metabolizm ibuprofenu
Metabolizm ibuprofenu jest procesem złożonym, zachodzącym głównie w wątrobie. Ibuprofen, popularny niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), podlega intensywnym przemianom fazy I, przede wszystkim poprzez enzymy cytochromu P450, głównie CYP2C9. Metabolizm rozpoczyna się od hydroksylacji i karboksylacji, co prowadzi do powstania metabolitów: 2-hydroksyibuprofenu, 3-hydroksyibuprofenu oraz karboksyibuprofenu.
Ibuprofen występuje w postaci mieszaniny racemicznej dwóch enancjomerów: R(-) i S(+). Enancjomer S(+) wykazuje właściwości przeciwzapalne poprzez hamowanie cyklooksygenazy (COX), natomiast R(-) w organizmie ulega częściowej konwersji do formy S(+). Dzięki temu mechanizmowi około 60% enancjomeru R(-) przekształca się w aktywną formę S(+), zwiększając efektywność leku.
Metabolity ibuprofenu są wydalane głównie przez nerki, przy czym mniej niż 10% leku jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania ibuprofenu wynosi około 2-4 godzin. Czynniki takie jak wiek, choroby wątroby czy interakcje lekowe mogą znacząco wpływać na metabolizm ibuprofenu, zmieniając jego farmakokinetykę i potencjalnie zwiększając ryzyko działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Zatoki Tabs 200 mg + 6,1 mg
Ibuprom Zatoki Tabs zawiera ibuprofen (200 mg) oraz chlorowodorek fenylefryny (6,1 mg), które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne bez wzajemnego wpływu na biodostępność. Ibuprofen charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem w przewodzie pokarmowym, biodostępnością 71%, wysokim (>90%) wiązaniem z białkami osocza oraz Tmax wynoszącym 1-2 godziny. Początek działania terapeutycznego ibuprofenu obserwuje się po około 30 minutach, a jego okres półtrwania wynosi około 2 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki, z wydaleniem ponad 75% metabolitów w ciągu 24 godzin. Ibuprofen dyfunduje do jam stawowych, osiągając maksymalne stężenie w płynie maziówkowym po 7-8 godzinach.
białka osocza, biodostępność ibuprofenu, biotransformacja, chlorowodorek fenylefryny, deaminacja oksydacyjna, eliminacja leku, ibuprofen, Ibuprom, jama stawowa, jelito cienkie, kwas glukuronowy, kwas siarkowy, metabolity, metabolizm ibuprofenu, naczynia krwionośne nosa, okres półtrwania, płyn maziówkowy, postać racemiczna, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, substancja czynna, surowica krwi, wydalanie moczem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paduden Express 200 mg
Ibuprofen zawarty w preparacie Paduden Express wykazuje liniową farmakokinetykę, co oznacza proporcjonalny wzrost stężenia w osoczu wraz ze wzrostem dawki. Preparat dostępny jest w formie miękkich kapsułek żelatynowych zawierających 200 mg ibuprofenu w rozpuszczalniku hydrofilowym, co przyspiesza wchłanianie leku. Po podaniu na czczo mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia wynosi około 30 minut, co wskazuje na szybką absorpcję. Wchłanianie jest opóźnione przy podaniu z pokarmem, co ma znaczenie kliniczne w sytuacjach wymagających szybkiego działania przeciwbólowego. Porównawczo, kapsułka płynna z 400 mg ibuprofenu osiąga maksymalne stężenie w 32,5 minuty, podczas gdy dwie tabletki po 200 mg w 90 minut, jednak prędkość wchłaniania obu form jest podobna, co potwierdza ich równoważność terapeutyczną.
droga eliminacji, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, kapsułka miękka, kwas glukuronowy, metabolit sprzężony, metabolizm ibuprofenu, nieaktywny metabolit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania eliminacji, otoczka żelatynowa, rozpuszczalnik hydrofilowy, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, szczytowe stężenie, wchłanianie substancji czynnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kivenul 200 mg + 500 mg
Produkt leczniczy Kivenul zawiera 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu w formie tabletek powlekanych, z farmakokinetyką obu substancji charakteryzującą się wysoką efektywnością wchłaniania z przewodu pokarmowego. Po podaniu doustnym na czczo, maksymalne stężenie całkowitego ibuprofenu w osoczu (Cmax) wynosi 17,537 µg/mL i osiągane jest po 75 minutach, z AUC na poziomie 61,467 µg·h/mL. W przypadku podania z pokarmem, Cmax S-ibuprofenu wynosi 8,934 µg/mL po 80 minutach, a AUC spada do 33,985 µg·h/mL. Ibuprofen jest metabolizowany w wątrobie i wydalany głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 2 godzin. Paracetamol osiąga Cmax 8,969 µg/mL po 30 minutach na czczo, z AUC 27,157 µg·h/mL, natomiast po podaniu z pokarmem Cmax wynosi 5,762 µg/mL po 60 minutach, a AUC 23,555 µg·h/mL. Paracetamol jest metabolizowany w wątrobie i wydalany głównie jako sprzężone metabolity, z okresem półtrwania około 3 godzin. W obu przypadkach nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych u osób starszych w porównaniu z młodszymi pacjentami.
białko osocza, biodostępność, działanie synergistyczne, glukuronidy i siarczany, metabolizm ibuprofenu, metabolizm paracetamolu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn maziowy, pole pod krzywą stężenia, przedawkowanie paracetamolu, przemiany wątrobowe, sprzężenie z glutationem, stężenie ibuprofenu w osoczu, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, uszkodzenie wątroby, wchłanianie ibuprofenu, wchłanianie paracetamolu, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Buscofem 400 mg
Ibuprofen, substancja czynna leku Buscofem 400 mg w formie kapsułek miękkich, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, który wpływa na jego efektywność terapeutyczną. Po podaniu doustnym ibuprofen jest wchłaniany dwustopniowo – częściowo w żołądku, a następnie całkowicie w jelicie cienkim, które stanowi główne miejsce absorpcji. W porównaniu do standardowych tabletek, kapsułki miękkie Buscofem charakteryzują się szybszym wchłanianiem, z medianą Tmax wynoszącą 45 minut (wobec 75 minut dla tabletek). Metabolizm leku odbywa się w wątrobie poprzez hydroksylację i karboksylację, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (90%) oraz częściowo przez żółć. Ibuprofen wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~99%), co ma znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych.
absorpcja, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, działanie przeciwbólowe, hydroksylacja, ibuprofen, jelito cienkie, kapsułka miękka, karboksylacja, metabolizm ibuprofenu, nerka, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, powinowactwo do białek osocza, przewód pokarmowy, Tmax, zaburzenie funkcji narządów, żółć - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nurofen 200 mg
Ibuprofen zawarty w produkcie Nurofen (200 mg, tabletki powlekane) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin po podaniu doustnym. Okres półtrwania (T1/2) wynosi do 2 godzin, choć może się różnić w zależności od postaci farmaceutycznej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają dwa nieaktywne metabolity, co eliminuje ich udział w działaniu terapeutycznym. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z szybkim i całkowitym wydalaniem zarówno metabolitów, jak i części niezmienionego leku z moczem.
aktywność farmakologiczna, dystrybucja leku, eliminacja ibuprofenu, ibuprofen, maksymalne stężenie w surowicy, metabolit, metabolizm ibuprofenu, metabolizm leku, nerka, okres półtrwania, postać farmaceutyczna, profil farmakokinetyczny, przenikanie do mleka matki, przewód pokarmowy, stężenie w surowicy, substancja czynna, wątroba, wchłanianie leku, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Infex Zatoki 200 mg + 30 mg
Produkt leczniczy Infex Zatoki zawiera ibuprofen (200 mg) oraz pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg, odpowiadający 24,6 mg pseudoefedryny). Ibuprofen charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 2 godzinach. Substancja ta wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, co wpływa na dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają dwa nieaktywne metabolity, wydalane wraz z niewielką ilością leku w formie niezmienionej przez nerki. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 2 godziny, co wskazuje na szybką i całkowitą eliminację nerkową.
dystrybucja w organizmie, eliminacja ibuprofenu, eliminacja pseudoefedryny, farmakokinetyka pseudoefedryny, faza eliminacji, ibuprofen, koniugat, metabolizm ibuprofenu, metabolizm wątrobowy, nieaktywny metabolit, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pseudoefedryna chlorowodorek, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, zakwaszenie moczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen B. Braun 200 mg/50 ml
Ibuprofen B. Braun w postaci roztworu do infuzji (200 mg/50 ml) charakteryzuje się 100% biodostępnością po podaniu dożylnym, co eliminuje fazę wchłaniania typową dla postaci doustnych. Maksymalne stężenie (Cmax) enancjomerów S i R osiągane jest około 40 minut po infuzji trwającej 30 minut. Lek wykazuje małą objętość dystrybucji (0,11-0,21 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co ogranicza frakcję wolną do około 1% u osób zdrowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację i karboksylację, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (90%) z okresem półtrwania około 2 godzin. Farmakokinetyka ibuprofenu jest liniowa w dawkach od 200 mg do 800 mg, a mechanizm działania i profil farmakodynamiczny nie różnią się w zależności od drogi podania.
albumina, droga nerkowa, enancjomer R, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, hydroksylacja i karboksylacja, infuzja dożylna, inwersja metaboliczna, konwersja enancjomerów, łagodne zaburzenie czynności nerek, marskość wątroby, metabolizm ibuprofenu, mieszanina racemiczna, okres półtrwania, podanie dożylne, pole pod krzywą, przemiana metaboliczna, roztwór do infuzji, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stereoselektywność, stężenie maksymalne, upośledzenie czynności wątroby, wchłanianie w jelicie cienkim, wchłanianie w żołądku, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nurofen dla dzieci 100 mg/5 ml
Ibuprofen zawarty w zawiesinie doustnej Nurofen dla dzieci (100 mg/5 ml) charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 45 minutach przy podaniu na czczo oraz po 1-2 godzinach, gdy lek podawany jest z pokarmem. Forma płynna zawiesiny sprzyja szybszemu wchłanianiu w porównaniu do postaci stałych. Metabolizm ibuprofenu odbywa się głównie w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity, które następnie są eliminowane głównie przez nerki w sposób szybki i całkowity. Okres półtrwania (T1/2) ibuprofenu wynosi około 2 godziny, co implikuje konieczność częstego dawkowania w celu utrzymania stężenia terapeutycznego.
dawkowanie leku, droga nerkowa, eliminacja ibuprofenu, metabolit nieaktywny, metabolizm ibuprofenu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, populacja pediatryczna, postać farmaceutyczna, przemiana metaboliczna, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, wchłanianie ibuprofenu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne ibuprofenu, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Inflanor Plus 200 mg + 500 mg
Produkt leczniczy Inflanor Plus zawiera 500 mg paracetamolu oraz 200 mg ibuprofenu, które dzięki zastosowanej technologii farmaceutycznej uwalniane są jednocześnie, co pozwala na skojarzone działanie terapeutyczne. Farmakokinetyka obu substancji nie ulega zmianie przy podaniu w formie skojarzonej, zarówno w dawce pojedynczej, jak i wielokrotnej. Ibuprofen jest wykrywalny w osoczu już po 5 minutach, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) po 1-2 godzinach na czczo, z okresem półtrwania około 2 godzin. Podanie z posiłkiem opóźnia Cmax o medianę 25 minut i zmniejsza stężenie w osoczu, nie wpływając jednak na całkowity stopień wchłaniania. Ibuprofen silnie wiąże się z białkami osocza, przenika do płynu maziowego oraz w niewielkich ilościach do mleka kobiecego. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a wydalanie odbywa się szybko przez nerki, zarówno w postaci metabolitów, jak i niewielkich ilości substancji niezmienionej.
Cmax, dawka terapeutyczna, detoksykacja, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, działanie terapeutyczne, faza eliminacji, glutation wątrobowy, Inflanor Plus, metabolit, metabolizm ibuprofenu, metabolizm paracetamolu, okres półtrwania, oksydazy wątrobowe, płyn maziowy, przedawkowanie paracetamolu, przenikanie do mleka kobiecego, siarczan, sprzężenie z glukuronidem, stężenie w osoczu, substancja czynna, uszkodzenie wątroby, wchłanianie ibuprofenu, wchłanianie paracetamolu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie paracetamolu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kidofen 60 mg
Ibuprofen w postaci czopków doodbytniczych (Kidofen 60 mg) charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu już po 0,75 godziny od aplikacji. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza, co wpływa na jego biodostępność i czas działania. Istotne jest również przenikanie ibuprofenu do płynu synowialnego, co ma znaczenie w terapii stanów zapalnych stawów. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają nieaktywne metabolity, które są następnie eliminowane głównie przez nerki. Okres półtrwania leku wynosi około 2 godzin, co wskazuje na szybki klirens farmakologiczny.
aktywność farmakologiczna, badanie farmakokinetyczne, białka osocza, biodostępność, czopek doodbytniczy, efekt przeciwbólowy, efekt przeciwgorączkowy, eliminacja leku, klirens leku, metabolit, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, parametry farmakokinetyczne, płyn synowialny, podanie doodbytnicze, profil farmakokinetyczny, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, zapalenie stawów - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen Aurovitas 200 mg
Ibuprofen, substancja czynna preparatu Ibuprofen Aurovitas w dawce 200 mg, wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy krwi w ciągu 1-2 godzin. Po absorpcji lek ulega szerokiej dystrybucji w organizmie, przy czym około 99% ibuprofenu wiąże się z białkami osocza, co wpływa na biodostępność wolnej frakcji leku oraz potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację i karboksylację, prowadząc do powstania farmakologicznie nieaktywnych metabolitów.
biotransformacja wątrobowa, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka, hydroksylacja, ibuprofen, karboksylacja, metabolity ibuprofenu, metabolity nieaktywne, metabolizm ibuprofenu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, stężenie w surowicy krwi, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibum Sprint 200 mg
Ibuprofen w dawce 200 mg (Ibum Sprint) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub substancje pomocnicze, w tym sorbitol ciekły częściowo odwodniony (62,5 mg na kapsułkę), oraz u osób z alergią na ASA lub inne NLPZ manifestującą się zapaleniem błony śluzowej nosa, pokrzywką czy astmą oskrzelową. Leku nie należy stosować u pacjentów z aktywną lub nawracającą chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, a także po perforacji lub krwawieniu z przewodu pokarmowego po NLPZ. Przeciwwskazania obejmują także ciężką niewydolność wątroby, nerek i serca (klasa IV NYHA), skazę krwotoczną oraz stosowanie w III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu i wydłużenia porodu.
astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, cyklooksygenaza płytkowa, inhibitor COX-2, koagulopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm ibuprofenu, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ibuprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pokrzywka, przewód tętniczy płodu, skaza krwotoczna, świszczący oddech, trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metafen Zatoki 200 mg + 30 mg
Metafen Zatoki zawiera 200 mg ibuprofenu oraz 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku, które charakteryzują się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego (ibuprofen >80%). Ibuprofen osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po 1-2 godzinach od podania na czczo, wiąże się z białkami osocza (>90%) i wykazuje objętość dystrybucji około 0,16 l/kg. Maksymalne stężenie w płynie maziowym pojawia się po 5-6 godzinach. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie, a 50-60% dawki jest wydalane przez nerki w postaci metabolitów. Okres półtrwania wynosi 1,5-2 godziny, a całkowita eliminacja następuje w ciągu 24 godzin, bez tendencji do kumulacji.
biodostępność doustna, Cmax, czas eliminacji, droga eliminacji, eliminacja z organizmu, farmakokinetyka, ibuprofen, ibuprofen i pseudoefedryna, kumulacja w organizmie, kwas glukuronowy, metabolizm ibuprofenu, metabolizm wątrobowy, Metafen ZATOKI, miejsce metabolizmu, objawy przeziębienia i grypy, objętość dystrybucji, obkurczenie błony śluzowej nosa, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn maziowy, pseudoefedryna, stężenie w surowicy, toksyczność leku, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – IBUPROFEN eubioco 200 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny, charakteryzuje się szybką i efektywną absorpcją z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu 1-2 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza na poziomie 99%, co wpływa na jego dystrybucję i dostępność biologiczną. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają dwa farmakologicznie nieaktywne metabolity, które wraz z niewielką ilością niezmienionego leku są wydalane przez nerki. Proces eliminacji jest szybki i kompletny, co skutkuje krótkim okresem półtrwania leku wynoszącym do 2 godzin, co wymaga odpowiedniego schematu dawkowania w celu utrzymania skutecznego stężenia terapeutycznego.
absorpcja z przewodu pokarmowego, biotransformacja, dostępność biologiczna, farmakologiczna nieaktywność, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie, metabolizm ibuprofenu, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, parametr farmakokinetyczny, proces farmakokinetyczny, profil bezpieczeństwa, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w surowicy, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie ibuprofenu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibum COMFORT minicaps 200 mg
Ibuprofen zawarty w produkcie IBUM COMFORT minicaps (200 mg) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w przewodzie pokarmowym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) około 90 minut po podaniu doustnym. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%), co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Okres półtrwania (T1/2) ibuprofenu wynosi około 2 godziny, co determinuje schemat dawkowania. Istotne jest również przenikanie leku do płynu maziowego stawów, gdzie stężenie stacjonarne utrzymuje się między 2. a 8. godziną po podaniu, co jest kluczowe w terapii schorzeń reumatologicznych i zapalnych.
biotransformacja, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, droga nerkowa, farmakokinetyka ibuprofenu, fazy metabolizmu, glukuronid, interakcje międzylekowe, kwas glukuronowy, maź stawowa, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania, płyn maziowy, przewód pokarmowy, schorzenia reumatologiczne, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne, wchłanianie ibuprofenu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie ibuprofenu, zapalenie stawów - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibufen dla dzieci FORTE o smaku malinowym 200 mg/5 ml
Ibuprofen w postaci zawiesiny doustnej Ibufen dla dzieci FORTE (200 mg/5 ml) charakteryzuje się dwufazowym wchłanianiem – początkowo w żołądku, a następnie całkowitym w jelicie cienkim, co zapewnia efektywną biodostępność. Substancja czynna wiąże się w około 99% z białkami osocza, co wpływa na jej dystrybucję i dostępność biologiczną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację, karboksylację i koniugację, prowadząc do farmakologicznie nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (90%) oraz częściowo z żółcią. Okres półtrwania ibuprofenu u osób zdrowych i z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek wynosi od 1,8 do 3,5 godziny. Dane literaturowe wskazują, że farmakokinetyka u dzieci jest zbliżona do dorosłych, co uzasadnia stosowanie leku w populacji pediatrycznej z odpowiednim dostosowaniem dawki.
alkoholowa choroba wątroby, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja, dostępność biologiczna, eliminacja przez nerki, enancjomer S-ibuprofenu, farmakokinetyka ibuprofenu, farmakokinetyka leku, hemodializa, hydroksylacja, ibuprofen, inwersja ibuprofenu, karboksylacja, koniugacja, marskość wątroby, metabolizm ibuprofenu, mleko kobiece, nieaktywne metabolity, niewydolność nerek, okres półtrwania, pacjent dializowany, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, schyłkowa choroba nerek, skala Child-Pugh, stężenie ibuprofenu, wartość AUC, wątroba, wchłanianie w żołądku, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja ibuprofenu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Effect żel 50 mg/g
Ibuprofen w żelu Ibuprom Effect (50 mg/g, 5%) wykazuje efektywne przenikanie przez skórę do głębiej położonych tkanek, w tym struktur stawowych i płynu maziówkowego, osiągając tam stężenia terapeutyczne. Po miejscowej aplikacji stężenie ibuprofenu w surowicy jest bardzo niskie i nie ma znaczenia terapeutycznego, co pozwala na uzyskanie miejscowego efektu przeciwzapalnego i przeciwbólowego przy minimalnej ekspozycji ogólnoustrojowej. Biodostępność przezskórna wynosi maksymalnie 5% w porównaniu do podania doustnego, co korzystnie wpływa na profil bezpieczeństwa, ograniczając ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych charakterystycznych dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych podawanych doustnie.
aplikacja miejscowa, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność systemowa, biotransformacja, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, ekspozycja ogólnoustrojowa, ibuprofen, metabolit ibuprofenu, metabolizm ibuprofenu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametr farmakokinetyczny, płyn maziówkowy, przenikanie przez skórę, stężenie terapeutyczne, struktura stawowa, substancja czynna, surowica krwi, wchłanianie przezskórne, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen MAX Aurovitas 400 mg
Ibuprofen MAX Aurovitas w postaci kapsułek miękkich zawiera 400 mg ibuprofenu w roztworze, co zapewnia szybkie osiągnięcie maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) około 50 μg/mL już po około 30 minutach od podania doustnego. Farmakokinetyka ibuprofenu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a obecność pokarmu opóźnia wchłanianie, co może wpływać na czas wystąpienia efektu terapeutycznego. Lek wiąże się w 99% z białkami osocza, a jego stężenie w płynie maziowym osiąga około 1/3 stężenia w osoczu, co jest istotne dla skuteczności w stanach zapalnych stawów. Ibuprofen nie kumuluje się w organizmie przy wielokrotnym podawaniu, a jego metabolizm obejmuje przekształcenie 90% dawki do nieaktywnych metabolitów, eliminowanych głównie przez nerki w ciągu 24 godzin, z okresem półtrwania około 2 godzin.
absorpcja ibuprofenu, biotransformacja, cytochrom P450, dystrybucja ibuprofenu, działanie przeciwbólowe, eliminacja ibuprofenu, farmakokinetyka ibuprofenu, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka miękka, koniugat glukuronidu, kumulacja leku, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm ibuprofenu, nieaktywny metabolit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametr kinetyczny, płyn maziowy, populacja specjalna, postać farmaceutyczna, wiązanie z białkami osocza, zapalenie stawów - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lizymax 684 mg
Ibuprofen z lizyną, stosowany w preparacie Lizymax (684 mg ibuprofenu z lizyną, odpowiadający 400 mg ibuprofenu), charakteryzuje się szybszym wchłanianiem w porównaniu do klasycznej formy kwasowej. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest już po około 35 minutach, podczas gdy w formie kwasowej czas ten wynosi 1-2 godziny. Wchłanianie zachodzi głównie w żołądku i jelicie cienkim. Ibuprofen wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza na poziomie 99%, co wpływa na jego dystrybucję i czas działania. Metabolizm leku odbywa się w wątrobie poprzez hydroksylację, karboksylację oraz sprzęganie, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów eliminowanych głównie przez nerki (około 90% w formie glukuronidów) oraz częściowo z żółcią. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi od 1,8 do 3,5 godziny i jest stabilny u pacjentów zarówno zdrowych, jak i z dysfunkcją wątroby czy nerek.
drogi eliminacji leku, eliminacja leku, eliminacja w postaci niezmienionej, faza eliminacji, hydroksylacja, ibuprofen z lizyną, karboksylacja, maksymalne stężenie leku, metabolity farmakologicznie nieaktywne, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania leku, procesy metaboliczne, sprzęganie metabolitów, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen Farmalider 20 mg/ml
Ibuprofen podany doustnie, w formie zawiesiny Ibuprofen FARMALIDER 20 mg/ml, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem w przewodzie pokarmowym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~99%), co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację i karboksylację, prowadząc do powstania nieaktywnych farmakologicznie metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (około 90%) oraz częściowo z żółcią.
aktywność farmakologiczna, białka osocza, biodostępność leku, choroby wątroby i nerek, dawkowanie leku, działania niepożądane, eliminacja nerkowa, hydroksylacja, interakcje lekowe, jelito cienkie, karboksylacja, metabolity, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania eliminacji, okres półtrwania ibuprofenu, parametry farmakokinetyczne, stężenie ibuprofenu w osoczu, wchłanianie ibuprofenu, wydalanie z organizmu, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Rapid 200 mg
Ibuprofen zawarty w preparacie Ibuprom Rapid występuje w postaci dwuwodnej soli sodowej (256 mg soli sodowej, odpowiadającej 200 mg kwasu ibuprofenowego), co zapewnia szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego i szybką dystrybucję w organizmie. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 31 minutach, co jest ponad trzykrotnie szybsze niż w przypadku tradycyjnej formy kwasowej (100 minut). Ibuprofen wiąże się z białkami osocza w około 99%, a jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację, karboksylację i sprzęganie, prowadząc do farmakologicznie nieaktywnych metabolitów. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (90%), a okres półtrwania wynosi od 1,8 do 3,5 godziny, bez istotnych różnic u osób starszych czy z chorobami wątroby i nerek.
