znieczulenie wziewne
Znieczulenie wziewne to metoda wprowadzenia pacjenta w stan kontrolowanej utraty świadomości poprzez inhalację środków anestetycznych w postaci gazowej lub par. Jest to jedna z podstawowych technik znieczulenia ogólnego stosowana podczas zabiegów operacyjnych.
Do najczęściej stosowanych anestetyków wziewnych należą sewofluran, izofluran oraz desfluran. Dawniej powszechnie używano także halotan i enfluran. Środki te są podawane w mieszaninie z tlenem i często również z podtlenkiem azotu za pomocą wyspecjalizowanych aparatów do znieczulenia.
Znieczulenie wziewne charakteryzuje się szybkim początkiem działania oraz stosunkowo łatwą kontrolą głębokości znieczulenia, co można monitorować poprzez pomiar stężenia końcowo-wydechowego anestetyku. Zaletą tej metody jest również możliwość szybkiego wybudzenia pacjenta po zakończeniu podawania środka.
Środki wziewne mogą być stosowane zarówno do indukcji, jak i podtrzymania znieczulenia. Indukcja wziewna jest szczególnie przydatna u dzieci, gdyż pozwala uniknąć stresu związanego z kaniulacją żyły przed wprowadzeniem do znieczulenia. U dorosłych częściej stosuje się indukcję dożylną, a następnie podtrzymanie znieczulenia metodą wziewną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ultiva 1 mg
Remifentanyl, będący selektywnym agonistą receptorów opioidowych μ, charakteryzuje się szybkim początkiem działania oraz bardzo krótkim czasem aktywności analgetycznej, co umożliwia precyzyjne kontrolowanie głębokości znieczulenia. Jego działanie jest odwracalne przez nalokson, co zwiększa bezpieczeństwo stosowania, zwłaszcza w przypadku działań niepożądanych takich jak depresja oddechowa. W przeciwieństwie do innych opioidów, remifentanyl nie powoduje istotnej degranulacji komórek tucznych ani wzrostu stężenia histaminy w osoczu, nawet przy dawkach do 30 µg/kg mc., co zmniejsza ryzyko reakcji alergicznych i hemodynamicznych. Badania kliniczne u noworodków i niemowląt (≤8 tygodni, ASA I-II) wykazały korzystne profile farmakodynamiczne, w tym szybsze wybudzanie po znieczuleniu w porównaniu do halotanu, choć różnica ta nie była statystycznie istotna.
agonista receptora opioidowego μ, aktywność analgetyczna, antagonista opioidowy, degranulacja komórek tucznych, depresja oddechowa, klasyfikacja ASA, nacięcie mięśnia odźwiernika, odpowiedź hemodynamiczna, odwracalność działania, podtlenek azotu, remifentanyl, skuteczność analgetyczna, szybki początek działania, znieczulenie ogólne całkowicie dożylne, znieczulenie wziewne - Leksykon substancji czynnych
Remifentanyl – Właściwości farmakodynamiczne
Remifentanyl jest selektywnym agonistą receptorów opioidowych μ, charakteryzującym się szybkim początkiem działania i bardzo krótkim czasem efektu analgetycznego, co umożliwia precyzyjną kontrolę znieczulenia ogólnego. Jego działanie jest odwracalne przez nalokson. W badaniach klinicznych u noworodków i niemowląt (≤ 8 tygodni, ASA I-II) poddawanych pyloromiotomii, remifentanyl podawany w dawce 0,4 μg/kg/min wykazał korzystniejszy, choć statystycznie nieistotny, czas wybudzenia w porównaniu do halotanu. W populacji pediatrycznej (0,5-16 lat) stosowany w technice TIVA w dawkach 0,125-1,0 μg/kg/min w połączeniu z propofolem (5-10 mg/kg/godz.) lub w znieczuleniu wziewnym (sewofluran 1,0-1,5 MAC) wykazał skrócenie czasu ekstubacji (średnio 11,8 min vs 15,0 min, p < 0,05) w operacjach dolnej części jamy brzusznej i urologicznych. W innych procedurach różnice w czasie ekstubacji były nieistotne statystycznie lub porównywalne.
