tiolakton
Tiolakton to związek chemiczny zawierający grupę tiolową (-SH) oraz grupę laktonową (cykliczny ester) w swojej strukturze. W medycynie i biochemii tiolaktony są istotne ze względu na ich reaktywność oraz rolę w różnych procesach metabolicznych.
Szczególnie ważnym przykładem tiolaktonu jest homocysteina-tiolakton, powstający w wyniku błędnej aktywacji homocysteiny przez syntetazę metionylo-tRNA. Związek ten może przyłączać się do protein, prowadząc do ich modyfikacji post-translacyjnych i tworzenia neoantygenów, co wiąże się z procesami autoimmunologicznymi oraz patogenezą miażdżycy.
Podwyższony poziom tiolaktonów w organizmie, zwłaszcza homocysteiny-tiolaktonu, koreluje z zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych. Enzymy hydrolizujące tiolaktony, takie jak paraoksonaza 1 (PON1), pełnią funkcję ochronną, zapobiegając homocysteinylacji białek i związanym z tym uszkodzeniom tkankowym.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Prasugrel, prolek stosowany w terapii przeciwpłytkowej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i metabolizmem do aktywnego metabolitu, którego ekspozycja (AUC) wykazuje niską zmienność międzyosobniczą (27%) i wewnątrzosobniczą (19%). Maksymalne stężenie osoczowe (Cmax) osiągane jest około 30 minut po podaniu doustnym, a ekspozycja rośnie proporcjonalnie do dawki. Podanie leku z posiłkiem bogatotłuszczowym obniża Cmax o 49% i wydłuża Tmax z 0,5 do 1,5 godziny, jednak nie wpływa na AUC, co pozwala na stosowanie prasugrelu niezależnie od posiłku. Aktywny metabolit wiąże się z albuminami osocza w 98%, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki (68% dawki) i przewód pokarmowy (27%). Okres półtrwania wynosi około 7,4 godziny (zakres 2–15 h). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2B6, z mniejszym udziałem CYP2C9 i CYP2C19, bez istotnego wpływu polimorfizmów genetycznych na farmakokinetykę i działanie leku.
agregacja płytek krwi, aktywny metabolit, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dawka nasycająca, farmakokinetyka, lek przeciwpłytkowy, miażdżyca tętnic, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, S-metylacja, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sprzęganie z cysteiną, stężenie osocza, tiolakton, zmiana miażdżycowa -
Leksykon substancji czynnych
Prasugrel jest prolekiem, który w organizmie ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu, charakteryzującego się niską zmiennością ekspozycji (CV międzyosobnicza 27%, wewnątrzosobnicza 19%). Maksymalne stężenie osoczowe (Cmax) aktywnego metabolitu osiągane jest około 30 minut po podaniu, a ekspozycja (AUC) rośnie proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym. Podawanie leku niezależnie od posiłków jest dopuszczalne, choć posiłki bogatotłuszczowe obniżają Cmax o 49% i wydłużają Tmax z 0,5 do 1,5 godziny. Aktywny metabolit wiąże się z białkami osocza w 98%. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2B6, z udziałem CYP2C9 i CYP2C19, bez istotnego wpływu polimorfizmów genetycznych na farmakokinetykę i działanie leku. Prasugrel jest wydalany głównie z moczem (68%) i kałem (27%), a okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi średnio 7,4 godziny (zakres 2–15 h).
agregacja płytek krwi, aktywny metabolit, albuminy osocza, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, działanie przeciwpłytkowe, farmakokinetyka, hamowanie agregacji płytek, miażdżyca tętnic, nieaktywny metabolit, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, ryzyko krwawienia, S-metylacja, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sprzęganie z cysteiną, stężenie osoczowe, tiolakton, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmiany miażdżycowe
