wciągnięcie błony bębenkowej
Wciągnięcie błony bębenkowej (retrakcja błony bębenkowej) to stan, w którym błona bębenkowa zostaje przemieszczona do wewnątrz jamy bębenkowej. Jest to spowodowane różnicą ciśnień między uchem środkowym a zewnętrznym, najczęściej w wyniku dysfunkcji trąbki słuchowej, co prowadzi do podciśnienia w uchu środkowym.
Główne przyczyny wciągnięcia błony bębenkowej obejmują przewlekłe stany zapalne ucha środkowego, niedrożność trąbki słuchowej (często związaną z przerostem migdałka gardłowego u dzieci), a także blizny po przebytych zapaleniach. W badaniu otoskopowym obserwuje się zmniejszoną ruchomość błony bębenkowej oraz charakterystyczne uwypuklenie wyrostka krótkiego młoteczka.
Retrakcje błony bębenkowej klasyfikuje się według skali Sadé na cztery stopnie, od łagodnego wciągnięcia (stopień I) do zaawansowanego, gdy błona styka się z promontorium (stopień IV). Nieleczony stan może prowadzić do powstania kieszeni retrakcyjnych, perlaka, destrukcji kosteczek słuchowych i pogłębiającego się niedosłuchu przewodzeniowego.
Leczenie wciągnięcia błony bębenkowej zależy od stopnia zaawansowania i obejmuje: eliminację przyczyn dysfunkcji trąbki słuchowej (np. adenotomia), stosowanie autoinflacji, a w zaawansowanych przypadkach leczenie operacyjne, w tym tympanoplastykę lub założenie drenów wentylacyjnych. Kluczowa jest regularna kontrola otolaryngologiczna, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami drożności trąbki słuchowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Objawy
Cholesteatoma to torbielowata zmiana keratynizującego nabłonka płaskiego w uchu środkowym, za błoną bębenkową, wykazująca destrukcyjny i ekspansywny charakter. Występuje najczęściej jednostronnie (około 85% przypadków) i może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak niedosłuch przewodzeniowy, zawroty głowy, porażenie nerwu twarzowego (częstość 1-3,4%) oraz uszkodzenia struktur ucha wewnętrznego. Objawy wczesne obejmują uporczywy, wodnisty wyciek z ucha o nieprzyjemnym zapachu, stopniową utratę słuchu, uczucie pełności i nawracające infekcje oporne na standardowe leczenie antybiotykami. Zaawansowane stadium może manifestować się vertigo, szumami usznymi, osłabieniem mięśni twarzy oraz powikłaniami zagrażającymi życiu, takimi jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy ropień mózgu. Diagnostyka opiera się na badaniu otoskopowym, audiometrii oraz obrazowaniu – tomografii komputerowej (CT) i rezonansie magnetycznym (MRI) – które pozwalają ocenić zakres erozji kostnej i planować leczenie chirurgiczne.
audiometria, błona bębenkowa, cholesteatoma, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, kosteczki słuchowe, meningitis, nabłonek płaski, nawracająca infekcja ucha, nerw twarzowy, niedosłuch przewodzeniowy, otorrhea, otoskopia, perforacja błony bębenkowej, perlak, porażenie mięśni twarzy, przetoka błędnikowa, przewlekły stan zapalny ucha, rezonans magnetyczny, ropień mózgu, struna bębenkowa, szumy uszne, tinnitus, tomografia komputerowa, tympanomastoidektomia, ucho środkowe, vertigo, wciągnięcie błony bębenkowej, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zakrzepica zatoki esowatej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych