ciężka hiperglikemia

Ciężka hiperglikemia to stan znacznego podwyższenia stężenia glukozy we krwi, zazwyczaj przekraczający 250-300 mg/dl (13,9-16,7 mmol/l). Stan ten stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia pacjenta i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, szczególnie gdy towarzyszy mu kwasica ketonowa lub zespół hiperglikemiczno-hipermolalny.

Przyczyny ciężkiej hiperglikemii obejmują nieleczoną lub niewłaściwie leczoną cukrzycę, ostre choroby współistniejące, infekcje, stres metaboliczny, udar, zawał mięśnia sercowego, oraz stosowanie niektórych leków (np. glikokortykosteroidów). U pacjentów z cukrzycą typu 1 niedobór insuliny prowadzi do szybkiego narastania hiperglikemii i rozwoju kwasicy ketonowej, natomiast u pacjentów z cukrzycą typu 2 ciężka hiperglikemia może prowadzić do zespołu hiperglikemiczno-hipermolalnego.

Objawy ciężkiej hiperglikemii obejmują poliurię, polidypsję, odwodnienie, zaburzenia świadomości, osłabienie, nudności, wymioty, bóle brzucha oraz zaburzenia widzenia. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się hiperglikemię, podwyższone stężenie HbA1c, a w przypadku kwasicy ketonowej – ketonemię, ketonurię i obniżone pH krwi.

Leczenie ciężkiej hiperglikemii wymaga szybkiego wyrównania zaburzeń metabolicznych poprzez podaż insuliny (najczęściej w postaci wlewu dożylnego), uzupełnienie płynów i elektrolitów oraz zwalczanie czynników wywołujących. Monitorowanie stężenia glukozy, elektrolitów, gazometrii krwi tętniczej i stanu klinicznego pacjenta jest niezbędne podczas intensywnej terapii.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl