Gelaspan
Gelaspan to płyn infuzyjny stosowany w celu uzupełnienia objętości wewnątrznaczyniowej i leczenia hipowolemii. Jest to koloid zawierający 4% żelatynę sukcynylowaną (modyfikowaną) w roztworze elektrolitowym, co sprawia, że utrzymuje się dłużej w łożysku naczyniowym niż krystaloidy.
Preparat ten jest wskazany w leczeniu pacjentów z ostrą utratą krwi, gdy krystaloidy są niewystarczające. Gelaspan wykazuje działanie objętościowe trwające około 2-3 godzin, a jego wpływ na hemodynamikę jest porównywalny z innymi koloidami. W przeciwieństwie do hydroksyetylowanej skrobi (HES), żelatyna ma niższe ryzyko wywoływania nefrotoksyczności i zaburzeń krzepnięcia.
Stosowanie Gelaspanu wymaga monitorowania funkcji nerek, stanu nawodnienia oraz parametrów krzepnięcia. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, niewydolnością nerek oraz niewydolnością serca. Jak w przypadku wszystkich preparatów zawierających żelatynę, istnieje ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych, dlatego podczas pierwszych minut infuzji zaleca się szczególną czujność.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Gelaspan –
Przedawkowanie Gelaspanu, roztworu do infuzji zawierającego 40 g zmodyfikowanej płynnej żelatyny na 1000 ml oraz elektrolity: Na+ 151 mmol/l, Cl- 103 mmol/l, K+ 4 mmol/l, Ca2+ 1 mmol/l, Mg2+ 1 mmol/l i octany 24 mmol/l, prowadzi do hiperwolemii i przeciążenia układu krążenia. W efekcie obserwuje się hemodylucję manifestującą się obniżeniem hematokrytu i stężenia białek osocza, zaburzenia elektrolitowe oraz kwasowo-zasadowe. Klinicznie przedawkowanie objawia się bólem głowy, dusznością, zatorami żył szyjnych, obrzękiem płuc oraz upośledzeniem czynności serca, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta. Diagnostyka opiera się na rozpoznaniu objawów hiperwolemii i przeciążenia objętościowego układu krążenia.
białko osocza, ciśnienie śródczaszkowe, diuretyk, funkcja nerek, Gelaspan, gospodarka wodno-elektrolitowa, hematokryt, hemodylucja, hiperwolemia, hipoksemia, homeostaza, lek inotropowy, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk płuc, parametr hemodynamiczny, przeciążenie układu krążenia, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór koloidowy, zaburzenie elektrolitowe, zator żyły szyjnej, żelatyna - Leksykon substancji czynnych
żelatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Żelatyna, stosowana jako substancja czynna w płynach koloidowych do infuzji, takich jak Gelaspan (40,0 g/1000 ml, średnia masa cząsteczkowa ~26 500 Da) oraz Geloplasma (3,0000 g/100 ml, postać częściowo zhydrolizowana i sukcynylowana), charakteryzuje się ograniczonymi danymi przedklinicznymi dotyczącymi bezpieczeństwa. Dokumentacja tych produktów nie dostarcza dodatkowych informacji eksperymentalnych ani wyników badań na modelach zwierzęcych, co wskazuje na brak nowych badań rozszerzających wiedzę o toksykologii i farmakokinetyce żelatyny w warunkach przedklinicznych. Parametry fizykochemiczne roztworów, takie jak pH Gelaspan 7,4 ± 0,3 i osmolarność 284 mosmol/l oraz pH Geloplasma 5,8–7,0 i osmolalność 295 mOsm/kg, są istotne dla tolerancji dożylnej, jednak nie stanowią danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa substancji czynnej.
badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, Gelaspan, Geloplasma, infuzja, masa cząsteczkowa, model zwierzęcy, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, osmolalność, osmolarność teoretyczna, płyn koloidowy, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, roztwór do infuzji, żelatyna bezwodna, żelatyna sukcynylowana, żelatyna zmodyfikowana płynna - Leksykon substancji czynnych
żelatyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Preparaty do infuzji zawierające zmodyfikowaną płynną żelatynę, takie jak Gelaspan (40,0 g/1000 ml, średnia masa cząsteczkowa 26 500 Da) oraz Geloplasma (3,0 g/100 ml, częściowo zhydrolizowana i sukcynylowana żelatyna), nie wykazują istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn. Charakterystyki produktów leczniczych jednoznacznie wskazują, że preparaty te wywierają nieistotny lub brak wpływu na funkcje psychomotoryczne niezbędne do wykonywania złożonych czynności, co eliminuje konieczność informowania pacjentów o specjalnych środkach ostrożności w tym zakresie.