początkowy okres półtrwania
Początkowy okres półtrwania to parametr farmakokinetyczny określający czas, w którym stężenie leku we krwi lub osoczu zmniejsza się o połowę w początkowej fazie dystrybucji. Jest to istotny parametr zwłaszcza w przypadku leków, których kinetyka ma charakter wielofazowy.
W dwufazowym modelu farmakokinetycznym wyróżnia się fazę dystrybucji (alfa) charakteryzującą się szybkim spadkiem stężenia leku w osoczu, oraz fazę eliminacji (beta) o wolniejszym tempie spadku stężenia. Początkowy okres półtrwania (T1/2α) odnosi się właśnie do fazy alfa i jest zazwyczaj znacznie krótszy niż końcowy okres półtrwania (T1/2β).
Znajomość początkowego okresu półtrwania ma szczególne znaczenie kliniczne przy stosowaniu leków w infuzji dożylnej, przy określaniu schematów dawkowania leków oraz w przypadku substancji o wąskim indeksie terapeutycznym. Pozwala na lepsze przewidywanie dynamiki zmian stężenia leku w początkowej fazie po podaniu, co ma znaczenie dla osiągnięcia szybkiego efektu terapeutycznego.