okolica oka

Okolica oka (regio orbitalis) to anatomiczna przestrzeń obejmująca struktury kostne, mięśniowe, naczyniowe i nerwowe zlokalizowane wokół gałki ocznej. Obejmuje ona oczodół, powieki, aparat łzowy oraz struktury przyległe. Ma kluczowe znaczenie w diagnostyce i leczeniu schorzeń okulistycznych, neurologicznych i traumatologicznych.

Z punktu widzenia anatomicznego okolica oka składa się z: oczodołu (orbita) utworzonego przez kości czaszki, powiek (palpebrae), spojówki (conjunctiva), aparatu łzowego (apparatus lacrimalis) oraz mięśni zewnątrzgałkowych. Region ten unerwiony jest przez nerw wzrokowy (II), nerw okoruchowy (III), nerw bloczkowy (IV), nerw odwodzący (VI) oraz gałęzie nerwu trójdzielnego (V).

W praktyce klinicznej okolica oka często jest miejscem występowania urazów, stanów zapalnych (zapalenie spojówek, zapalenie powiek, zapalenie tkanek oczodołu), chorób autoimmunologicznych (orbitopatia tarczycowa), nowotworów oraz manifestacji chorób ogólnoustrojowych. Dokładna ocena tej okolicy jest niezbędnym elementem badania okulistycznego, neurologicznego i w medycynie ratunkowej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl