zapalenie cewkowo-śródmiąższowe

Zapalenie cewkowo-śródmiąższowe (ang. tubulointerstitial nephritis, TIN) to stan zapalny obejmujący kanaliki nerkowe i otaczającą je tkankę śródmiąższową nerek. Charakteryzuje się naciekiem komórek zapalnych (głównie limfocytów, monocytów i plazmocytów) w śródmiąższu nerki, obrzękiem oraz uszkodzeniem cewek nerkowych.

Etiologia zapalenia cewkowo-śródmiąższowego jest zróżnicowana. Najczęstszymi przyczynami są reakcje nadwrażliwości na leki (antybiotyki, niesteroidowe leki przeciwzapalne, leki przeciwdrgawkowe), infekcje (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), choroby autoimmunologiczne (np. toczeń rumieniowaty układowy, zespół Sjögrena) oraz zaburzenia metaboliczne (np. hiperkalcemia, hiperurykemia).

Objawy kliniczne mogą obejmować gorączkę, wysypkę skórną, bóle w okolicy lędźwiowej, zmęczenie, nudności oraz objawy związane z zaburzeniami czynności nerek. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się często eozynofilię, podwyższone parametry zapalne, białkomocz, krwinkomocz oraz zaburzenia funkcji cewek nerkowych (np. glikozuria przy prawidłowej glikemii, kwasica cewkowa).

Diagnostyka zapalenia cewkowo-śródmiąższowego opiera się na wywiadzie, badaniach laboratoryjnych, obrazowaniu nerek oraz biopsji nerki, która pozostaje złotym standardem diagnostycznym. Leczenie polega na eliminacji czynnika wywołującego, stosowaniu glikokortykosteroidów w przypadkach o podłożu immunologicznym oraz leczeniu objawowym i nerkozastępczym w przypadku niewydolności nerek.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl