właściwości farmakokinetyczne
Właściwości farmakokinetyczne opisują procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one cztery główne etapy: wchłanianie (absorpcję), dystrybucję, metabolizm (biotransformację) oraz wydalanie substancji leczniczej. Parametry farmakokinetyczne pozwalają określić, jak szybko i w jakim stopniu lek dociera do miejsca działania oraz jak długo pozostaje aktywny w organizmie.
Absorpcja określa szybkość i stopień wchłaniania leku z miejsca podania do krążenia ogólnego. Dystrybucja dotyczy rozprowadzania substancji leczniczej w organizmie, w tym jej przenikania przez bariery biologiczne i wiązania z białkami osocza. Metabolizm, zachodzący głównie w wątrobie, przekształca lek w metabolity o różnej aktywności biologicznej, natomiast wydalanie eliminuje substancję leczniczą i jej metabolity z organizmu, głównie przez nerki i wątrobę.
Kluczowe parametry farmakokinetyczne to: biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, klirens oraz pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC). Znajomość tych właściwości jest niezbędna do ustalenia optymalnego dawkowania, przewidywania potencjalnych interakcji między lekami oraz dostosowania terapii u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Fenta MX 50 50 mcg/h
Fenta MX to system transdermalny zawierający fentanyl, dostępny w czterech dawkach: 25, 50, 75 oraz 100 mikrogramów/godzinę, odpowiadających powierzchniom wchłaniania od 10,5 do 42 cm² i zawartości fentanylu od 5,78 do 23,12 mg. Plastry charakteryzują się proporcjonalną zależnością między powierzchnią, zawartością substancji czynnej oraz szybkością jej uwalniania. Każdy plaster zawiera również równoważną ilość oczyszczonego oleju sojowego jako substancji pomocniczej. Budowa systemu obejmuje warstwę zabezpieczającą, matrycową samoprzylepną z fentanylem oraz warstwę nośnikową nieprzepuszczalną dla wody, co zapewnia kontrolowane uwalnianie leku przez skórę.
fentanyl, kalafonia, okres ważności leku, olej sojowy oczyszczony, poli etyloheksyloakrylan, polietylenu tereftalan, powierzchnia wchłaniania, saszetka medyczna, substancja czynna, substancja opioidowa, substancja pomocnicza, sylikonowany polietylenu tereftalan, system transdermalny, szybkość uwalniania leku, warstwa matrycowa, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tracrium 10 mg/ml
Atrakuriowy bezylan, substancja czynna Tracrium (10 mg/ml), wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach 0,3-0,6 mg/kg mc., z okresem półtrwania eliminacji około 20 minut i objętością dystrybucji 0,16 l/kg. Lek wiąże się z białkami osocza w 82%, co wpływa na jego biodostępność. Metabolizm atrakurium odbywa się głównie przez nieenzymatyczną reakcję Hofmanna oraz hydrolizę estrową katalizowaną przez nieswoiste esterazy, niezależnie od funkcji nerek i wątroby, co czyni go bezpiecznym u pacjentów z ich niewydolnością. Powstają dwa nieaktywne metabolity: laudanozyna i alkohol czwartorzędowy, które nie wykazują działania blokującego przewodnictwo nerwowo-mięśniowe.
alkohol czwartorzędowy, atrakuriowy bezylan, białka osocza, biodostępność, biotransformacja leku, blokada nerwowo-mięśniowa, eliminacja Hofmanna, esterazy, hydroliza estrowa, krańcowa niewydolność nerek, laudanozyna, objętość dystrybucji, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja Hofmanna, Tracrium, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Catalin 0,75 mg
Farmakokinetyka pirenoksyny zawartej w leku Catalin 0,75 mg została oceniona na modelu królików albinosów po miejscowym podaniu do worka spojówkowego. Maksymalne stężenie pirenoksyny w cieczy wodnistej osiągnięto po 30 minutach i wyniosło 7,84 ng/ml, z szybkim spadkiem do 41% stężenia maksymalnego po 6 godzinach oraz 4% po 24 godzinach. W soczewce maksymalne stężenie było znacznie niższe (0,35 ng/ml) i osiągnięte później, po 2 godzinach, z wolniejszą eliminacją – po 24 godzinach utrzymywało się 23% stężenia maksymalnego. Dane te wskazują na różnice w dystrybucji i eliminacji pirenoksyny w poszczególnych strukturach oka.
- Leksykon substancji czynnych
Sód jodohipuran – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania preparatu Hipuran-131 I, zawierającego sód 2-[131I]jodohipuran, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, przede wszystkim dzięki braku długotrwałej kumulacji tkankowej oraz szybkiemu procesowi eliminacji z organizmu. Te właściwości farmakokinetyczne minimalizują ryzyko toksyczności i ograniczają ekspozycję tkanek na substancję radioaktywną, co jest kluczowe w kontekście stosowania tego radiofarmaceutyku w diagnostyce funkcji nerek. W badaniach toksykologicznych nie stwierdzono negatywnego wpływu na organizm, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania Hipuran-131 I w praktyce klinicznej.
badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, diagnostyka funkcji nerek, dystrybucja tkankowa, eliminacja z organizmu, Hipuran-131 I, kumulacja tkankowa, narażenie radiacyjne, profil bezpieczeństwa farmakologicznego, radiofarmaceutyk, retencja tkankowa, sód jodohipuran, toksyczność ostra i przewlekła, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Viavardis 20 mg
Viavardis to lek zawierający wardenafil w postaci chlorowodorku trójwodnego, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg. Substancja czynna jest wsparta przez składniki pomocnicze, które dzielą się na składniki rdzenia (celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon typ A, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian) oraz otoczki (hypromeloza 6cP, makrogol 4000, tytanu dwutlenek E171, żelaza tlenek żółty E172, żelaza tlenek czerwony E171). Różne formy tabletek charakteryzują się odmiennym kształtem i wymiarami: 5 mg (okrągła, 5,5 mm), 10 mg (owalna, 10,5 x 5,5 mm) oraz 20 mg (okrągła, 10 mm), z możliwością podziału na równe dawki w przypadku 10 mg i 20 mg.
blister, blister jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, rdzeń tabletki, stearynian magnezu, substancja czynna, substancje pomocnicze, tabletka powlekana, tlenek żelaza, wardenafil, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Xuvelex XR 500 mg
Xuvelex XR to preparat zawierający metforminę chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg, co odpowiada odpowiednio 389,938 mg, 584,907 mg oraz 779,876 mg ekwiwalentu czystej metforminy. Formuła leku oparta jest na substancjach pomocniczych takich jak powidon K-90F, krzemionka koloidalna bezwodna, karmeloza sodowa, hypromeloza, celuloza mikrokrystaliczna oraz magnezu stearynian, które zapewniają stabilność, odpowiednią farmakokinetykę oraz kontrolowane uwalnianie substancji czynnej. Tabletki różnią się kształtem i wymiarami w zależności od dawki, co ułatwia ich identyfikację kliniczną, a ich biała barwa jest charakterystyczna dla preparatu.
blistry PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek metforminy, czysta metformina, hypromeloza, karmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, masa tabletkowa, modyfikator lepkości, powidon, przedłużone uwalnianie, środek przeciwzbrylający, stearynian magnezu, stężenie terapeutyczne, substancja czynna, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gastrovit TraviComplex –
Gastrovit TraviComplex to złożony preparat ziołowy w formie płynu doustnego, zawierający wyciągi płynne (0,5:1) z kory dębu, kory wierzby, ziela szałwii, bylicy boże drzewko, tymianku oraz krwawnika w proporcjach 2/2/2/2/1/1. Produkt zawiera 100 ml substancji czynnej na 100 ml leku, a rozpuszczalnikiem ekstrakcyjnym jest etanol 70% (V/V), z końcową zawartością etanolu w produkcie wynoszącą 60-70% (V/V). Ze względu na wieloskładnikowy charakter preparatu oraz obecność licznych związków biologicznie czynnych o różnorodnych właściwościach fizykochemicznych, farmakokinetyka poszczególnych komponentów jest trudna do precyzyjnego określenia.
dostępność biologiczna, etanol 70%, farmakokinetyka ADME, interakcje farmakologiczne, kora dębu, kora wierzby, parametry biodostępności, parametry farmakokinetyczne, płyn doustny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg płynny, ziele bylicy boże drzewko, ziele krwawnika, ziele szałwii, ziele tymianku, związki biologicznie czynne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmycar 80 mg + 25 mg
Telmycar, zawierający 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne wynikające z profili obu substancji czynnych. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% przy dawce 40 mg i 58% przy 160 mg, wykazując farmakokinetykę nieliniową. Pokarm zmniejsza biodostępność telmisartanu o 6-19%, jednak nie wpływa to na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma pozorną objętość dystrybucji około 500 litrów i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie drogą żółciową (>97% w kale), z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, ma biodostępność około 60%, umiarkowane wiązanie z białkami (68%), pozorną objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg, jest wydalany nerkowo w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin, wykazując farmakokinetykę liniową.
acyloglukuronid, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność leku, cytochrom P450, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, telmisartan hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie żółciowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Sulfatiazol – Właściwości farmakokinetyczne
Sulfatiazol, będący sulfonamidem o działaniu przeciwbakteryjnym, w preparacie Sulfarinol występuje w dawce 50 mg/ml i charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem przez błonę śluzową nosa, co skutkuje brakiem istotnego przenikania do krwioobiegu. Dzięki temu jego działanie przeciwbakteryjne jest ograniczone do miejsca aplikacji, co zmniejsza ryzyko działań ogólnoustrojowych. W pojedynczej kropli preparatu znajduje się około 2,5 mg sulfatiazolu, co pozwala na skuteczne miejscowe leczenie stanów zapalnych błony śluzowej nosa bez systemowej ekspozycji na lek.
aplikacja donosowa, azotan nafazoliny, błona śluzowa nosa, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwbakteryjne, efekt terapeutyczny, krople do nosa, nafazolina, obkurczanie naczyń krwionośnych, stan zapalny błony śluzowej nosa, Sulfarinol, sulfatiazol, sulfonamid, wchłanianie przez błonę śluzową, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pelafen MED 0,8 mg/ml
Preparat Pelafen MED to nalewka z korzenia pelargonii (Pelargonium sidoides DC i/lub Pelargonium reniforme Curt.) o stężeniu 0,8 g/ml, dostępna w formie kropli doustnych (roztwór). Produkt zawiera 8 g surowca roślinnego na 10 g kropli (10 ml), z ekstraktem o stosunku DER 1:8–10, rozpuszczalnikiem ekstrakcyjnym jest etanol 15% V/V. Jednostkowo 1 g preparatu odpowiada 20 kroplom. Preparat charakteryzuje się klarownym roztworem o barwie od czerwonobrązowej do brązowej oraz delikatnie gorzkim smaku, zawierając około 11,2% (V/V) etanolu jako rozpuszczalnika.
Pelafen MED jest produktem leczniczym roślinnym o długotrwałym tradycyjnym stosowaniu, co zwalnia go z obowiązku przedstawiania danych farmakokinetycznych zgodnie z art. 16c (1) (a) (iii) dyrektywy 2001/83/WE. Produkt podlega szczególnym regulacjom rejestracyjnym dla tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych. Jego profil farmakokinetyczny nie jest wymagany do oceny bezpieczeństwa i skuteczności, co jest zgodne z obowiązującymi przepisami unijnymi dotyczącymi preparatów roślinnych o udokumentowanym, długotrwałym zastosowaniu klinicznym.
badanie farmakokinetyczne, etanol, korzeń pelargonii, krople doustne, nalewka z korzenia pelargonii, Pelargonium reniforme, Pelargonium sidoides, postać farmaceutyczna, produkt pochodzenia roślinnego, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, surowiec roślinny, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aciclovir Hikma 250 mg
Farmakokinetyka dożylnego acyklowiru (Aciclovir Hikma) charakteryzuje się dawkowaniem zależnym od masy ciała, z osiąganiem stężeń maksymalnych (Css max) w osoczu odpowiednio: 22,7 µmol (5,1 µg/ml) dla 2,5 mg/kg, 43,6 µmol (9,8 µg/ml) dla 5 mg/kg oraz 92 µmol (20,7 µg/ml) dla 10 mg/kg u dorosłych po jednogodzinnej infuzji. Profil farmakokinetyczny u dzieci powyżej 1. roku życia jest zbliżony do dorosłych, natomiast u noworodków i niemowląt (0-3 miesiące) stężenia maksymalne wynoszą od 61,2 µmol (13,8 µg/ml) przy dawce 10 mg/kg do 83,5 µmol (18,8 µg/ml) przy dawce 15 mg/kg, podawanych co 8 godzin. Acyklowir wykazuje dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 50% stężenia osoczowego) oraz niskie wiązanie z białkami osocza (9-33%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Okres półtrwania u dorosłych wynosi około 2,9 godziny, a lek jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z udziałem zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i wydzielania kanalikowego.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, białka osocza, faza eliminacji, hemodializa, infuzja dożylna, interakcja farmakologiczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, okres półtrwania, otyłość patologiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, podeszły wiek, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, terapia przeciwwirusowa, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aknenormin 20 mg 20 mg
Izotretynoina, substancja czynna Aknenorminu, charakteryzuje się zmienną i liniową absorpcją z przewodu pokarmowego, z biodostępnością znacząco zwiększoną (dwukrotnie) przy podaniu z posiłkiem. Po wchłonięciu wiąże się w 99,9% z białkami osocza, głównie albuminami. Stężenie izotretynoiny w osoczu jest około 1,7 razy wyższe niż we krwi pełnej, a w naskórku jej poziom wynosi połowę stężenia w surowicy. Metabolizm obejmuje powstawanie trzech głównych metabolitów: 4-oksoizotretynoiny (stężenie 2,5-krotnie wyższe niż izotretynoiny, aktywna biologicznie), tretynoiny (kwas all-trans-retinowy) oraz 4-oksotretynoiny, z udziałem wielu izoenzymów cytochromu P450 bez dominującego enzymu. Izotretynoina i jej metabolity nie wpływają istotnie na aktywność tych izoenzymów.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, absorpcja, Aknenormin, albumina, białko osocza, biodostępność, cytochrom P450, glukuronian, izotretynoina, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas all-trans-retinowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, przewód pokarmowy, retynoid, trądzik, tretynoina, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Carbo Medicinalis MF 250 mg
Produkt leczniczy Carbo medicinalis MF zawiera 250 mg węgla aktywnego (Carbo activatus) w formie tabletek i wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Aktualne dane kliniczne są ograniczone, co uniemożliwia pełną ocenę bezpieczeństwa w tych grupach pacjentek. Węgiel aktywny nie ulega absorpcji z przewodu pokarmowego, nie osiąga stężeń systemowych i pozostaje farmakologicznie nieaktywny, co minimalizuje ryzyko działania teratogennego lub toksycznego na płód i dziecko karmione piersią. Mimo to, ze względu na brak rozległych danych epidemiologicznych, konieczne jest zachowanie ostrożności i indywidualna ocena stosunku korzyści do ryzyka przed przepisaniem preparatu.
absorpcja z przewodu pokarmowego, Carbo medicinalis, karmienie piersią, mechanizm działania, objawy niepożądane przewodu pokarmowego, ogólnoustrojowe działania niepożądane, okres reprodukcyjny, rytm wypróżnień, stosunek korzyści do ryzyka, węgiel aktywny, właściwości farmakokinetyczne, wpływ na płód, zaparcia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Berinert 500 500 j.m./ml
Berinert, zawierający ludzki inhibitor C1-esterazy (C1-INH) pozyskiwany z osocza, dostępny jest w dawkach 500 j.m. (50 j.m./ml) oraz 1500 j.m. (500 j.m./ml), podawany dożylnie z biodostępnością 100%. Badania farmakokinetyczne wykazały równoważność obu dawek pod względem Cmax i AUC0-last (stosunek średniej geometrycznej około 1,02). Okres półtrwania u zdrowych ochotników wynosił około 87,7-91,4 godziny, natomiast u pacjentów z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym (HAE) był krótszy i wynosił średnio 36,1 godziny, z różnicami zależnymi od wieku (dzieci 32,9 godz.) oraz nasilenia ataków (ciężkie ataki 30,9 godz., łagodne 37,0 godz.). Maksymalne stężenie C1-INH osiągane jest szybko, średnio w 0,8 godziny po podaniu, co umożliwia szybkie działanie terapeutyczne.
