błona surowicza

Błona surowicza (łac. serosa) to gładka, wilgotna błona wyścielająca jamy ciała oraz pokrywająca znajdujące się w nich narządy wewnętrzne. Zbudowana jest z jednowarstwowego nabłonka płaskiego (mezothelium) oraz warstwy tkanki łącznej właściwej. Główną funkcją błony surowiczej jest zmniejszanie tarcia między narządami oraz umożliwienie ich swobodnego przesuwania się względem siebie.

W organizmie człowieka wyróżniamy kilka błon surowiczych: otrzewną (wyścielającą jamę brzuszną), opłucną (w jamie opłucnej), osierdzie (otaczające serce) oraz błonę śluzową jamy sustawowej. Każda z tych błon produkuje niewielką ilość płynu surowiczego, który działa jak środek smarny między warstwami trzewnymi i ściennymi.

Zmiany patologiczne błon surowiczych mogą obejmować stany zapalne (np. zapalenie otrzewnej, zapalenie opłucnej), akumulację płynu (wysięk, przesięk), rozwój zrostów czy zmiany nowotworowe (np. międzybłoniak). Diagnostyka obejmuje badania obrazowe, badanie płynu surowiczego oraz w niektórych przypadkach biopsję błony.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Maść borna Aflofarm 10%

Maść borna Aflofarm zawiera 10 g kwasu borowego na 100 g podłoża maściowego i charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem przez nieuszkodzoną skórę, co znacząco wpływa na jej bezpieczeństwo stosowania. W przypadku uszkodzenia ciągłości skóry, kwas borowy może być wchłaniany, a następnie dystrybuowany w organizmie, z około 50% dawki wydalanej w ciągu pierwszych 24 godzin. Mechanizm działania kwasu borowego opiera się na wybiórczym, odwracalnym wiązaniu z grupami cis-hydroksylowymi, co determinuje jego efekty biologiczne na poziomie komórkowym i tkankowym oraz wpływa na farmakokinetykę substancji.
badania in vitro, badania in vivo, bariera skórna, błona surowicza, droga eliminacji, drogi moczowe, dystrybucja w organizmie, działanie terapeutyczne, eliminacja przez nerki, eliminacja substancji, kwas borowy, maść borna, naruszenie ciągłości skóry, parametr farmakokinetyczny, profil bezpieczeństwa, profil działania farmakologicznego, profil wydalania, przekształcenie metaboliczne, przewód pokarmowy, wchłanianie przez skórę, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie otrzewnej – Patofizjologia i mechanizm

Zapalenie otrzewnej (peritonitis) to stan zapalny błony surowiczej jamy brzusznej, który może mieć charakter infekcyjny lub jałowy, miejscowy lub rozlany. Wyróżnia się zapalenie pierwotne (SBP) bez chirurgicznego źródła zakażenia, wtórne – wynikające z perforacji lub zgorzeli narządów wewnątrzbrzusznych, oraz trzeciorzędowe – nawracające zakażenie po leczeniu. Patogeneza SBP u pacjentów z marskością wątroby wiąże się z translokacją bakteryjną (BT), zaburzeniami flory jelitowej, zwiększoną przepuszczalnością jelitową i upośledzeniem lokalnej oraz ogólnoustrojowej odporności, co prowadzi do kolonizacji płynu puchlinowego bakteriami, najczęściej Escherichia coli. W przebiegu wtórnego zapalenia otrzewnej dochodzi do wycieku zakażonej treści do jamy otrzewnowej, co wywołuje silną odpowiedź zapalną, uwalnianie cytokin i mediatorów prozapalnych, prowadząc do wstrząsu septycznego i niewydolności wielonarządowej. Trzeciorzędowe zapalenie otrzewnej charakteryzuje się obecnością patogenów wielolekoopornych i immunoparaliżem, co pogarsza rokowanie i wymaga wczesnej diagnostyki oraz intensywnego leczenia.
bariera jelitowa, błona surowicza, cefalosporyny, dysfunkcja krążenia, Escherichia coli, hipoproteinemia, hipowolemia, inhibitor pompy protonowej, marskość wątroby, mediatory zapalne, nadciśnienie wrotne, niedrożność jelit, odpowiedź zapalna, perforacja jelita, perforowany wrzód żołądka, płyn puchlinowy, przepuszczalność błony śluzowej, ropień, ropne zapalenie otrzewnej, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, spontaniczne bakteryjne zapalenie otrzewnej, stres oksydacyjny, translokacja bakteryjna, trzeciorzędowe zapalenie otrzewnej, wtórne zapalenie otrzewnej, zapalenie otrzewnej, zapalenie trzustki, zapalenie uchyłków, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalna choroba jelit, zespół niewydolności wielonarządowej
Leksykon chorób i schorzeń
Mezotelioma – Patofizjologia i mechanizm

Mezotelioma to agresywny nowotwór wywodzący się z komórek mezoteliowych błon surowiczych, głównie opłucnej, z długim okresem latencji 20-50 lat. Etiologia choroby jest ściśle związana z ekspozycją na azbest, który w około 80% przypadków inicjuje proces karcynogenezy poprzez bezpośrednie uszkodzenie DNA, indukcję stresu oksydacyjnego, przewlekły stan zapalny oraz zaburzenia naprawy DNA. Szczególnie rakotwórcze są włókna amfibolowe (krokidolit, amozyt), choć serpentynowe również wykazują potencjał onkogenny. Patogeneza obejmuje aktywację makrofagów i uwalnianie cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-1β, IL-6, IL-8), które poprzez szlak NF-kB hamują apoptozę uszkodzonych komórek mezoteliowych, umożliwiając akumulację mutacji w genach supresorowych (BAP1, CDKN2A/ARF, NF2, TP53). Charakterystyczne są liczne delecje chromosomowe (1p, 3p, 4p, 4q, 6q, 9p, 13q, 14q, 15q, 22q), a przewlekły stan zapalny i mikrośrodowisko immunosupresyjne sprzyjają progresji choroby i oporności na leczenie.
antygen T, azbest, BAP1, błona surowicza, cytokina prozapalna, ekspozycja na azbest, erionit, fibroblast związany z nowotworem, inflamasom NLRP3, limfocyt T regulatorowy, macierz pozakomórkowa, makrofag związany z nowotworem, mezotelioma, NF2, przewlekły stan zapalny, reaktywne formy tlenu, sfrustrowana fagocytoza, stan zapalny, stres oksydacyjny, szlak NF-kB, translacja mRNA, utrata heterozygotyczności, wirus SV40, włókno amfibolowe, włókno azbestu

błona surowicza

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Maść borna Aflofarm 10%

Zapalenie otrzewnej – Patofizjologia i mechanizm

Mezotelioma – Patofizjologia i mechanizm