hemangiosarcoma
Hemangiosarcoma, znany również jako naczyniakomięsak krwionośny, to rzadki i agresywny nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych. W medycynie weterynaryjnej jest częściej spotykany niż w medycynie ludzkiej, szczególnie u psów starszych ras, takich jak owczarki niemieckie, golden retrievery i labradory.
Klinicznie hemangiosarcoma charakteryzuje się szybkim wzrostem i wczesnym tworzeniem przerzutów. Najczęstszymi lokalizacjami pierwotnego guza są śledziona, prawy przedsionek serca, wątroba oraz skóra. Objawy są niespecyficzne i zależą od lokalizacji – mogą obejmować osłabienie, bladość błon śluzowych, tachykardię, zaburzenia rytmu serca, a w przypadkach zaawansowanych – tamponadę serca lub wstrząs hipowolemiczny w wyniku pęknięcia guza i krwawienia do jamy otrzewnej.
Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (USG, TK, MRI), badaniach laboratoryjnych oraz ostatecznym potwierdzeniu histopatologicznym. Leczenie hemangiosarcoma jest wielokierunkowe i obejmuje interwencję chirurgiczną, chemioterapię oraz terapie celowane. Mimo agresywnego podejścia terapeutycznego, rokowanie pozostaje poważne, z medianą przeżycia wynoszącą kilka miesięcy od momentu diagnozy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniak – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w przypadku naczyniaków niemowlęcych (IH) jest generalnie bardzo dobre, zwłaszcza w postaciach niepowikłanych, z samoistną inwolucją u około 50% pacjentów w ciągu 5 lat, 70% w 7 lat i 90% w 9 lat życia. Tylko około 8% pozostawia trwałe defekty kosmetyczne wymagające interwencji. Leczenie farmakologiczne propranololem doustnym lub tymololem miejscowym oraz obserwacja dają podobne wyniki estetyczne, z około 40% dzieci osiągających doskonały efekt (9/10 punktów ocenianych przez rodziców). W przypadku naczyniaków wątroby, wielkość guza powyżej 5 cm oraz koagulopatia, zwłaszcza podwyższone D-dimery, są istotnymi czynnikami prognostycznymi powikłań. Wczesna interwencja, szczególnie w pierwszych 8 tygodniach życia, jest kluczowa dla optymalnego rokowania i minimalizacji powikłań.
atypia jądrowa, chemioterapia uzupełniająca, choroba przerzutowa, doksorubicyna, hemangiosarcoma, liczba mitoz, mediana czasu przeżycia, naczyniak niemowlęcy, naczyniak olbrzymi, naczyniak wątroby, naczyniakomięsak, propranolol doustny, stopień złośliwości, terapia adjuwantowa, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pregabalin Stada 25 mg
Pregabalina, substancja czynna preparatu Pregabalin Stada, wykazuje dobrą tolerancję w badaniach przedklinicznych przy dawkach odpowiadających klinicznym. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów i małp zaobserwowano efekty na ośrodkowy układ nerwowy, takie jak zmniejszenie aktywności, nadreaktywność oraz ataksja. U starszych szczurów albinotycznych po długotrwałej ekspozycji na dawki ≥5-krotnie przekraczające maksymalną dawkę kliniczną (600 mg/dobę) stwierdzono zwiększoną częstość zaniku siatkówki. Badania teratogenności nie wykazały wad rozwojowych u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodowa pojawiała się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję u ludzi. Zaburzenia rozwojowe u młodych szczurów obserwowano przy dawkach >2-krotnie przekraczających maksymalną ekspozycję kliniczną. Wpływ na płodność samców i samic szczurów był widoczny tylko przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne i miał charakter przemijający.
ataksja, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie toksyczności, bruksizm, działanie teratogenne, hemangiosarcoma, in vitro, in vivo, komórka śródbłonka, męski narząd rozrodczy, naczyniakomięsak krwionośny, nadreaktywność, ośrodkowy układ nerwowy, parametr nasienia, płodność, płytka krwi, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność płodowa, zaburzenie koordynacji ruchowej, zanik siatkówki - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniakomłoniak – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Naczyniakomięśniak (angiosarcoma) to agresywny nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych lub limfatycznych, charakteryzujący się złym rokowaniem i często wieloogniskowym przebiegiem. Mediana całkowitego przeżycia (OS) wynosi od 16 do 19,3 miesiąca, a 5-letnie OS około 40%. Rokowanie jest silnie zależne od stadium choroby: w przypadku choroby przerzutowej 1-roczne OS spada do 20,8%, a 3-letnie do 3,8%. Lokalizacja guza pierwotnego ma kluczowe znaczenie prognostyczne – angiosarcoma trzewny/głębokiej tkanki miękkiej cechuje mediana OS około 5 miesięcy, podczas gdy powierzchowny ma medianę OS około 60 miesięcy. Szczególnie niekorzystne jest rokowanie w pierwotnym angiosarcoma wątroby (mediana OS 1,9 miesiąca) oraz śledziony (5-6 miesięcy). Wielkość guza >5 cm, obecność martwicy oraz wysoki stopień histologiczny znacząco pogarszają przeżycie, podobnie jak choroba przerzutowa w momencie rozpoznania (mediana OS około 3 miesięcy). Wiek, płeć, stan sprawności ECOG oraz parametry laboratoryjne (bilirubina, albumina) również wpływają na rokowanie.
angiosarcoma wątroby, bewacyzumab, choroba przerzutowa, choroba rozsiana, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, fibroblastyczny czynnik wzrostu, hemangiosarcoma, indeks zgodności, komórki śródbłonka, leczenie wielomodalne, łożyskowy czynnik wzrostu, lymphangiosarcoma, mediana przeżycia całkowitego, naczynia krwionośne, naczynia limfatyczne, nomogram predykcyjny, nowotwór złośliwy, paklitaksel, przeżycie specyficzne dla nowotworu, przeżycie wolne od choroby, resekcja chirurgiczna, splenektomia, stan sprawności, stopień złośliwości histologicznej, wieloogniskowość