agonista receptora opioidowego μ, antagonista opioidowy, bradykardia, chirurgia pediatryczna, depresja oddechowa, desfluran, ekstubacja, halotan, niedociśnienie, parametr hemodynamiczny, podtlenek azotu, propofol, pyloromiotomia, receptor opioidowy μ, rzadkoskurcz, sewofluran, skala ASA, stężenie histaminy, uwalnianie histaminy, znieczulenie ogólne, znieczulenie wziewne - Leksykon substancji czynnych
Desfluran – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Desfluran, jako wziewny środek anestetyczny, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Bezpieczeństwo jego użycia w położnictwie nie zostało jednoznacznie potwierdzone z powodu ograniczonej liczby badań klinicznych. Farmakodynamicznie desfluran wykazuje działanie rozkurczające mięsień macicy oraz zmniejsza przepływ krwi w krążeniu maciczno-łożyskowym, co może wpływać na dostarczanie tlenu do płodu. Badania przedkliniczne wskazują na toksyczny wpływ na rozrodczość, co stanowi istotny czynnik ryzyka. Produkt Desfluran Piramal powinien być stosowany u ciężarnych wyłącznie w razie bezwzględnej konieczności, natomiast Suprane jest przeciwwskazany w ciąży. Brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu desfluranu na płodność u ludzi, jednak obserwacje na szczurach sugerują potencjalne ryzyko.
badanie przedkliniczne, desfluran, działanie farmakodynamiczne, eliminacja leku, karmienie piersią, krążenie maciczno-łożyskowe, mleko kobiece, model zwierzęcy, noworodek, rozkurcz mięśnia macicy, środek anestetyczny wziewny, tokoliza, toksyczność reprodukcyjna, utlenowanie płodu, zabieg położniczy, znieczulenie wziewne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rocuronium Kabi 10 mg/ml
Rokuroniowy bromek (Rocuronium Kabi 10 mg/ml) jest lekiem zwiotczającym mięśnie, stosowanym wyłącznie przez doświadczony personel medyczny, z zapewnieniem natychmiastowego dostępu do sprzętu do intubacji i wentylacji. Dawkowanie należy indywidualizować, uwzględniając metodę znieczulenia, czas trwania zabiegu, stan kliniczny pacjenta oraz interakcje lekowe. Standardowa dawka intubacyjna wynosi 0,6 mg/kg mc., zapewniając warunki do intubacji w ciągu 60 sekund; w szybkiej indukcji stosuje się 1,0 mg/kg mc. (intubacja po 60 s) lub 0,6 mg/kg mc. (intubacja po 90 s). Dawki podtrzymujące to 0,15 mg/kg mc., zmniejszane do 0,075-0,1 mg/kg mc. podczas długotrwałego znieczulenia wziewnego. Infuzja ciągła powinna być dostosowana do utrzymania 10% reakcji skurczowej lub 1-2 odpowiedzi TOF, z szybkością 0,3-0,6 mg/kg mc./h (dożylne) lub 0,3-0,4 mg/kg mc./h (wziewne).
anestetyk wziewny, blokada nerwowo-mięśniowa, cesarskie cięcie, choroba dróg żółciowych, ciągła infuzja, działanie niepożądane, idealna masa ciała, infuzja dożylna, intubacja dotchawicza, niewydolność nerek, oddział intensywnej opieki medycznej, otyłość, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rapid sequence induction, rokuroniowy bromek, sole magnezu, środek znieczulający, stymulacja TOF, sztuczna wentylacja, szybka indukcja znieczulenia, szybkie wprowadzenie do znieczulenia, szybkie wstrzyknięcie, układ sercowo-naczyniowy, wentylacja mechaniczna, zatrucie ciążowe, znieczulenie dożylne, znieczulenie wziewne - Leksykon substancji czynnych
Bromek rokuroniowy – Dawkowanie i sposób podawania
Bromek rokuroniowy (Rocuronium Kabi) jest środkiem blokującym przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, stosowanym wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny. Standardowa dawka intubacyjna u dorosłych wynosi 0,6 mg/kg masy ciała, zapewniając warunki do intubacji w ciągu 60 sekund; w szybkiej indukcji zalecana dawka to 1,0 mg/kg mc. Dawki podtrzymujące wynoszą 0,15 mg/kg mc. podczas znieczulenia dożylnego oraz 0,075-0,1 mg/kg mc. przy znieczuleniu wziewnym, ze względu na nasilenie działania leku przez anestetyki wziewne. W ciągłej infuzji dawka nasycająca to 0,6 mg/kg mc., a szybkość infuzji u dorosłych wynosi 0,3-0,6 mg/kg/godz. (znieczulenie dożylne) lub 0,3-0,4 mg/kg/godz. (znieczulenie wziewne). Monitorowanie blokady nerwowo-mięśniowej (np. TOF) jest niezbędne dla dostosowania dawkowania i oceny efektu terapeutycznego.
