napad z odstawienia

Napad z odstawienia (ang. withdrawal seizure) to rodzaj napadu drgawkowego, który występuje jako objaw zespołu odstawiennego po zaprzestaniu lub znacznym zmniejszeniu dawki substancji uzależniających. Najczęściej obserwuje się je przy odstawieniu alkoholu, benzodiazepin, barbituranów oraz innych leków działających hamująco na ośrodkowy układ nerwowy.

Mechanizm powstawania napadów z odstawienia wiąże się z nagłym brakiem równowagi między neuroprzekaźnikami hamującymi (głównie GABA) a pobudzającymi (glutaminian) w mózgu. W trakcie długotrwałego stosowania substancji hamujących OUN dochodzi do adaptacji układu nerwowego poprzez zmniejszenie wrażliwości receptorów GABA i zwiększenie aktywności układów pobudzających. Nagłe odstawienie substancji prowadzi do przewagi układów pobudzających, co może skutkować nadmierną aktywnością neuronalną i wystąpieniem drgawek.

Napady z odstawienia najczęściej występują w okresie od 24 do 72 godzin po zaprzestaniu przyjmowania substancji, choć w przypadku benzodiazepin o długim okresie półtrwania mogą pojawić się nawet po kilku dniach. Klinicznie mogą manifestować się jako napady uogólnione toniczno-kloniczne, które stanowią potencjalnie zagrażający życiu stan nagły wymagający natychmiastowej interwencji.

Leczenie napadów z odstawienia obejmuje podawanie benzodiazepin (np. diazepamu, lorazepamu), zapewnienie odpowiedniego nawodnienia oraz suplementację elektrolitów. W ciężkich przypadkach może być konieczna intubacja i wentylacja mechaniczna. Profilaktyka polega na stopniowym, kontrolowanym odstawianiu substancji uzależniających pod nadzorem medycznym, często z zastosowaniem schematów detoksykacji z użyciem leków o długim okresie półtrwania.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl