowanie głębokości znieczulenia. Jego działanie jest odwracalne przez nalokson, co zwiększa bezpieczeństwo stosowania, zwłaszcza w przypadku działań niepożądanych takich jak depresja oddechowa. W przeciwieństwie do innych opioidów, remifentanyl nie powoduje istotnej degranulacji komórek tucznych ani wzrostu stężenia histaminy w osoczu, nawet przy dawkach do 30 µg/kg mc., co zmniejsza ryzyko reakcji alergicznych i hemodynamicznych. Badania kliniczne u noworodków i niemowląt (≤8 tygodni, ASA I-II) wykazały korzystne profile farmakodynamiczne, w tym szybsze wybudzanie po znieczuleniu w porównaniu do halotanu, choć różnica ta nie była statystycznie istotna.
agonista receptora opioidowego μ, aktywność analgetyczna, antagonista opioidowy, degranulacja komórek tucznych, depresja oddechowa, klasyfikacja ASA, nacięcie mięśnia odźwiernika, odpowiedź hemodynamiczna, odwracalność działania, podtlenek azotu, remifentanyl, skuteczność analgetyczna, szybki początek działania, znieczulenie ogólne całkowicie dożylne, znieczulenie wziewne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ultiva 5 mg
Remifentanyl, aktywny składnik leku Ultiva, jest selektywnym agonistą receptorów opioidowych μ, charakteryzującym się szybkim początkiem działania oraz wyjątkowo krótkim czasem utrzymywania efektu analgetycznego. Jego działanie jest całkowicie odwracalne przez antagonistów opioidowych, takich jak nalokson. W badaniach klinicznych nie stwierdzono wzrostu stężenia histaminy po podaniu dawki do 30 µg/kg mc., co minimalizuje ryzyko reakcji alergicznych i niestabilności hemodynamicznej. W populacji noworodków i niemowląt (≤8 tygodni, ASA I-II) remifentanyl podawany w dawce początkowej 0,4 µg/kg mc./min wykazał korzystniejszy, choć statystycznie nieistotny, profil czasów wybudzania w porównaniu do halotanu, stosowanego w stężeniu 0,4%, przy jednoczesnym podtrzymaniu znieczulenia mieszaniną 70% podtlenku azotu i 30% tlenu.
agonista receptora opioidowego μ, analgezja, analgezja śródoperacyjna, antagonista opioidowy, esterazy osoczowe, klasyfikacja ASA, nacięcie mięśnia odźwiernika, nalokson, niestabilność hemodynamiczna, podtlenek azotu, powikłanie oddechowe, profil działania leku, remifentanyl, TIVA, uwalnianie histaminy, znieczulenie ogólne całkowicie dożylne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ultiva 2 mg
Remifentanyl, będący selektywnym agonistą receptorów opioidowych μ (kod ATC: N01AH06), charakteryzuje się szybkim początkiem działania oraz wyjątkowo krótkim czasem utrzymywania efektu farmakologicznego, co umożliwia precyzyjne dostosowanie analgezji podczas znieczulenia ogólnego. Jego działanie jest w pełni odwracalne przez nalokson, co zwiększa bezpieczeństwo stosowania, zwłaszcza w kontekście ryzyka depresji oddechowej. Remifentanyl wykazuje minimalny wpływ na uwalnianie histaminy, co odróżnia go od innych opioidów i zmniejsza ryzyko działań niepożądanych związanych z histaminą. Badania laboratoryjne potwierdziły brak podwyższenia stężenia histaminy po podaniu dawek do 30 μg/kg mc., co jest istotne w praktyce klinicznej.
agonista receptorów opioidowych, analgezja, anestezjologia, antagonista opioidowy, depresja oddechowa, farmakodynamika, histamina, infuzja ciągła, klasyfikacja ASA, nacięcie mięśnia odźwiernika, nalokson, opioid, podtlenek azotu, receptor opioidowy μ, remifentanyl, znieczulenie dożylne całkowite, znieczulenie ogólne