anestetyk wziewny, blokada nerwowo-mięśniowa, bolus, bromek rokuroniowy, choroby dróg żółciowych, ciągła infuzja, cięcie cesarskie, dawka nasycająca, działanie niepożądane, idealna masa ciała, intensywna opieka medyczna, interakcje lekowe, intubacja dotchawicza, należna masa ciała, niewydolność nerek, reakcja skurczowa, sole magnezu, stymulacja TOF, sztuczna wentylacja, szybka indukcja znieczulenia, szybkie wstrzyknięcie, układ sercowo-naczyniowy, wentylacja mechaniczna, zatrucie ciążowe, znieczulenie wziewne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hypnomidate 2 mg/ml
Hypnomidate, zawierający etomidat w stężeniu 2 mg/ml, jest stosowany głównie do indukcji znieczulenia ogólnego, a także jako znieczulenie dodatkowe przy znieczuleniu miejscowym. Jego krótki czas działania umożliwia szybkie wybudzenie pacjenta po zabiegach diagnostycznych lub ambulatoryjnych, co jest szczególnie korzystne w procedurach wymagających szybkiego powrotu świadomości. Preparat dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań, gdzie każda ampułka zawiera 20 mg etomidatu oraz 3,5 ml glikolu propylenowego jako substancji pomocniczej.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Remifentanil B. Braun 5 mg
Remifentanyl, będący selektywnym agonistą receptorów opioidowych μ z grupy opioidów (kod ATC: N01AH06), charakteryzuje się szybkim początkiem działania i bardzo krótkim czasem efektu farmakologicznego. W badaniach klinicznych u noworodków i niemowląt (≤ 8 tygodni, ASA I-II) poddawanych pyloromiotomii, remifentanyl podawany w infuzji ciągłej 0,4 μg/kg/min wykazał korzystny profil bezpieczeństwa, nie powodując wzrostu stężenia histaminy w surowicy, co minimalizuje ryzyko reakcji alergicznych. W porównaniu z halotanem, remifentanyl zapewnił krótszy, choć statystycznie nieistotny, czas wybudzenia, co potwierdza jego efektywność w znieczuleniu ogólnym u tej populacji pacjentów. W trzech randomizowanych badaniach klinicznych u dzieci w wieku od 0,5 do 16 lat, stosowanie remifentanylu w technice całkowitego znieczulenia dożylnego (TIVA) w połączeniu z propofolem (dawki 0,125-1,0 µg/kg/min remifentanylu i 3-10 mg/kg/godz. propofolu) w porównaniu do znieczulenia wziewnego (sewofluran lub desfluran z N₂O) wykazało korzystniejszy lub porównywalny czas ekstubacji (np. 11,8 ± 4,2 min vs. 15,0 ± 5,6 min przy operacjach dolnej części jamy brzusznej, p < 0,05). Profil hemodynamiczny różnił się w zależności od kombinacji leków: niedociśnienie tętnicze było częstsze przy remifentanyl/sewofluran, natomiast rzadkoskurcz przy remifentanyl/propofol. W operacjach laryngologicznych wyższa częstość akcji serca obserwowano przy desfluran/N₂O w porównaniu z remifentanyl/propofol. Wyniki te podkreślają skuteczność i bezpieczeństwo remifentanylu w pediatrii oraz wskazują na konieczność indywidualizacji techniki znieczulenia w zależności od profilu hemodynamicznego i rodzaju zabiegu.
agonista receptora opioidowego μ, antagonista receptora opioidowego, całkowite znieczulenie dożylne, chirurgia pediatryczna, desfluran, ekstubacja, halotan, nalokson, niedociśnienie tętnicze, podtlenek azotu, profil farmakodynamiczny, profil farmakokinetyczny, profil hemodynamiczny, propofol, pyloromiotomia, reakcja alergiczna, remifentanyl, rzadkoskurcz, sewofluran, stężenie histaminy, TIVA, znieczulenie wziewne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sevoflurane Baxter 100%
Sewofluran, należący do chlorowcowanych węglowodorów i oznaczony kodem ATC N01AB08, jest stosowany jako środek do znieczulenia ogólnego w postaci 100% przezroczystego płynu do inhalacji parowej. Jego struktura chemiczna jako chlorowcowanego eteru metyloizopropylowego determinuje unikalne właściwości farmakologiczne, w tym niski współczynnik podziału krew/gaz wynoszący 0,65, co umożliwia szybkie wybudzenie pacjenta po zakończeniu znieczulenia. Sewofluran wywołuje odwracalne działanie na ośrodkowy układ nerwowy, obejmujące utratę przytomności, zniesienie bólu, zahamowanie aktywności ruchowej, osłabienie odruchów autonomicznych oraz hamowanie funkcji oddechowej i krążeniowej, z wyraźną zależnością efektów od dawki, co pozwala na precyzyjne dostosowanie głębokości znieczulenia do procedury medycznej.
