martwica tętniczek wątrobowych

Martwica tętniczek wątrobowych (hepatic arteriolar necrosis) to patologiczne zjawisko charakteryzujące się obumieraniem małych tętnic w wątrobie. Stan ten prowadzi do zaburzenia przepływu krwi tętniczej w narządzie, co skutkuje niedokrwieniem i martwicą komórek wątrobowych w obszarach zależnych od uszkodzonych naczyń.

Etiologia martwicy tętniczek wątrobowych obejmuje zaburzenia autoimmunologiczne, vasculitis, odrzucanie przeszczepu wątroby, działanie toksyn (np. niektórych leków), zaburzenia krzepnięcia oraz choroby naczyniowe. Szczególnie istotnym czynnikiem ryzyka jest terapia glikokortykosteroidami w dużych dawkach.

W obrazie histopatologicznym obserwuje się fibrinoidową martwicę ściany tętniczek, infiltrację komórkami zapalnymi oraz odkładanie się kompleksów immunologicznych. Zmiany te prowadzą do zwężenia światła naczyń, powstawania zakrzepów i w konsekwencji do ogniskowej martwicy miąższu wątroby.

Diagnostyka opiera się głównie na badaniu histopatologicznym bioptatu wątroby, a leczenie ukierunkowane jest na eliminację przyczyny podstawowej oraz zapobieganie dalszemu uszkodzeniu narządu. Martwica tętniczek wątrobowych stanowi poważny problem kliniczny, mogący prowadzić do niewydolności narządu, zwłaszcza w przypadkach nieleczonych lub opornych na terapię.