choroby nerek, choroby wątroby, dystrybucja w organizmie, działanie przeciwbólowe, hydroksylacja, ibuprofen, interakcja z pokarmem, karboksylacja, metabolizm ibuprofenu, metabolizm wątrobowy, nieaktywne metabolity, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, profil farmakokinetyczny, przenikanie do mleka matki, sól sodowa dwuwodna, stężenie w osoczu krwi, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie przez nerki, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spedifen 400 400 mg
Farmakokinetyka ibuprofenu w preparacie Spedifen 400 mg, będącym solą ibuprofenu z argininą, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 40 μg/ml w 35 minut na czczo. Spożycie leku z pokarmem opóźnia Tmax do około 95 minut i zmniejsza Cmax o około 50%, jednak całkowita biodostępność pozostaje niezmieniona. Ibuprofen wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Lek dyfunduje do przestrzeni maziówkowych, gdzie jest eliminowany wolniej niż z osocza, co może przedłużać efekt przeciwzapalny w obrębie stawów.
białka osocza, biodostępność, Cmax, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka ibuprofenu, funkcja nerek, hydroksylacja, ibuprofen, interakcja z pokarmem, karboksylacja, metabolit hydroksylowany, metabolit karboksylowy, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania, przestrzeń maziówkowa, sól z argininą, stężenie w osoczu, stężenie w osoczu krwi, szlak metaboliczny, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen Alkaloid-INT 50 mg/g
Ibuprofen w postaci żelu do stosowania miejscowego (50 mg/g) charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który umożliwia skuteczne działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe w tkankach podskórnych przy jednoczesnym ograniczeniu efektów ogólnoustrojowych. Biodostępność po aplikacji miejscowej wynosi około 5% w porównaniu do podania doustnego, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych typowych dla NLPZ. Substancja czynna ulega magazynowaniu w warstwach skóry i jest stopniowo uwalniana do krążenia ogólnego, gdzie wiąże się w około 99% z białkami osocza, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Dystrybucja ibuprofenu do tkanek docelowych zależy od zakresu i rodzaju urazu, a także od miejsca aplikacji i odległości tkanki docelowej od powierzchni skóry.
aplikacja miejscowa, biodostępność, biotransformacja, choroba wątroby, dystrybucja tkankowa, działanie ogólnoustrojowe, efekt przeciwzapalny, faza eliminacji, hydroksylacja, ibuprofen w żelu, karboksylacja, metabolit farmakologiczny, metabolizm ibuprofenu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, okres półtrwania, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zmiany zapalne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprom Sprint 200 mg
Ibuprom Sprint w postaci kapsułek miękkich zawiera 200 mg ibuprofenu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub składniki pomocnicze, w tym 26,24 mg sorbitolu, co jest istotne u osób z nietolerancją cukrów. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują: aktywną lub przebytą chorobę wrzodową żołądka/dwunastnicy, skazę krwotoczną, ciężką niewydolność wątroby, nerek oraz serca (klasa IV wg NYHA), a także stosowanie w III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu i hamowanie czynności skurczowej macicy. Ponadto, lek nie powinien być łączony z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka, czynność skurczowa macicy, działanie ibuprofenu, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, inhibitor COX-2, katar, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm ibuprofenu, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ibuprofen, nietolerancja cukrów, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, NLPZ, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przewód tętniczy płodu, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, skaza krwotoczna, sorbitol, toczeń rumieniowaty układowy, trzeci trymestr ciąży, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Forte 400 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 1-2 godzin (Tmax). Badanie farmakokinetyczne przeprowadzone na 57 zdrowych ochotnikach wykazało biorównoważność produktu Ibuprom Forte (400 mg ibuprofenu, tabletki powlekane) z produktem referencyjnym pod względem Cmax, Tmax oraz pola pod krzywą stężenia leku (AUC). Stężenie ibuprofenu w osoczu było wykrywalne już po 5 minutach (1,82 ± 0,76 µg/mL), szybko wzrastając do 4,23 ± 3,61 µg/mL po 10 minutach i 7,94 ± 6,67 µg/mL po 15 minutach, co potwierdza szybki początek działania leku.
badanie farmakokinetyczne, biorównoważność, dynamika absorpcji, dysfagia, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka u osób starszych, ibuprofen, Ibuprom Forte, maksymalne stężenie substancji czynnej, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm i wydalanie, metabolizm ibuprofenu, nieaktywny metabolit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania leku, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia leku, postać farmaceutyczna, proces eliminacji, proces wchłaniania, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, stężenie ibuprofenu w osoczu, tabletka powlekana - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kidofen 125 mg
Ibuprofen podany doodbytniczo w formie czopków, takich jak preparat Kidofen (125 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) już po 0,75 godziny (45 minut). Substancja wykazuje silne wiązanie z białkami osocza oraz zdolność przenikania do płynu synowialnego, co jest istotne w leczeniu stanów zapalnych stawów i tkanek okołostawowych. Metabolizm ibuprofenu odbywa się głównie w wątrobie, gdzie powstają dwa nieaktywne metabolity, a eliminacja zachodzi przede wszystkim drogą nerkową, z okresem półtrwania około 2 godzin, co wymaga regularnego dawkowania w celu utrzymania efektu terapeutycznego.
czopki z ibuprofenem, droga eliminacji, droga nerkowa, dystrybucja ibuprofenu, dystrybucja tkankowa, eliminacja ibuprofenu, enzymy wątrobowe, faza eliminacji, metabolity nieaktywne, metabolity w moczu, metabolizm ibuprofenu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn synowialny, podanie doodbytnicze, półtrwanie eliminacji, stężenie maksymalne, tkanki okołostawowe, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – IBUM dla dzieci 60 mg
Przy kwalifikacji do terapii ibuprofenem w postaci czopków IBUM dla dzieci 60 mg kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na ibuprofen lub substancje pomocnicze, reakcje alergiczne na NLPZ (np. zapalenie błony śluzowej nosa, pokrzywka, skurcz oskrzeli, astma), a także choroby przewodu pokarmowego, w tym czynna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy. Przeciwwskazaniem jest również ciężka niewydolność wątroby, nerek i serca, a także jednoczesne stosowanie innych NLPZ, w tym inhibitorów COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w III trymestrze ciąży z powodu ryzyka przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz opóźnienia akcji porodowej.
agregacja płytek krwi, astma wywołana przez NLPZ, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, choroby autoimmunologiczne, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, inhibitory COX-2, krwawienie naczyniowo-mózgowe, małopłytkowość, metabolizm ibuprofenu, nadwrażliwość na ibuprofen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odwodnienie organizmu, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, retencja płynów, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia wytwarzania krwi, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nurofen Express Forte 400 mg
Ibuprofen, substancja czynna Nurofen Express Forte 400 mg w formie kapsułek miękkich, charakteryzuje się szybszym wchłanianiem w porównaniu do tradycyjnych tabletek, co potwierdza mediana Tmax wynosząca 40 minut (vs. 90 minut dla tabletek). Wchłanianie rozpoczyna się już w żołądku, a pełne wchłanianie następuje w jelicie cienkim, zapewniając wysoką biodostępność. Ibuprofen wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co ma znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację, karboksylację i sprzęganie, prowadząc do farmakologicznie nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (90%) oraz częściowo przez żółć.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność leku, biotransformacja, choroby wątroby i nerek, działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, farmakokinetyka leku, hydroksylacja, interakcje lekowe, kapsułki miękkie, karboksylacja, metabolit nieaktywny, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania leku, ostry stan bólowy, profil farmakokinetyczny, skuteczność terapeutyczna, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne ibuprofenu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprom Max 400 mg
Ibuprofen, substancja czynna produktu IBUPROM Max (400 mg, tabletki drażowane), charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 71% po podaniu doustnym, co umożliwia szybkie i efektywne wchłanianie z przewodu pokarmowego. Początek działania terapeutycznego obserwuje się już po około 30 minutach, a maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest w ciągu 1-2 godzin. Ibuprofen wykazuje ponad 90% wiązania z białkami osocza, co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. W płynie maziówkowym maksymalne stężenie leku pojawia się po 7-8 godzinach, co jest istotne w kontekście terapii chorób zapalnych stawów, gdzie działanie przeciwzapalne w obrębie tkanki stawowej jest kluczowe.
białka osocza, biodostępność ibuprofenu, biotransformacja, choroba zapalna stawów, eliminacja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, krążenie ogólne, kwas propionowy, metabolizm ibuprofenu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn maziówkowy, pochodne hydroksylowane, przewód pokarmowy, stan bólowy, stężenie leku, substancja czynna, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hadmuliv 200 mg + 500 mg
Hadmuliv to preparat zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu w formie tabletek powlekanych, charakteryzujący się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi wynikającymi z jednoczesnego uwolnienia obu substancji czynnych. Ibuprofen wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie całkowite (Cmax) 17,537 µg/mL po 75 minutach na czczo, z wartością AUC 61,467 µg·h/mL. Przyjmowanie z pokarmem obniża Cmax S-ibuprofenu do 8,934 µg/mL i wydłuża czas do 80 minut, a AUC spada do 33,985 µg·h/mL. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki z okresem półtrwania około 2 godzin. Paracetamol cechuje się szybkim wchłanianiem, osiągając Cmax 8,969 µg/mL po 30 minutach na czczo oraz AUC 27,157 µg·h/mL, natomiast przyjmowanie z jedzeniem zmniejsza Cmax do 5,762 µg/mL i wydłuża czas do 60 minut, z AUC 23,555 µg·h/mL. Paracetamol metabolizowany jest w wątrobie, a okres półtrwania wynosi około 3 godzin. U osób starszych nie obserwuje się istotnych różnic farmakokinetycznych obu substancji.
AUC, Cmax, dostępność biologiczna, eliminacja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, farmakokinetyka paracetamolu, glukuronid, glutation, Hadmuliv, hydroksylowany metabolit, ibuprofen paracetamol, metabolizm ibuprofenu, metabolizm paracetamolu, mleko kobiece, okres półtrwania, oksydaza o mieszanej funkcji, paracetamol, płyn maziowy, stężenie ibuprofenu w osoczu, stężenie paracetamolu w osoczu, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia wielodawkowa, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibufen dla dzieci o smaku malinowym 100 mg/5 ml
Ibuprofen w postaci zawiesiny doustnej Ibufen dla dzieci (100 mg/5 ml) charakteryzuje się dwuetapowym wchłanianiem – częściowo w żołądku, a następnie całkowicie w jelicie cienkim, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy po 45 minutach na czczo oraz po 1-2 godzinach przy podaniu z pokarmem. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%), co ma znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm ibuprofenu zachodzi w wątrobie poprzez hydroksylację, karboksylację i koniugację, prowadząc do powstania farmakologicznie nieaktywnych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki (około 90%) oraz częściowo z żółcią. Okres półtrwania leku wynosi od 1,8 do 3,5 godziny, zarówno u osób zdrowych, jak i u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.
benzoesan sodu, białka osocza, eliminacja leku, farmakokinetyka ibuprofenu, farmakokinetyka pediatryczna, hydroksylacja, jelito cienkie, karboksylacja, koniugacja, krwiobieg, metabolity, metabolizm ibuprofenu, mleko kobiece, okres półtrwania, przewód pokarmowy, substancja pomocnicza, surowica krwi, wchłanianie ibuprofenu, wydalanie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bazdygor 200 mg + 500 mg
Lek Bazdygor, zawierający 200 mg ibuprofenu i 500 mg paracetamolu w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi obu substancji czynnych. Ibuprofen wykazuje dobre wchłanianie z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem całkowitym (Cmax) 17,537 µg/mL osiąganym po 75 minutach na czczo oraz AUC 61,467 µg·h/mL. Po przyjęciu z posiłkiem Cmax S-ibuprofenu wynosi 8,934 µg/mL (po 80 minutach), a AUC 33,985 µg·h/mL. Metabolizm ibuprofenu zachodzi w wątrobie, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 2 godzin. Paracetamol cechuje się szybkim wchłanianiem (Cmax 8,969 µg/mL po 30 minutach na czczo, AUC 27,157 µg·h/mL), które ulega spowolnieniu przy jedzeniu (Cmax 5,762 µg/mL po 60 minutach, AUC 23,555 µg·h/mL). Metabolizowany jest głównie w wątrobie do glukuronidów i siarczanów, z okresem półtrwania około 3 godzin. Zarówno ibuprofen, jak i paracetamol nie wykazują istotnych różnic farmakokinetycznych u osób w podeszłym wieku.
Bazdygor, biodostępność, efekt terapeutyczny, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka, glukuronidy, hepatotoksyczność, ibuprofen, metabolizm ibuprofenu, metabolizm paracetamolu, okres półtrwania, paracetamol, parametry farmakokinetyczne, płyn maziowy, przedawkowanie paracetamolu, przewód pokarmowy, sprzęganie z glutationem, stężenie w osoczu, wchłanianie ibuprofenu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, związek sprzężony - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Excedrin Duo 200 mg + 500 mg
Excedrin Duo to preparat zawierający 500 mg paracetamolu oraz 200 mg ibuprofenu w formie tabletek powlekanych, opracowany z technologią umożliwiającą jednoczesne uwolnienie obu substancji czynnych, co zapewnia ich skojarzone działanie terapeutyczne. Ibuprofen wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, z wykrywalnością w osoczu już po 5 minutach i osiągnięciem maksymalnego stężenia w ciągu 1-2 godzin. Podanie z posiłkiem wydłuża Tmax o około 25 minut i zmniejsza Cmax, nie zmieniając jednak całkowitego stopnia wchłaniania. Ibuprofen wiąże się znacznie z białkami osocza, przenika do płynu stawowego oraz w niskich stężeniach do mleka matki. Metabolizowany jest w wątrobie, a eliminacja przez nerki jest szybka i całkowita, z okresem półtrwania około 2 godzin. U osób starszych nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetycznych.
absorpcja ibuprofenu, absorpcja paracetamolu, biotransformacja ibuprofenu, biotransformacja paracetamolu, dostępność biologiczna, dystrybucja ibuprofenu, dystrybucja paracetamolu, działanie skojarzone, eliminacja paracetamolu, glutation wątrobowy, koniugaty glukuronidowe, koniugaty siarczanowe, metabolit glukuronidowy, metabolit hydroksylowany, metabolit siarczanowy, metabolizm ibuprofenu, metabolizm paracetamolu, okres półtrwania, paracetamol i ibuprofen, profil farmakokinetyczny, przedawkowanie paracetamolu, stężenie maksymalne, uszkodzenie wątroby, wchłanianie ibuprofenu, wchłanianie paracetamolu, wiązanie z białkami, wydalanie ibuprofenu