selektywny antagonista aldosteronu

Selektywni antagoniści aldosteronu to grupa leków, które wybiórczo blokują receptory mineralokortykoidowe, zmniejszając wpływ aldosteronu na organizm. W przeciwieństwie do nieselektywnych antagonistów (np. spironolaktonu), charakteryzują się wyższą specyficznością działania i mniejszą liczbą działań niepożądanych wynikających z interakcji z innymi receptorami steroidowymi.

Głównym przedstawicielem tej grupy jest eplerenon, który wykazuje około 100-krotnie mniejsze powinowactwo do receptorów androgenowych i progesteronowych w porównaniu ze spironolaktonem. Dzięki temu selektywni antagoniści aldosteronu rzadziej powodują ginekomastię, zaburzenia potencji czy nieregularne miesiączkowanie, zachowując jednocześnie korzystne działanie w układzie sercowo-naczyniowym.

Wskazania do stosowania selektywnych antagonistów aldosteronu obejmują niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, hiperaldosteronizm oraz ochronę narządową, zwłaszcza w przypadku chorób nerek i serca. Leki te zmniejszają retencję sodu i wody, obniżają ciśnienie tętnicze oraz hamują włóknienie narządów, co przekłada się na redukcję śmiertelności w niewydolności serca.

Podczas terapii selektywnymi antagonistami aldosteronu konieczne jest monitorowanie stężenia potasu i funkcji nerek ze względu na ryzyko hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek lub przyjmujących jednocześnie inhibitory ACE czy sartany. Stanowią one ważny element terapii kardioprotekcyjnej, zwłaszcza u pacjentów z dysfunkcją lewej komory po zawale serca.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl