Właściwości farmakokinetyczne leku Carzap

Kandesartan cyleksetylu, substancja czynna zawarta w preparacie Carzap (dostępnym w dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne obejmujące procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Szczegółowa charakterystyka parametrów farmakokinetycznych jest niezbędna dla optymalnego stosowania leku w praktyce klinicznej.¹

Wchłanianie i biodostępność

Kandesartan cyleksetylu po podaniu doustnym ulega przekształceniu do postaci aktywnej – kandesartanu. Biodostępność kandesartanu charakteryzuje się następującymi parametrami:²

• Bezwzględna biodostępność kandesartanu podanego w postaci roztworu wynosi około 40%
• Względna biodostępność kandesartanu w postaci tabletki wynosi około 34% w porównaniu z roztworem
• Szacowana bezwzględna biodostępność kandesartanu w postaci tabletki wynosi 14%

Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-4 godzinach od przyjęcia tabletki. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się liniowy wzrost stężenia kandesartanu w surowicy wraz ze zwiększaniem dawki. Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce kandesartanu związanych z płcią pacjenta.³

Istotną cechą kandesartanu jest brak wpływu pokarmu na jego biodostępność. Spożywanie posiłków podczas przyjmowania leku nie wpływa znacząco na pole pod krzywą zależności stężenia kandesartanu od czasu (AUC), co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków.⁴

Dystrybucja

Kandesartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza – ponad 99%. Względna objętość dystrybucji leku jest stosunkowo niska i wynosi 0,1 l/kg, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do tkanek.⁵

Metabolizm

Kandesartan podlega w ograniczonym stopniu metabolizmowi wątrobowemu. Tylko niewielka część substancji aktywnej jest eliminowana w wyniku przemian metabolicznych przy udziale izoenzymu CYP2C9 cytochromu P450. Badania in vitro i in vivo wskazują na brak istotnych interakcji z lekami, których metabolizm zależny jest od izoenzymów cytochromu P450, takich jak:⁶

• CYP1A2
• CYP2A6
• CYP2C9
• CYP2C19
• CYP2D6
• CYP2E1
• CYP3A4

Eliminacja

Kandesartan charakteryzuje się następującymi parametrami eliminacji:⁷

• Okres półtrwania (t1/2) wynosi około 9 godzin
• Całkowity klirens osoczowy: około 0,37 ml/min/kg
• Klirens nerkowy: około 0,19 ml/min/kg
• Brak kumulacji leku przy wielokrotnym podawaniu

Wydalanie kandesartanu przez nerki zachodzi zarówno poprzez filtrację kłębuszkową, jak i aktywne wydzielanie kanalikowe. Po doustnym podaniu kandesartanu cyleksetylu znakowanego izotopem 14C, lek jest wydalany w następujący sposób:⁸

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób powyżej 65. roku życia obserwuje się istotne zmiany parametrów farmakokinetycznych kandesartanu w porównaniu z młodszymi pacjentami:⁹

• Zwiększenie Cmax o około 50%
• Zwiększenie AUC o około 80%

Pomimo tych różnic, działanie hipotensyjne oraz profil działań niepożądanych pozostają podobne jak u pacjentów młodszych, co nie wymaga modyfikacji dawkowania wyłącznie ze względu na wiek.¹⁰

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Nasilenie zaburzeń czynności nerek wpływa istotnie na parametry farmakokinetyczne kandesartanu:¹¹

U pacjentów poddawanych hemodializie wartości AUC dla kandesartanu są podobne jak u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.¹²

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

W dwóch badaniach u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby wykazano zwiększenie ekspozycji na kandesartan:¹³

• W pierwszym badaniu – zwiększenie AUC o około 20%
• W drugim badaniu – zwiększenie AUC o około 80%

Brak jest doświadczenia klinicznego w stosowaniu kandesartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹⁴

Dzieci i młodzież

Właściwości farmakokinetyczne kandesartanu u dzieci i młodzieży zostały ocenione w dwóch badaniach obejmujących różne grupy wiekowe:¹⁵

Dzieci w wieku 1-6 lat: 10 dzieci o masie ciała 10-25 kg otrzymywało pojedynczą dawkę 0,2 mg/kg w postaci zawiesiny doustnej. Nie zaobserwowano korelacji pomiędzy Cmax i AUC a wiekiem lub masą ciała. Ze względu na brak danych dotyczących klirensu, nie ustalono korelacji pomiędzy klirensem a masą ciała/wiekiem w tej populacji.¹⁶

Dzieci i młodzież w wieku 6-17 lat: 22 dzieci otrzymało pojedynczą dawkę 16 mg w postaci tabletki. Nie zaobserwowano zależności pomiędzy Cmax i AUC a wiekiem, natomiast stwierdzono istotną korelację z masą ciała (p=0,012 dla Cmax oraz p=0,011 dla AUC). Podobnie jak w młodszej grupie wiekowej, brak danych dotyczących klirensu uniemożliwił ustalenie jego korelacji z masą ciała/wiekiem.¹⁷

U dzieci powyżej 6 lat ekspozycja na kandesartan po podaniu takiej samej dawki jest podobna jak u dorosłych. Farmakokinetyka kandesartanu cyleksetylu nie została zbadana u dzieci poniżej 1 roku życia.¹⁸