aktywność inhibitora C1-esterazy, AUC, Berinert, biodostępność, biodostępność leku, droga dożylna, efekt terapeutyczny, HAE, inhibitor C1-esterazy, okres półtrwania, osocze, ostry atak HAE, parametry farmakokinetyczne, poprawa in vivo, rekonstytucja, stężenie maksymalne, właściwości farmakokinetyczne, wrodzony obrzęk naczynioruchowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adaring (0,12 mg + 0,015 mg)/24 h
System terapeutyczny dopochwowy Adaring uwalnia etonogestrel i etynyloestradiol w średnich dawkach odpowiednio 0,120 mg i 0,015 mg na dobę. Etonogestrel charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) i osiąga maksymalne stężenie w osoczu około 1700 pg/ml po 1 tygodniu stosowania, z powolnym spadkiem do 1400 pg/ml po 3 tygodniach. Jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 2,3 l/kg masy ciała, a pozorny klirens około 3,5 l/godz. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji to około 29 godzin, a metabolity są wydalane z moczem i żółcią w stosunku 1,7:1, z okresem połowicznej eliminacji metabolitów około 6 dni. Etonogestrel wiąże się z albuminami i SHBG, a jego metabolizm przebiega typowymi szlakami steroidowymi, bez interakcji z etynyloestradiolem.
albuminy osocza, biodostępność etonogestrelu, błona śluzowa pochwy, etonogestrel, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, hormon steroidowy, hydroksylacja aromatyczna, klirens osocza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, SHBG, sprzężenie z glukuronidami, sprzężenie z siarczanami, środek antykoncepcyjny, stężenie w osoczu, system terapeutyczny dopochwowy, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Torasemid – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Torasemid, jako diuretyk pętlowy, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn poprzez wydłużenie czasu reakcji oraz wywoływanie objawów takich jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia, omdlenia czy zaburzenia koncentracji. Szczególnie istotne jest to w początkowym okresie leczenia, po zwiększeniu dawki, przy zmianie preparatu lub w trakcie równoległego stosowania leków wpływających na układ sercowo-naczyniowy, a także przy spożyciu alkoholu. Długi okres półtrwania torasemidu może dodatkowo modyfikować profil bezpieczeństwa, co wymaga od lekarza szczegółowego poinformowania pacjenta o ryzyku i konieczności monitorowania stanu psychofizycznego przed prowadzeniem pojazdów. Warto podkreślić, że reakcje na lek są indywidualne, a u osób starszych ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone.
charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze, czas reakcji, diuretyk pętlowy, działanie diuretyczne, działanie niepożądane, farmakoterapia, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, okres półtrwania, omdlenie, preparat złożony, sprawność psychomotoryczna, stan przedomdleniowy, torasemid, układ sercowo-naczyniowy, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie koncentracji, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sustonit 6,5 mg
Lek Sustonit zawiera 6,5 mg glicerolu triazotanu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, które wymagają indywidualnego dostosowania dawkowania do stanu klinicznego i odpowiedzi terapeutycznej pacjenta. Standardowa dawka wynosi od 1 do 2 tabletek (6,5–13 mg) podawanych 2 razy na dobę, co daje całkowitą dawkę dobową od 13 mg do maksymalnie 26 mg glicerolu triazotanu. Zalecane jest stosowanie dawkowania niesymetrycznego z 8-godzinnym odstępem między dawkami (np. o 8:00 i 16:00), a dłuższa przerwa (16 godzin) powinna przypadać na okres małej aktywności fizycznej i mniejszego nasilenia dolegliwości. Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania czy rozkruszania, aby nie zaburzyć profilu uwalniania substancji czynnej i farmakokinetyki leku.