proces eliminacji

Proces eliminacji w kontekście medycznym to metodyczna procedura diagnostyczna, polegająca na stopniowym wykluczaniu możliwych przyczyn objawów pacjenta, aż do ustalenia najbardziej prawdopodobnego rozpoznania. Jest to podstawowe narzędzie w diagnostyce różnicowej, szczególnie użyteczne w przypadku chorób o niespecyficznych objawach lub rzadkich jednostkach chorobowych.

W praktyce klinicznej proces eliminacji rozpoczyna się od zebrania wywiadu i badania fizykalnego, a następnie obejmuje wykonanie badań dodatkowych – od tych najprostszych i najmniej inwazyjnych po bardziej specjalistyczne. Lekarz analizuje wyniki kolejnych badań, systematycznie odrzucając hipotezy diagnostyczne, które nie znajdują potwierdzenia w uzyskanych danych.

Skuteczność procesu eliminacji zależy od systematycznego podejścia, wiedzy klinicznej lekarza oraz racjonalnego doboru badań diagnostycznych. Metoda ta pozwala na optymalizację procesu diagnostycznego, ograniczenie niepotrzebnych badań i szybsze wdrożenie właściwego leczenia, co ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metronidazol Chema 100 mg/g

Metronidazol ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, gdzie powstają główne metabolity: hydroksymetronidazol, acetylometronidazol oraz pochodne glukuronowe. Sprzęganie z kwasem glukuronowym dotyczy zarówno substancji macierzystej, jak i hydroksymetabolitu. Eliminacja leku odbywa się głównie drogą nerkową, z moczem wydalane jest około 80% dawki, natomiast około 15% wydalane jest z kałem. Hydroksymetronidazol stanowi 25-40% wydalanej dawki w moczu. Okres półtrwania jest krótki, a po 48 godzinach od podania metronidazol zwykle nie jest wykrywalny we krwi. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (<20%) oraz dobrą rozpuszczalnością w lipidach, co umożliwia efektywną dystrybucję do tkanek i płynów ustrojowych, zapewniając odpowiednie stężenia terapeutyczne.
aplikacja w jamie ustnej, bariera biologiczna, droga nerkowa, hydroksymetabolit, hydroksymetronidazol, kwas glukuronowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, metronidazol, pochodna glukuronowa, procedura endodontyczna, proces eliminacji, rozpuszczalność w lipidach, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie terapeutyczne, stosowanie miejscowe, wchłanianie systemowe, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atosiban Mercapharm 6,75 mg/0,9 ml

Atosiban Mercapharm (6,75 mg/0,9 ml roztwór do wstrzykiwań) wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się liniowym wzrostem stężenia osoczowego w zakresie dawek 10-300 µg/min podawanych dożylnie przez 12 godzin u zdrowych nieciężarnych kobiet. U pacjentek z zagrażającym porodem przedwczesnym, w dawce 300 µg/min przez 6-12 godzin, stężenie równowagi dynamicznej osiągane jest w około 1 godzinę, ze średnim stężeniem 442 ± 73 ng/ml (zakres 298-533 ng/ml). Eliminacja leku przebiega dwufazowo z początkowym okresem półtrwania tα = 0,21 ± 0,01 godziny oraz końcowym tβ = 1,7 ± 0,3 godziny. Klirens wynosi średnio 41,8 ± 8,2 l/h, a objętość dystrybucji 18,3 ± 6,8 l. Atozyban wiąże się z białkami osocza w 46-48%, nie przenika do erytrocytów, natomiast przenika przez barierę łożyskową z stosunkiem stężenia płód/matka 0,12. W osoczu i moczu wykryto dwa metabolity, z których główny metabolit M1 osiąga stężenia przekraczające stężenie leku macierzystego (stosunek M1/atozyban 1,4 w 2. godzinie wlewu, wzrastający do 2,8 po zakończeniu). Metabolit M1 jest około 10-krotnie mniej aktywny farmakologicznie i przenika do mleka matki.
atozyban, bariera łożyskowa, cytochrom P450, farmakokinetyka, frakcja leku, interakcje lekowe, klirens, końcowy okres półtrwania, metabolit atozybanu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, początkowy okres półtrwania, poród przedwczesny, proces eliminacji, skurcze macicy, stan równowagi dynamicznej, stężenie osoczowe, stosunek stężenia płód/matka, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Podtlenek azotu N2O 100%

Podtlenek azotu (N2O) jako gaz medyczny charakteryzuje się unikalnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego zastosowanie kliniczne. Podawany wyłącznie drogą wziewną, jest wchłaniany w pęcherzykach płucnych na zasadzie gradientu ciśnienia parcjalnego między powietrzem wdychanym a krwią. Jego niska rozpuszczalność we krwi i tkankach skutkuje szybkim osiągnięciem stężenia równowagi, co przekłada się na szybkie nasycanie tkanek i szybkie działanie terapeutyczne. Podtlenek azotu nie ulega metabolizmowi, jest wydalany w formie niezmienionej przez pęcherzyki płucne, a jego eliminacja jest równie szybka jak nasycanie, co jest istotne dla kontroli efektu klinicznego. Gaz jest dostępny w postaci skroplonej pod ciśnieniem około 50 bar w temperaturze 15°C, stosowany w stężeniu 100%.
anestetyk wziewny, anestezja, bariera pęcherzykowo-włośniczkowa, biotransformacja wątrobowa, ciśnienie parcjalne gazu, droga wziewna, dystrybucja podtlenku azotu, farmakokinetyka, gaz medyczny, gradient ciśnienia, parametry wentylacji, pęcherzyk płucny, podtlenek azotu, proces eliminacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Excedrin MigraStop 250 mg + 250 mg + 65 mg

Excedrin MigraStop to preparat zawierający kwas acetylosalicylowy (250 mg), paracetamol (250 mg) oraz kofeinę (65 mg). Kwas acetylosalicylowy jest całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego, z 70% dawki docierającej do krwiobiegu w formie niezmienionej, a reszta ulega hydrolizie do kwasu salicylowego. Maksymalne stężenie kwasu salicylowego osiągane jest w 1-2 godziny, a jego okres półtrwania wynosi około 6 godzin po dawce 1 g. Wydalanie nerkowe kwasu salicylowego zależy od pH moczu, wzrastając z <5% do >80% przy pH 5-8. Paracetamol jest szybko i łatwo wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w 30-120 minut, z okresem półtrwania 1-4 godzin, metabolizowany głównie w wątrobie do glukuronidów i siarczanów. Kofeina jest szybko wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w 5-90 minut, z okresem półtrwania 4,9 godziny (zakres 1,9-12,2 h), metabolizowana w wątrobie do kilku metabolitów, w tym paraksantyny.
bariera łożyskowa, białko osocza, glukuronid salicylowo-fenolowy, interakcja międzylekowa, klirens całkowity, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwas metylomoczowy, kwas salicylowy, kwas salicylurowy, metabolizm przedukładowy, metyloksantyna, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, pH moczu, proces eliminacji, profil farmakokinetyczny, sprzęganie z glutationem, uszkodzenie wątroby, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hascofungin 1 g/100 g

Cyklopiroks z olaminą, substancja czynna preparatu Hascofungin 1% krem, wykazuje porównywalne wchłanianie przezskórne do 1% płynu, co potwierdza równoważność biodostępności obu postaci leku po aplikacji miejscowej. Po 1,5-6 godzinach od nałożenia kremu, w warstwie rogowej naskórka (stratum corneum) stwierdza się obecność 0,8%-1,6% podanej dawki substancji czynnej, co wskazuje na skuteczne przenikanie do docelowych struktur skóry. Po absorpcji do krwiobiegu cyklopiroks charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza na poziomie 94-97%, co może wpływać na jego dystrybucję i biodostępność ogólnoustrojową.
aplikacja miejscowa, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność substancji czynnej, cyklopiroks z olaminą, długotrwałe stosowanie, krem do stosowania miejscowego, kumulacja leku, proces eliminacji, stratum corneum, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie przezskórne, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem
Leksykon substancji czynnych
Fludeoksyglukoza – Właściwości farmakokinetyczne

Fludeoksyglukoza (¹⁸F) jest analogiem glukozy stosowanym w diagnostyce obrazowej PET, charakteryzującym się dwufazowym profilem farmakokinetycznym z czasem dystrybucji około 1 minuty i eliminacji około 12 minut w kompartmencie naczyniowym. Po dożylnym podaniu substancja ulega szerokiej dystrybucji, z kumulacją około 7% dawki w mózgu w ciągu 80-100 minut oraz około 3% w mięśniu sercowym w ciągu 40 minut. W płucach i trzustce obserwuje się odpowiednio 0,3% i 0,9-2,4% podanej aktywności. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydaleniem około 20% dawki w moczu w ciągu 2 godzin. Warto podkreślić, że dystrybucja w mięśniu sercowym jest zasadniczo jednorodna, choć w przegrodzie międzykomorowej mogą występować różnice sięgające do 15%.
analog glukozy, badanie obrazowe PET, bariera krew-mózg, defosforylacja, diagnostyka obrazowa, diagnostyka onkologiczna, diagnostyka padaczki, dysfagia, dystrybucja tkankowa, fludeoksyglukoza, fludeoksyglukozo-6-fosforan, fosfataza wewnątrzkomórkowa, glikoliza, kompartment naczyniowy, krzywa dwuwykładnicza, mechanizm pułapkowy, metabolizm glukozy, niedokrwienie mięśnia sercowego, ognisko epileptogenne, podanie dożylne, proces eliminacji, tkanka nowotworowa, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek benzydaminy – Właściwości farmakokinetyczne