adrenalina, chlorowcowany węglowodór, ciśnienie tętnicze, czynność oddechowa, działanie arytmogenne, farmakokinetyka, głębokość znieczulenia, indukcja znieczulenia, inhalacja parowa, izofluran, klasyfikacja ATC, MAC, mięsień sercowy, mieszanina oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, sewofluran, środek znieczulający, stężenie pęcherzykowe, układ krążenia, układ sercowo-naczyniowy, współczynnik podziału krew/gaz, znieczulenie ogólne, znieczulenie wziewne, zniesienie bólu - Leksykon substancji czynnych
Chlorek etylu – Przeciwwskazania stosowania
Chlorek etylu, stosowany głównie jako środek do miejscowego znieczulenia skóry poprzez szybkie ochładzanie tkanek, posiada szereg przeciwwskazań ograniczających jego zastosowanie w praktyce klinicznej. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną, uszkodzoną skórę (rany, otarcia, stany zapalne), wiek poniżej 12 lat oraz zakaz stosowania jako znieczulenie wziewne. Preparat Aethylum Chloratum Filofarm w postaci aerozolu zawiera 70,0 g chlorku etylu na pojemnik i nie jest przeznaczony do indukcji znieczulenia ogólnego ze względu na toksyczny wpływ na układ sercowo-naczyniowy i oddechowy.
aerozol, Aethylum Chloratum, chlorek etylu, działanie niepożądane, inhalacja oparów, nadwrażliwość, odmrożenie, reakcja alergiczna, stan zapalny, substancja czynna, toksyczność, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie skóry, zaburzenie czucia, znieczulenie miejscowe skóry, znieczulenie ogólne, znieczulenie wziewne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aethylum chloratum Filofarm 70 g
Preparat Aethylum Chloratum Filofarm w postaci aerozolu zawiera 70,0 g chlorku etylu jako substancję czynną i jest przeznaczony do znieczulenia miejscowego na nieuszkodzoną skórę. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na chlorek etylu, aplikacja na uszkodzoną skórę (rany otwarte, otarcia, przerwanie ciągłości naskórka, zmiany zapalne, infekcje skórne), stosowanie u dzieci poniżej 12 lat oraz użycie do znieczulenia wziewnego lub ogólnego. Ze względu na kardiotoksyczne i pulmonotoksyczne działanie chlorku etylu, preparat nie powinien być stosowany do znieczulenia ogólnego, gdyż może prowadzić do poważnych powikłań układu sercowo-naczyniowego i oddechowego.
absorpcja substancji czynnej, astma oskrzelowa, chlorek etylu, działanie niepożądane, działanie toksyczne, infekcja skórna, kardiotoksyczność, nadwrażliwość na substancję czynną, POChP, powikłanie zagrażające życiu, przerwanie ciągłości naskórka, reakcja alergiczna, schorzenie płuc, toksyczność płucna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie skóry, wchłanianie systemowe, zaburzenie oddychania, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zmiana zapalna, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie wziewne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Remifentanil B. Braun 1 mg
Remifentanyl, opioidowy agonista receptorów μ, charakteryzuje się szybkim początkiem działania i krótkim czasem efektu analgetycznego, co czyni go wartościowym środkiem w znieczuleniu ogólnym. W badaniach klinicznych u noworodków i niemowląt (≤ 8 tygodni, ASA I-II) poddawanych pyloromiotomii, remifentanyl podawany w dawce początkowej 0,4 μg/kg/min wykazał korzystny profil farmakodynamiczny, z czasem wybudzenia lepszym niż po halotanie, choć różnica nie była statystycznie istotna. Ponadto, brak wzrostu stężenia histaminy po dawkach do 30 µg/kg podkreśla bezpieczeństwo stosowania remifentanylu, minimalizując ryzyko reakcji alergicznych i negatywnego wpływu na układ krążenia.
antagonista receptora opioidowego, bradykardia, całkowite znieczulenie dożylne, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, desfluran, działanie agonistyczne, nalokson, niedociśnienie tętnicze, parametr hemodynamiczny, podtlenek azotu, propofol, protokół znieczulenia, pyloromiotomia, reakcja alergiczna, receptor opioidowy μ, remifentanyl, rzadkoskurcz, sewofluran, stężenie histaminy, TIVA, układ krążenia, znieczulenie wziewne