Właściwości farmakokinetyczne leku Groprinosin

Groprinosin zawierający 50 mg/ml inozyny pranobeks wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne, gdyż każda z jego składowych charakteryzuje się odrębnymi parametrami. Jest to kompleks zawierający inozynę oraz 4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy w stosunku molarnym 1:3.¹ Poniżej przedstawiono szczegółowe dane dotyczące procesów farmakokinetycznych tego leku – od wchłaniania po eliminację.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym inozyna pranobeks charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Stopień absorpcji sięga 90%, po czym substancja szybko pojawia się we krwi. Badania porównawcze wykazały, że po podaniu doustnym stężenia składników leku: N,N-dimetyloamino-2-propanolu (DIP) oraz kwasu p-acetamidobenzoesowego (PacBA) w moczu są porównywalne (94%-100%) z wartościami uzyskiwanymi po podaniu dożylnym u małp z gatunku Rhesus, co potwierdza wysoką biodostępność leku.²

Dystrybucja

Badania z wykorzystaniem znakowanego radioaktywnie materiału wykazały specyficzny wzorzec dystrybucji leku w organizmie. Najwyższe stężenia substancji czynnej obserwowano w następujących narządach (w kolejności malejącej aktywności promieniotwórczej): nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg i mięśnie szkieletowe. Dane te uzyskano po podaniu preparatu małpom.³

Metabolizm

Badania farmakokinetyczne u ludzi po podaniu doustnym jednego grama inozyny pranobeks wykazały określone stężenia składników leku w osoczu. W przypadku DIP maksymalne stężenie wynosiło 3,7 μg/ml i było osiągane po 2 godzinach od podania, natomiast dla PacBA szczytowe stężenie wynosiło 9,4 μg/ml i było osiągane już po 1 godzinie. Analizując metabolizm inozyny zawartej w produkcie, monitorowano stężenie kwasu moczowego jako markera przemian inozyny. Wzrost stężenia kwasu moczowego nie wykazywał charakterystyki liniowej i wahał się w zakresie +10% między 1. a 3. godziną po podaniu.⁴

Eliminacja

Analiza procesów eliminacji wykazała, że w warunkach stanu równowagi podczas dawkowania 4 g na dobę, 24-godzinne wydalanie PAcBA oraz jego głównego metabolitu z moczem stanowiło około 85% podanej dawki. W przypadku DIP, 95% radioaktywności związanej z tą substancją odzyskano z moczem w postaci niezmienionego DIP oraz jego metabolitu – N-tlenku DIP.⁵

Parametry kinetyczne eliminacji poszczególnych składników różnią się znacząco. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 3,5 godziny dla DIP oraz znacznie krótszy – 50 minut dla PAcBA. U ludzi głównym metabolitem DIP jest N-tlenek, natomiast dla PAcBA jest to o-acyloglukuronid.⁶

Składowa inozynowa podlega metabolizmowi w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego, co uniemożliwia przeprowadzenie u ludzi badań z zastosowaniem substancji znakowanej radioaktywnie dla tej składowej. Badania na zwierzętach wykazały, że do 70% podanej doustnie dawki inozyny może być odzyskane w moczu w postaci kwasu moczowego, a pozostała część jest wydalana jako inne metabolity purynowe – ksantyna i hipoksantyna.⁷

Biodostępność

Analizy pola pod krzywą (AUC) potwierdzają wysoką biodostępność wszystkich składników leku. W warunkach stanu równowagi odzyskiwanie z moczem składowej PAcBA i jej metabolitu przekraczało 90% spodziewanej wartości. W przypadku DIP i jego metabolitu odsetek odzyskiwania wynosił powyżej 76%. Porównanie wartości osoczowego pola pod krzywą stężenia (AUC) wykazało, że stanowiło ono ponad 88% dla DIP oraz ponad 77% dla PAcBA, co świadczy o dobrej biodostępności obu składników.^{90% spodziewanej wartości. Odsetek odzyskiwanej składowej DIP oraz jej metabolitu wynosił >76%. Osoczowy AUC wynosił >88% dla DIP oraz >77% dla PAcBA.”>8}