Chlorowodorek benzydaminy, stosowany miejscowo w leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Substancja ta jest wchłaniana przez błony śluzowe, jednak stężenia w surowicy pozostają zbyt niskie, aby wywołać efekt ogólnoustrojowy, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych systemowych. Wchłanianie jest zależne od postaci farmaceutycznej – formy rozpuszczalne w jamie ustnej wykazują większe wchłanianie niż aerozole. Benzydamina charakteryzuje się wysokim powinowactwem do tkanek zapalnych, co umożliwia jej kumulację w miejscach objętych procesem zapalnym i zapewnia skuteczne działanie terapeutyczne.
biotransformacja, błona śluzowa gardła, błona śluzowa jamy ustnej, chlorowodorek benzydaminy, działanie niepożądane, działanie systemowe, interakcja farmakokinetyczna, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, nieaktywny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do tkanek, proces eliminacji, proces farmakokinetyczny, profil eliminacji, profil farmakokinetyczny, stan zapalny gardła, stan zapalny jamy ustnej, stężenie ogólnoustrojowe, stężenie substancji czynnej, tkanka zapalna, wchłanianie benzydaminy, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości dystrybucyjne, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Groprinosin 50 mg/ml

Inozyna pranobeks, zawarta w preparacie Groprinosin w stężeniu 50 mg/ml, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne wynikające z obecności trzech składników: inozyny, N,N-dimetyloamino-2-propanolu (DIP) oraz kwasu p-acetamidobenzoesowego (PacBA) w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem (około 90%), z maksymalnymi stężeniami w osoczu wynoszącymi 3,7 μg/ml dla DIP (osiągane po 2 godzinach) oraz 9,4 μg/ml dla PacBA (osiągane po 1 godzinie). Biodostępność obu składników jest wysoka, potwierdzona wartościami AUC przekraczającymi odpowiednio 88% dla DIP i 77% dla PacBA. Metabolizm inozyny prowadzi do powstania kwasu moczowego, ksantyny i hipoksantyny, z czego do 70% dawki może być wydalane w postaci kwasu moczowego (dane ze zwierząt). Wydalanie z moczem stanowi około 85% dawki dla PacBA i 95% dla DIP oraz jego metabolitu N-tlenku DIP, co wskazuje na efektywną eliminację tych składników.
biodostępność leku, degradacja puryn, dystrybucja leku, inozyna pranobeks, ksantyna, kwas moczowy, kwas p-acetamidobenzoesowy, metabolit purynowy, N, N-dimetyloamino-2-propanol, N-tlenek DIP, o-acyloglukuronid, okres półtrwania, pole pod krzywą, proces eliminacji, stężenie substancji czynnej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Skinoren 200 mg/g

Kwas azelainowy zawarty w kremie Skinoren (200 mg/g) wykazuje zdolność penetracji przez wszystkie warstwy skóry, co jest kluczowe dla jego skuteczności terapeutycznej w dermatologii. Penetracja ta jest istotnie szybsza w przypadku skóry uszkodzonej, co może wpływać na zwiększoną ekspozycję systemową substancji czynnej. Po jednorazowej aplikacji 1 g kwasu azelainowego (odpowiadającej 5 g kremu) do krwiobiegu wchłania się około 3,6% dawki, co wskazuje na niski stopień wchłaniania systemowego i korzystny profil bezpieczeństwa leku.
aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, bariera naskórkowa, choroba dermatologiczna, droga nerkowa, dysfagia, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, ekspozycja systemowa, kwas azelainowy, kwas dwukarboksylowy, naskórek i skóra właściwa, penetracja przezskórna, preparat Skinoren, proces eliminacji, terapia dermatologiczna, warstwa skóry, wchłanianie systemowe, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydalanie w postaci niezmienionej, β-oksydacja
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Miconal 20 mg/g

Mikonazol, substancja czynna żelu MICONAL o stężeniu 20 mg/g, wykazuje ograniczoną absorpcję ogólnoustrojową po podaniu miejscowym na skórę. Pomimo obecności substancji pomocniczych takich jak dimetylosulfotlenek (50 mg/g), glikol propylenowy (200 mg/g), alkohol benzylowy (100 mg/g) oraz alkohol etylowy (410 mg/g), które mogą potencjalnie zwiększać penetrację, biodostępność mikonazolu pozostaje niska. Substancja czynna koncentruje się głównie w miejscu aplikacji, co pozwala na skuteczne działanie przeciwgrzybicze przy minimalnym ryzyku ogólnoustrojowych działań niepożądanych.
absorpcja ogólnoustrojowa, alkohol benzylowy, alkohol etylowy, biodostępność ogólnoustrojowa, dimetylosulfotlenek, działanie niepożądane, działanie przeciwgrzybicze, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikol propylenowy, metabolizm wątrobowy, mikonazol, podanie miejscowe, proces eliminacji, stężenie terapeutyczne, substancja czynna, wchłanianie przezskórne, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze skóry
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Debridat 100 mg

Trimebutyna maleinian, substancja czynna leku Debridat w dawce 100 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) we krwi w czasie 1-2 godzin (Tmax). Ten parametr wskazuje na efektywne i szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, co jest istotne dla szybkiego początku działania terapeutycznego. W kontekście farmakokinetyki, trimebutyna wykazuje szybkie tempo eliminacji, co przekłada się na krótki czas działania i ogranicza ryzyko kumulacji przy wielokrotnym podawaniu.
absorpcja leku, Cmax, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, droga eliminacji, eliminacja leku, klirens nerkowy, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, proces eliminacji, stężenie maksymalne we krwi, substancja czynna, tabletka powlekana, Tmax, trimebutyna maleinian, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie przez nerki, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bactroban 20 mg/g

Mupirocyna w kremie Bactroban (20 mg/g) wykazuje minimalne wchłanianie systemowe przez nieuszkodzoną skórę, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych związanych z ekspozycją ogólnoustrojową. Jednakże wchłanianie znacząco wzrasta przy aplikacji na skórę uszkodzoną lub zmienioną chorobowo, co wymaga ostrożności przy stosowaniu na rozległe zmiany. Po przedostaniu się do krążenia, mupirocyna jest szybko metabolizowana do mikrobiologicznie nieaktywnego kwasu monowego, co eliminuje ryzyko działania przeciwbakteryjnego poza miejscem aplikacji.
działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwbakteryjne, eliminacja leku, krem Bactroban, kwas monowy, lek przeciwbakteryjny, mupirocyna, nieaktywny metabolit, proces eliminacji, profil farmakokinetyczny, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie systemowe, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, zakażenie skóry
Leksykon substancji czynnych
Bacillus Calmette-Guérin – Właściwości farmakokinetyczne

Bacillus Calmette-Guérin (BCG) w postaci produktu BCG-medac zawiera żywy, atenuowany szczep RIVM (pochodzący ze szczepu 1173-P2) w ilości od 2 × 10 do 3 × 10 żywych cząstek bakterii na fiolkę po rekonstytucji. Po podaniu dopęcherzowym bakterie są głównie eliminowane z organizmu przez układ moczowy, z moczem usuwane są żywe cząstki BCG, co rozpoczyna się już w pierwszych godzinach po instylacji. Farmakokinetyka charakteryzuje się specyficznym profilem eliminacji, jednak penetracja tkankowa bakterii nie została jednoznacznie potwierdzona, co wymaga dalszych badań w celu wyjaśnienia mechanizmu interakcji BCG z tkankami pęcherza oraz ewentualnej absorpcji ogólnoustrojowej.
absorpcja ogólnoustrojowa, Bacillus Calmette-Guérin, BCG-medac, działanie farmakologiczne, eliminacja z organizmu, farmakokinetyka, formulacja produktu, instylacja, mykobakterie, obserwacja kliniczna, pęcherz moczowy, penetracja tkankowa, podanie dopęcherzowe, procedura urologiczna, proces eliminacji, profilaktyka przeciwbakteryjna, proszek i rozpuszczalnik, przeżywalność bakterii, rekonstytucja, szczep RIVM, terapia dopęcherzowa, układ moczowy, zakażenie ogólnoustrojowe, zawiesina do pęcherza moczowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Forte 400 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 1-2 godzin (Tmax). Badanie farmakokinetyczne przeprowadzone na 57 zdrowych ochotnikach wykazało biorównoważność produktu Ibuprom Forte (400 mg ibuprofenu, tabletki powlekane) z produktem referencyjnym pod względem Cmax, Tmax oraz pola pod krzywą stężenia leku (AUC). Stężenie ibuprofenu w osoczu było wykrywalne już po 5 minutach (1,82 ± 0,76 µg/mL), szybko wzrastając do 4,23 ± 3,61 µg/mL po 10 minutach i 7,94 ± 6,67 µg/mL po 15 minutach, co potwierdza szybki początek działania leku.
badanie farmakokinetyczne, biorównoważność, dynamika absorpcji, dysfagia, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka u osób starszych, ibuprofen, Ibuprom Forte, maksymalne stężenie substancji czynnej, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm i wydalanie, metabolizm ibuprofenu, nieaktywny metabolit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia leku, postać farmaceutyczna, proces eliminacji, proces wchłaniania, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, stężenie ibuprofenu w osoczu, tabletka powlekana
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxyrin Apteo Med 0,5 mg/ml

