mięsień podeszwowy
Mięsień podeszwowy (musculus plantaris) to niewielki mięsień szkieletowy kończyny dolnej, zaliczany do grupy mięśni tylnych goleni. Charakteryzuje się stosunkowo krótkim brzuścem i długim, cienkim ścięgnem. Rozpoczyna się na kłykciu bocznym kości udowej, powyżej głowy bocznej mięśnia brzuchatego łydki, a jego ścięgno biegnie między mięśniem brzuchatym łydki a mięśniem płaszczkowatym.
Ścięgno mięśnia podeszwowego przyczepia się do guza piętowego razem ze ścięgnem Achillesa lub tuż obok niego. Funkcjonalnie mięsień podeszwowy uczestniczy w zgięciu podeszwowym stopy oraz zgięciu kolana, jednak jego rola jest niewielka w porównaniu do innych mięśni działających na te stawy. Ze względu na swoją budowę anatomiczną i długie ścięgno, mięsień ten bywa określany jako „rudymentarny” u człowieka.
Mięsień podeszwowy charakteryzuje się znaczną zmiennością anatomiczną – u około 7-10% populacji może być nieobecny. Jest to jeden z mięśni wykorzystywanych jako materiał do przeszczepów ścięgnistych, ponieważ jego usunięcie nie powoduje istotnych deficytów czynnościowych. W diagnostyce obrazowej należy zwrócić uwagę, by nie pomylić jego ścięgna z patologicznymi zmianami w obrębie kompleksu mięśnia trójgłowego łydki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna achillesa – Patofizjologia i mechanizm
Tendinopatia ścięgna Achillesa to przewlekłe schorzenie charakteryzujące się bólem i obrzękiem w obrębie ścięgna, wynikające z powtarzających się mikrourazów i nieadekwatnej naprawy kolagenu. Patogeneza jest wieloczynnikowa, obejmując czynniki wewnętrzne (np. nieprawidłowa biomechanika, wiek, zaburzenia metaboliczne, predyspozycje genetyczne takie jak wariant genu COL5A1) oraz zewnętrzne (przeciążenie mechaniczne, leki jak fluorochinolony i kortykosteroidy, otyłość, nieodpowiednie obuwie). Histopatologicznie obserwuje się utratę prawidłowej struktury kolagenu typu I, wzrost kolagenu typu III, neowaskularyzację oraz neurogenny proces zapalny, co prowadzi do przewlekłego bólu i zaburzeń funkcji ścięgna. Najczęstsze miejsce uszkodzenia to segment środkowy ścięgna, 2-7 cm od przyczepu do kości piętowej, gdzie ukrwienie jest najniższe, a ścięgno wykonuje skręt o 90 stopni.
apoptoza, cytokina zapalna, fibroblast, fluorochinolon, glikokortykoid, glikozaminoglikan, kolagen typu I, kolagen typu III, kortykosteroid, macierz pozakomórkowa, mięsień brzuchaty łydki, mięsień płaszczkowaty, mięsień podeszwowy, mikrouraz, neoangiogeneza, neowaskularyzacja, neuropeptyd czuciowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nocycepcja, płaskostopie, prostaglandyna E2, proteoglikany, receptor neurokinin 1, ścięgno Achillesa, steroid anaboliczny, substancja P, tendinitis, tendinopatia, tendinopatia przyczepu, tendinopatia ścięgna Achillesa, tendinosis, tenocyt, zapalenie ścięgna Achillesa - Leksykon chorób i schorzeń
Ścięgna podudzia – Patofizjologia i mechanizm
Zespół stresu piszczelowego przyśrodkowego (MTSS) to przewlekły stan zapalny tkanek okołokostnych kości piszczelowej, będący jedną z najczęstszych kontuzji przeciążeniowych u sportowców, zwłaszcza biegaczy i rekrutów wojskowych. Patogeneza MTSS jest wieloczynnikowa i obejmuje mikrourazy kostne, obniżoną gęstość mineralną kości (BMD), zapalenie okostnej oraz trakcję powięziową mięśni, zwłaszcza mięśnia podeszwowego i piszczelowego tylnego. Powtarzalne obciążenia ekscentryczne prowadzą do mikropęknięć i reakcji stresowej kości, które w przypadku braku odpowiedniej regeneracji mogą progresować do złamań przeciążeniowych. Kluczowe czynniki ryzyka to zaburzenia biomechaniczne (np. nadmierna pronacja, nieprawidłowa rotacja biodra), błędy treningowe (nagły wzrost intensywności, bieganie po twardych nawierzchniach), niedobór witaminy D, osteoporoza oraz BMI >30. MTSS charakteryzuje się bólem wzdłuż przyśrodkowej krawędzi piszczeli, z możliwym podziałem na typy przyśrodkowy, przednio-boczny i tylno-przyśrodkowy, zależnie od lokalizacji i mechanizmu trakcji powięziowej.
gęstość mineralna kości, kontuzja przeciążeniowa, kość piszczelowa, mięsień piszczelowy przedni, mięsień piszczelowy tylny, mięsień podeszwowy, mięsień zginacz długi palców, nadmierna pronacja stopy, niedobór witaminy D, osteoporoza, płaskostopie, reakcja stresowa kości, ścięgno podudzia, stan zapalny, włókna Sharpeya, wskaźnik masy ciała, zapalenie okostnej, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół stresu piszczelowego przyśrodkowego, zespół uwięźnięcia nerwu, zespół uwięźnięcia tętnicy podkolanowej, złamanie przeciążeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespolenie tętnicy podkolanowej – Etiologia i przyczyny
Zespół tętnicy podkolanowej (PAES) to rzadka choroba naczyniowa, charakteryzująca się uciskiem tętnicy podkolanowej przez struktury mięśniowo-ścięgniste w dole podkolanowym, wynikającą z wrodzonych anomalii anatomicznych lub nabytego przerostu mięśnia brzuchatego łydki. Wrodzone przyczyny obejmują nieprawidłowy przebieg tętnicy lub nieprawidłowe położenie mięśnia brzuchatego łydki i mięśnia podeszwowego, co prowadzi do sześciu typów PAES (I-VI). Nabyty, czynnościowy typ VI jest związany z intensywną aktywnością fizyczną, zwłaszcza u młodych sportowców, gdzie przerost mięśni powoduje ucisk tętnicy. Patofizjologia obejmuje przewlekły mikrouraz ściany naczyniowej, prowadzący do zwężenia światła naczynia, uszkodzenia śródbłonka, zwłóknienia, a w zaawansowanych stadiach do okluzji, tętniaków, zakrzepów i ostrego niedokrwienia kończyny. Częstość występowania PAES wynosi od 0,17% do 3,5%, a choroba dotyczy głównie mężczyzn w wieku 20-30 lat, z możliwym obustronnym występowaniem w 25-67% przypadków.
aktywacja układu krzepnięcia, chromanie przestankowe, dół podkolanowy, mięsień brzuchaty łydki, mięsień podeszwowy, niedokrwienie kończyny, niedrożność tętnicy, ostre niedokrwienie kończyny, przerost mięśni, rozwój embrionalny, staw skokowy, układ krzepnięcia, uszkodzenie śródbłonka, zakrzepica, zespolenie tętnicy podkolanowej, zmiany miażdżycowe