Właściwości farmakokinetyczne lorazepamu

Lorazepam, substancja czynna zawarta w preparacie Lorabex, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne, czas utrzymywania się efektu klinicznego oraz potencjalne interakcje z innymi substancjami. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesu wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku.¹

Wchłanianie lorazepamu

Po podaniu doustnym lorazepam podlega szybkiemu i niemal całkowitemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie substancji czynnej w surowicy krwi jest osiągane po około 2 godzinach od momentu przyjęcia preparatu, przy czym obserwuje się pewną zmienność tego parametru w zakresie od 0,5 do 3 godzin. Biodostępność lorazepamu po podaniu doustnym jest bardzo wysoka i wynosi 90-93%, co świadczy o minimalnym efekcie pierwszego przejścia przez wątrobę.²

Dystrybucja lorazepamu

Po wchłonięciu do krwiobiegu lorazepam wiąże się w znacznym stopniu z białkami osocza – zakres wiązania wynosi od 85% do 91%. Należy podkreślić, że u pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się istotnie zwiększoną frakcję wolnego leku, co może mieć implikacje kliniczne w tej grupie wiekowej. Substancja czynna charakteryzuje się zdolnością do przenikania przez barierę krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, osiągając w płynie mózgowo-rdzeniowym stężenia wynoszące około 5-28% odpowiadających poziomów w osoczu.³

Ważną właściwością lorazepamu jest jego zdolność do przenikania przez barierę łożyskową. Stężenia leku występujące w osoczu noworodków są zbliżone do stężeń mierzonych w surowicy matek, co ma znaczenie przy stosowaniu lorazepamu u kobiet w ciąży. Okres półtrwania w fazie dystrybucji wynosi od 20 do 25 minut (zakres: 10,3-42,7 minut). Objętość dystrybucji lorazepamu kształtuje się na poziomie 1,3 l/kg masy ciała. Stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym (steady-state) są osiągane w ciągu trzech dni stosowania leku.⁴

Metabolizm lorazepamu

Lorazepam podlega intensywnym procesom metabolicznym w wątrobie, które obejmują około 75% dawki leku. Charakterystyczną cechą farmakokinetyki lorazepamu jest występowanie recyrkulacji jelitowo-wątrobowej. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, przewlekłe podawanie lorazepamu nie wpływa negatywnie na zdolność wątroby do hydroksylacji, co świadczy o braku zdolności do indukowania własnego metabolizmu.⁵

Głównym produktem biotransformacji lorazepamu jest nieaktywny glukuronid 3-O-fenolowy, który stanowi 75% podanej dawki. Oprócz tego głównego metabolitu, zidentyfikowano również inne produkty przemiany lorazepamu występujące w mniejszych ilościach:

• 6-chloro-4-O-chlorofenylo-2,1-chinazolinon
• hydroksylowana pochodna lorazepamu

Wszystkie te metabolity są pozbawione aktywności farmakologicznej.⁶

Eliminacja lorazepamu

Główną drogą eliminacji lorazepamu i jego metabolitów jest wydalanie przez nerki, które odpowiada za usunięcie 88% podanej dawki. Mniejsze ilości leku (około 7%) są wydalane z kałem. Całkowity klirens lorazepamu wynosi 1,1 ml/min/kg masy ciała.⁷

Okres półtrwania lorazepamu w fazie eliminacji wynosi 12 godzin, co przekłada się na minimalne ryzyko nadmiernej kumulacji leku w organizmie przy prawidłowym dawkowaniu. Nieaktywny metabolit lorazepamu – glukuronid – charakteryzuje się okresem półtrwania w fazie eliminacji wynoszącym od 12 do 18 godzin.⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Właściwości farmakokinetyczne lorazepamu wykazują pewne różnice w zależności od stanu fizjologicznego i patologicznego pacjenta:

• Osoby w podeszłym wieku: Nie obserwuje się istotnych zmian w parametrach farmakokinetycznych lorazepamu u osób starszych, choć należy pamiętać o zwiększonej frakcji wolnego leku w tej grupie pacjentów, jak wspomniano wcześniej.
• Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby okres półtrwania lorazepamu w fazie eliminacji ulega podwojeniu, co wymaga odpowiedniego dostosowania dawkowania.
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Zaburzenia czynności nerek powodują zmniejszenie szybkości wydalania metabolitu glukuronidu, jednak nie wpływają na wydłużenie okresu półtrwania samego lorazepamu.

Te specyficzne zmiany parametrów farmakokinetycznych w określonych grupach pacjentów mają bezpośrednie przełożenie na decyzje dotyczące dawkowania leku w praktyce klinicznej.⁹

Parametry farmakokinetyczne lorazepamu