wyprysk łojotokowy

Wyprysk łojotokowy (łojotokowe zapalenie skóry, dermatitis seborrhoica) to przewlekła, zapalna choroba skóry o charakterze nawrotowym, dotykająca obszary bogate w gruczoły łojowe. Jej patogeneza jest złożona i wiąże się z nadmiernym wydzielaniem łoju, kolonizacją skóry przez drożdżaki z rodzaju Malassezia (dawniej Pityrosporum) oraz nieprawidłową odpowiedzią immunologiczną organizmu.

Choroba najczęściej lokalizuje się w okolicach owłosionej skóry głowy, brwi, fałdów nosowo-wargowych, małżowin usznych, mostka, międzyłopatkowej części pleców oraz fałdów skórnych. Klinicznie manifestuje się rumieniowymi, dobrze odgraniczonymi ogniskami pokrytymi żółtawymi, tłustymi łuskami. Pacjenci często zgłaszają świąd o różnym nasileniu. U niemowląt choroba może przybierać postać ciemieniuchy.

W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić łuszczycę, wyprysk kontaktowy, grzybicę, toczeń rumieniowaty oraz łupież różowy Giberta. Leczenie obejmuje preparaty przeciwgrzybicze (ketokonazol, cyklopiroksolamina), kortykosteroidy o małej i średniej sile działania, inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, pimekrolimus) oraz leki przeciwłojotokowe. W ciężkich przypadkach można rozważyć ogólne leczenie przeciwgrzybicze lub retinoidami.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl