glukuronid MHD
Glukuronid MHD (glukuronid monohydroksypochodnej okskarbazepiny) jest głównym metabolitem okskarbazepiny, leku przeciwpadaczkowego. Po podaniu okskarbazepiny, jest ona szybko metabolizowana w wątrobie do aktywnej formy MHD (10-monohydroksy pochodnej), która następnie ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym, tworząc glukuronid MHD.
Glukuronizacja MHD stanowi główną drogę eliminacji leku z organizmu, a powstały glukuronid MHD jest wydalany głównie przez nerki. Ten proces metaboliczny ma kluczowe znaczenie dla farmakokinetyki okskarbazepiny i wpływa na czas półtrwania leku w organizmie, który wynosi około 8-10 godzin.
Oznaczanie stężenia glukuronidu MHD oraz wolnego MHD w surowicy może być istotne w monitorowaniu terapii okskarbazepiną, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, oraz podczas dostosowywania dawki leku. U pacjentów z niewydolnością nerek może dochodzić do kumulacji glukuronidu MHD, co może wymagać modyfikacji dawkowania leku.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Okskarbazepina charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym i szybkim metabolizmem do aktywnego metabolitu MHD, którego Cmax wynosi 34 μmol/l po dawce 600 mg, a tmax to 4,5 godziny. MHD wykazuje umiarkowane wiązanie z albuminami (40%) i objętość dystrybucji około 49 litrów. Okres półtrwania okskarbazepiny wynosi 1,3-2,3 godziny, natomiast MHD – średnio 9,3 ± 1,8 godziny, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę. Farmakokinetyka MHD jest liniowa w zakresie dawek 300-2400 mg/dobę, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2-3 dni. Okskarbazepina i MHD przenikają przez barierę łożyskową, a pokarm nie wpływa na ich wchłanianie. Metabolizm MHD odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, a eliminacja następuje głównie przez nerki (ponad 95% dawki), z moczem wydalane są glukuronidy MHD (49%), niezmieniony MHD (27%), DHD (3%) oraz sprzężona okskarbazepina (13%).
11-dihydroksylowa, bariera łożyskowa, bilans masy, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, efekt przeciwdrgawkowy, enzym cytozolowy, glukuronid MHD, klirens kreatyniny, klirens MHD, klirens nerkowy, kwas glukuronowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie, monohydroksypochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okskarbazepina, pochodna 10, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, proporcjonalność dawek, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, titracja dawki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Oxepilax, zawierający okskarbazepinę w dawce 600 mg, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz szybkim metabolizmem do aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD), który odpowiada za efekt terapeutyczny. Po jednorazowej dawce 600 mg na czczo, Cmax MHD wynosi średnio 34 μmol/l, osiągając tmax w medianie 4,5 godziny. Pokarm nie wpływa na farmakokinetykę leku, co umożliwia podawanie go niezależnie od posiłków. MHD wykazuje objętość dystrybucji około 49 litrów, wiąże się z białkami osocza w 40% (głównie albuminy) i ma okres półtrwania 9,3 ± 1,8 godziny, podczas gdy okskarbazepina ma krótszy okres półtrwania 1,3-2,3 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>95% dawki), z wydalaniem MHD w formie glukuronidów (49%), niezmienionego MHD (27%), DHD (3%) oraz sprzężonej okskarbazepiny (13%). Stężenie stacjonarne MHD osiągane jest po 2-3 dniach stosowania dwukrotnych dawek dobowych, a farmakokinetyka metabolitu jest liniowa w zakresie dawek 300-2400 mg/dobę.
11-dihydroksy, albumina, alfa-1-glikoproteina kwasowa, bariera łożyska, eliminacja nerkowa, enzymy cytozolowe wątroby, farmakologicznie aktywny metabolit, glukuronid MHD, klirens kreatyniny, klirens MHD, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, monohydroksypochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, okskarbazepina, pochodna 10, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, proporcjonalność dawek, sprzęganie z glukuronidami, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza
