amlodypina benzenosulfonian
Amlodypina benzenosulfonian jest formą soli amlodypiny, należącej do grupy leków przeciwnadciśnieniowych z klasy antagonistów wapnia (blokerów kanału wapniowego) typu dihydropirydynowego. Substancja ta blokuje napływ jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu obwodowego.
Lek ten jest stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca, w tym dławicy piersiowej stabilnej i naczynioskurczowej (Prinzmetala). Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 35-50 godzin), co umożliwia jej podawanie raz na dobę, zapewniając 24-godzinną kontrolę ciśnienia krwi.
W porównaniu do innych blokerów kanału wapniowego, amlodypina wykazuje mniejsze działanie inotropowe ujemne na mięsień sercowy oraz rzadziej powoduje odruchową tachykardię. Do najczęstszych działań niepożądanych należą obrzęki obwodowe (szczególnie w okolicy kostek), zaczerwienienie twarzy, bóle głowy oraz zawroty głowy. Forma benzenosulfonianu może wpływać na biodostępność i stabilność leku.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vilpin
Podczas stosowania amlodypiny (Vilpin) należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza w III i IV klasie wg NYHA, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych. Nie zaleca się stosowania leku w stanach przełomu nadciśnieniowego z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby farmakokinetyka amlodypiny ulega zmianie – okres półtrwania jest wydłużony, a AUC zwiększone, co wymaga rozpoczynania terapii od dawki 5 mg oraz stopniowego zwiększania dawki z odpowiednią kontrolą kliniczną. W podeszłym wieku również wskazana jest ostrożność przy modyfikacji dawki, uwzględniając zmiany farmakokinetyczne.
amlodypina, amlodypina benzenosulfonian, antagonista wapnia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dieta niskosodowa, farmakokinetyka amlodypiny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, podeszły wiek, procedura dializacyjna, przełom nadciśnieniowy, stężenie amlodypiny w osoczu, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Vilpin 5 mg
Vilpin jest lekiem dostępnym w postaci tabletek zawierających amlodypinę w dawkach 5 mg i 10 mg, w formie benzenosulfonianu. Tabletki mają charakterystyczny wygląd: białe, okrągłe, z wytłoczeniami „A5” lub „A10” oraz kreską dzielącą umożliwiającą podział na równe dawki. Substancje pomocnicze w obu dawkach to celuloza mikrokrystaliczna, wapnia wodorofosforan bezwodny, karboksymetyloskrobia sodowa (typ A) oraz magnezu stearynian. Lek jest pakowany w blistry PVC/PVDC/Al po 10 tabletek, a standardowe opakowanie zawiera 30 tabletek (3 blistry). Vilpin posiada okres ważności 5 lat, co jest korzystne z punktu widzenia przechowywania i dystrybucji.
amlodypina, amlodypina benzenosulfonian, blister PVC/PVDC/Al, celuloza mikrokrystaliczna, dawkowanie, karboksymetyloskrobia sodowa, kreska dzieląca, magnezu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, postać farmaceutyczna, tabletka, utylizacja leków, wapnia wodorofosforan bezwodny, warunki przechowywania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vilpin 5 mg
Vilpin, zawierający amlodypinę benzenosulfonian w dawkach 5 mg i 10 mg, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej. U dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentów w podeszłym wieku stosuje się standardowe dawkowanie, jednak z zachowaniem ostrożności przy zwiększaniu dawki. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawkę rozpoczyna się od 2,5 mg, stopniowo zwiększając do 5-10 mg, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby dawkowanie jest indywidualne i wymaga szczególnej ostrożności. U chorych z niewydolnością nerek stosuje się standardowe dawki, gdyż amlodypina nie jest usuwana podczas dializy. U dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg po 4 tygodniach, natomiast brak jest danych dotyczących stosowania u dzieci poniżej 6 lat.
amlodypina benzenosulfonian, ciśnienie tętnicze, dawka doustna, dławica oporna na azotany, dławica piersiowa, farmakokinetyka amlodypiny, inhibitory konwertazy angiotensyny, leki alfa-adrenolityczne, leki beta-adrenolityczne, leki przeciwdławicowe, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, receptory beta-adrenergiczne, stężenie amlodypiny w surowicy, terapia skojarzona, tiazydowe leki moczopędne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Vilpin 10 mg
Vilpin to produkt leczniczy zawierający amlodypinę w postaci benzenosulfonianu, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg. Tabletki są białe, okrągłe, z charakterystycznym wytłoczeniem odpowiednio „A5” lub „A10” oraz kreską dzielącą, co umożliwia precyzyjne dzielenie na równe dawki. Substancje pomocnicze obejmują celulozę mikrokrystaliczną, wapnia wodorofosforan bezwodny, karboksymetyloskrobię sodową (typ A) oraz magnezu stearynian, identyczne dla obu dawek. Produkt jest pakowany w blistry PVC/PVDC/Al po 10 tabletek, w opakowaniach po 3 blistry (łącznie 30 tabletek). Okres ważności wynosi 5 lat od daty produkcji, pod warunkiem przechowywania w temperaturze poniżej 25°C.
amlodypina, amlodypina benzenosulfonian, blister PVC/PVDC/Al, celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa, magnezu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, postać farmaceutyczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, wapnia wodorofosforan bezwodny, warunek przechowywania