absencja
Absencja, termin wywodzący się z łacińskiego „absentia” (nieobecność), w kontekście medycznym najczęściej odnosi się do napadów nieświadomości, czyli krótkotrwałych zaburzeń świadomości występujących w przebiegu padaczki. Napady te charakteryzują się nagłym początkiem, trwają zazwyczaj kilka do kilkunastu sekund i kończą się równie nagle, bez okresu dezorientacji.
Klinicznie absencja objawia się znieruchomieniem, przerwaniem aktualnie wykonywanej czynności, wpatrywaniem się w jeden punkt lub pustym spojrzeniem. Często towarzyszą jej drobne automatyzmy ruchowe, jak mruganie powiekami, ruchy żuchwy czy drobne ruchy rąk. Pacjent nie reaguje na bodźce zewnętrzne i po zakończeniu napadu nie pamięta jego przebiegu.
Napady absencji są charakterystyczne dla padaczki nieświadomości (dawniej określanej jako petit mal), występującej głównie u dzieci i młodzieży. W obrazie elektroencefalograficznym (EEG) podczas napadu obserwuje się charakterystyczne wyładowania iglica-fala o częstotliwości 3 Hz. Prawidłowa diagnoza i odpowiednie leczenie farmakologiczne (najczęściej walproinianami, etosuksymidem lub lamotryginą) pozwalają na skuteczną kontrolę napadów u większości pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Absenor 500 mg
Absenor, zawierający sodu walproinian w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (300 mg i 500 mg), jest wskazany w leczeniu różnych typów napadów padaczkowych, w tym napadów uogólnionych (absencje, miokloniczne, toniczno-kloniczne), napadów ogniskowych oraz napadów wtórnie uogólnionych. Lek może być stosowany także w terapii skojarzonej napadów opornych na standardowe leczenie. Ponadto, Absenor znajduje zastosowanie w leczeniu epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej, szczególnie gdy lit jest przeciwwskazany lub źle tolerowany. W trakcie zmiany terapii z innych form walproinianu na Absenor należy monitorować stężenia kwasu walproinowego w surowicy, aby zapewnić skuteczność i minimalizować ryzyko działań niepożądanych.
absencja, charakterystyka produktu leczniczego, choroba afektywna dwubiegunowa, działanie niepożądane, epizod maniakalny, leczenie skojarzone, monoterapia, napad grand mal, napad miokloniczny, napad nieświadomości, napad ogniskowy, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny, napad uogólniony, napad wtórnie uogólniony, padaczka, ryzyko teratogenne, sodu walproinian, stężenie kwasu walproinowego, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia przeciwpadaczkowa, utrata świadomości - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół napięcia przedmiesiączkowego – Epidemiologia
Zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS) dotyka około 47,8% kobiet w wieku reprodukcyjnym globalnie (95% CI: 32,6-62,9), z 3-8% doświadczających ciężkich objawów, a przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne (PMDD) występuje u 1,3-5,3% populacji. Objawy somatyczne i psychologiczne pojawiają się w fazie lutealnej cyklu i ustępują po rozpoczęciu miesiączki. Czynniki ryzyka obejmują otyłość (BMI ≥30, prawie trzykrotnie zwiększone ryzyko) oraz palenie tytoniu (ponad dwukrotnie większe ryzyko ciężkich objawów). PMS jest powiązany z wyższym poziomem stresu, doświadczeniami traumatycznymi oraz współistniejącymi zaburzeniami nastroju i lękowymi, co może pogarszać przebieg choroby i obniżać jakość życia. Diagnostyka opiera się na prospektywnym dzienniku objawów i kryteriach Międzynarodowego Towarzystwa Zaburzeń Przedmiesiączkowych z 2011 roku; PMDD jest klasyfikowane jako zaburzenie psychiczne w DSM-5-TR, natomiast PMS nie.
absencja, alergia, astma, cykl miesiączkowy, drażliwość, faza lutealna, kryteria diagnostyczne, labilność nastroju, menarche, menopauza, migrena, objawy przedmiesiączkowe, objawy somatyczne, objawy żołądkowo-jelitowe, obrzęk, otyłość, palenie tytoniu, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, skurcze mięśniowe, tkliwość piersi, uderzenia gorąca, wiek reprodukcyjny, wskaźnik masy ciała, wzdęcia brzucha, zaburzenia koncentracji, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zespół napięcia przedmiesiączkowego, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Bolesne miesiączkowanie – Epidemiologia
Bolesne miesiączkowanie (dysmenorrhoea) jest najczęstszym objawem ginekologicznym u kobiet w wieku reprodukcyjnym, z częstością występowania wahającą się od 16% do 91%, a silny ból zgłaszany jest przez 2-29% pacjentek. Epidemiologia wskazuje na najwyższe nasilenie objawów w okresie późnego nastoletniego wieku i wczesnej dorosłości, z czynnikami ryzyka takimi jak młodszy wiek, mniejsza liczba porodów, wcześniejszy wiek menarche, palenie tytoniu, wysoki poziom stresu oraz historia rodzinna (iloraz szans 3,8-20,7). Dysmenorrhoea znacząco obniża jakość życia, powodując ograniczenia w codziennych aktywnościach, zaburzenia snu, trudności w koncentracji oraz absencję w szkole i pracy, sięgającą do 50% pacjentek. Endometrioza, dotykająca około 10% kobiet w wieku reprodukcyjnym, jest najczęstszą przyczyną wtórnego bolesnego miesiączkowania, a jej rozpoznanie często opóźnia się o kilka lat, co dodatkowo komplikuje leczenie i pogarsza rokowanie.
absencja, ból menstruacyjny, ból miednicy, bolesne miesiączkowanie, cykl bezowulacyjny, cykl menstruacyjny, cykl owulacyjny, depresja, dysmenorrhoea, endometrioza, jaskra, krwawienie miesiączkowe, laparoskopia diagnostyczna, lęk, miesiączkowanie, nadwaga, niedowaga, niepłodność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nudności, owulacja, przewlekły ból miednicy, skurcz, terapia hormonalna, wtórne bolesne miesiączkowanie, wzdęcie brzucha