Oksymetazolina chlorowodorek w preparacie Oxyrin Apteo Med (0,5 mg/ml) wykazuje szybkie i długotrwałe działanie naczynioskurczowe po miejscowym podaniu donosowym. Pojedyncza dawka 35 μg (0,07 ml roztworu) indukuje znaczną redukcję przepływu krwi w błonie śluzowej nosa, sięgającą do 50% wartości wyjściowej już po 5 minutach, co przekłada się na szybkie zmniejszenie obrzęku i udrożnienie przewodów nosowych. Efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 8-12 godzin, umożliwiając rzadsze dawkowanie w porównaniu z innymi lekami o podobnym mechanizmie działania. Farmakokinetyka oksymetazoliny charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (5-10 minut) oraz okresem półtrwania eliminacyjnego wynoszącym 5-8 godzin (dane z badań na zwierzętach). Eliminacja substancji odbywa się głównie przez nerki (30% w postaci niezmienionej) oraz przewód pokarmowy (10% w ciągu 72 godzin).
aerozol do nosa, błona śluzowa jamy nosowej, działanie naczynioskurczowe, działanie ogólnoustrojowe, efekt naczynioskurczowy, ekspozycja ogólnoustrojowa, faza eliminacji, obkurczenie błony śluzowej nosa, obrzęk błony śluzowej, okres półtrwania, oksymetazolina chlorowodorek, proces eliminacji, przekrwienie, szybki początek działania, udrożnienie przewodów nosowych, układ sercowo-naczyniowy, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, zwężenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – GlucaGen 1 mg HypoKit 1 mg

GlucaGen 1 mg HypoKit zawiera rekombinowany glukagon, identyczny z ludzkim pod względem struktury i aktywności biologicznej, produkowany w komórkach Saccharomyces cerevisiae. Metabolizm glukagonu odbywa się głównie w wątrobie i nerkach, które odpowiadają każda za około 30% całkowitego klirensu metabolicznego, podczas gdy pozostałe 40% jest eliminowane przez inne tkanki i narządy. Kluczową cechą farmakokinetyczną glukagonu jest jego krótki okres półtrwania wynoszący 3-6 minut, co wymaga szybkiego podania leku w stanach nagłych, a jednocześnie ogranicza ryzyko długotrwałych działań niepożądanych.
degradacja substancji czynnej, działanie niepożądane, GlucaGen HypoKit, glukagon ludzki, glukagon rDNA, klirens całkowity, klirens metaboliczny, nerki, okres półtrwania, proces eliminacji, Saccharomyces cerevisiae, wątroba, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sufentanil Chiesi 50 mcg/ml, (250 mcg/5 ml, 1 mg/20 ml)

Sufentanyl Chiesi w stężeniu 50 mikrogramów/ml wykazuje wielofazową farmakokinetykę po dożylnym podaniu dawek od 250 do 1500 mikrogramów. Faza dystrybucji obejmuje szybki okres półtrwania 2,3-4,5 min oraz wolny 35-73 min, z objętością dystrybucji w kompartmencie centralnym 14,2 l i w stanie stacjonarnym 344 l. Lek wiąże się z białkami osocza w 92,5%, co wpływa na biodostępność wolnej frakcji. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 784 min (zakres 656-938 min), jednak jest zależny od dawki – przy 250 μg wynosi około 240 min, a przy 500-1500 μg wydłuża się do 10-16 godzin. Klirens sufentanylu wynosi 917 ml/min, co świadczy o efektywnej eliminacji.
biodostępność wolnej frakcji leku, centralny kompartment, faza dystrybucji, faza eliminacji, klirens leku, liniowa farmakokinetyka, metabolizm sufentanylu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, poziom subterapeutyczny, poziom terapeutyczny, proces biotransformacji, proces eliminacji, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, sufentanyl, wiązanie z białkami osocza, wydalanie w postaci niezmienionej