sulfotlenek perazyny

Sulfotlenek perazyny jest pochodną fenotiazyny, należącą do grupy leków przeciwpsychotycznych (neuroleptycznych) pierwszej generacji. Struktura chemiczna tego związku zawiera układ trójpierścieniowy fenotiazyny z grupą sulfotlenkową oraz podstawnikiem perazynowym w pozycji 10.

Mechanizm działania sulfotlenku perazyny polega głównie na blokowaniu receptorów dopaminowych D2 w układzie limbicznym i podwzgórzu, co skutkuje efektem przeciwpsychotycznym. Wykazuje również działanie przeciwwymiotne poprzez wpływ na chemoreceptorową strefę wyzwalającą w rdzeniu przedłużonym oraz działanie uspokajające.

W praktyce klinicznej sulfotlenek perazyny znajduje zastosowanie w leczeniu schizofrenii, stanów psychotycznych, zaburzeń psychotycznych w przebiegu chorób somatycznych, a także stanów lękowych i zaburzeń psychosomatycznych. Lek charakteryzuje się stosunkowo niskim ryzykiem wywoływania objawów pozapiramidowych w porównaniu do innych klasycznych neuroleptyków.

Sulfotlenek perazyny, podobnie jak inne pochodne fenotiazyny, może powodować działania niepożądane, takie jak senność, zawroty głowy, objawy pozapiramidowe, hipotensja ortostatyczna, zaburzenia czynności wątroby oraz efekty antycholinergiczne. Ważnym aspektem klinicznym jest możliwość wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego jako rzadkiego, ale poważnego powikłania terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pernazinum 100 mg

Perazyna wykazuje znaczną zmienność farmakokinetyczną, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 1-4 godziny po doustnym podaniu dawki 100 mg. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (94-97%) oraz dużą objętością dystrybucji (20-30 L/kg), co świadczy o intensywnej dystrybucji tkankowej i zdolności przenikania przez barierę krew-mózg, łożyskową oraz do mleka matki. Biologiczny okres półtrwania perazyny wynosi od 8 do 16 godzin, co umożliwia dawkowanie 2-3 razy na dobę. Po wielokrotnym podawaniu dawki 500 mg stan stacjonarny osiągany jest po 7-8 dniach, natomiast główny metabolit demetyloperazyna stabilizuje się po 14 dniach, z terapeutycznym zakresem stężeń w surowicy wynoszącym 100-230 ng/ml.
3-hydroksyperazyna, albumina, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność perazyny, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja wątrobowa, demetyloperazyna, koniugacja z kwasem glukuronowym, krążenie wątrobowo-jelitowe, lipoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, N-tlenek perazyny, objętość dystrybucji, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, sulfotlenek perazyny, wiązanie z białkami osocza, α1-glikoproteina
Leksykon substancji czynnych
Perazyna – Właściwości farmakokinetyczne

Perazyna, pochodna fenotiazyny, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w zakresie 1-4 godzin. Dostępna jest w dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg i 200 mg, a jej biodostępność może być obniżona przez spożycie mleka, kawy, herbaty i soków owocowych. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-98%), głównie z α1-glikoproteiną, albuminą i lipoproteinami, oraz dużą objętością dystrybucji (20-30 L/kg), co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową i efektywne przenikanie przez barierę krew-mózg. W stanie stacjonarnym terapeutyczne stężenia perazyny mieszczą się w zakresie 100-230 ng/ml, osiągane po 7-8 dniach wielokrotnego podawania dawki 500 mg. Metabolit demetyloperazyna osiąga stan równowagi po około 14 dniach i charakteryzuje się wolniejszą eliminacją niż związek macierzysty.
3-hydroksyperazyna, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność perazyny, biologiczny okres półtrwania, dealkilacja, demetyloperazyna, dimaleinian perazyny, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, hydroksylacja, metabolizm wątrobowy, N-oksydacja, N-tlenek perazyny, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, perazyna, pochodna fenotiazyny, profil farmakokinetyczny, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan równowagi stężenia, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, substancja psychotropowa, sulfooksydacja, sulfotlenek perazyny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwość lipofilna, α1-glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pernazinum 25 mg

Perazyna, substancja czynna leku Pernazinum, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-4 godzin po dawce 100 mg. Biologiczny okres półtrwania wynosi 8-16 godzin, co ma istotne znaczenie dla schematów dawkowania. Po wielokrotnym podaniu dawki 500 mg przez kilkanaście dni, stan stacjonarny stężenia perazyny w surowicy osiągany jest po 7-8 dniach, natomiast metabolitu demetyloperazyny dopiero po 14 dniach. Terapeutyczne stężenia perazyny w stanie stacjonarnym mieszczą się w zakresie 100-230 ng/ml. Perazyna wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (94-97%), głównie z α1-glikoproteiną, albuminą i lipoproteinami, a jej objętość dystrybucji jest znaczna (20-30 L/kg), co wskazuje na intensywne gromadzenie w tkankach oraz przenikanie przez barierę krew-mózg, łożyskową i do mleka matki.
alfa1-glikoproteina, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność perazyny, biotransformacja wątrobowa, demetyloperazyna, koniugacja, kwas glukuronowy, lipofilność, N-tlenek perazyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, perazyna, Pernazinum, stan stacjonarny, sulfotlenek perazyny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza

sulfotlenek perazyny

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Pernazinum 100 mg

Perazyna – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Pernazinum 25 mg