świerzb zwyczajny
Świerzb zwyczajny (Sarcoptes scabiei var. hominis) to pasożytnicza choroba skóry wywoływana przez roztocza Sarcoptes scabiei. Świerzb charakteryzuje się intensywnym świądem, nasilającym się wieczorem i w nocy, oraz występowaniem charakterystycznych zmian skórnych w postaci linijnych nadżerek, grudek i pęcherzyków.
Pasożyt drąży w naskórku tunele (nory świerzbowcowe), w których samica składa jaja. Najczęstsze lokalizacje zmian to przestrzenie międzypalcowe, nadgarstki, pachy, okolice pępka, narządy płciowe oraz pośladki. U niemowląt zmiany mogą występować również na twarzy, głowie i szyi.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz mikroskopowym potwierdzeniu obecności pasożyta lub jego jaj w zeskrobinach skórnych. Leczenie obejmuje stosowanie preparatów przeciwświerzbowych miejscowo (permetryna, benzoesan benzylu) lub doustnie (iwermektyna). Skuteczna terapia wymaga jednoczesnego leczenia wszystkich osób z bliskiego kontaktu oraz dezynfekcji odzieży i pościeli.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Dawkowanie i sposób podawania
Iwermektyna jest stosowana w leczeniu różnych schorzeń pasożytniczych, a dawkowanie zależy od wskazania oraz postaci farmaceutycznej. W terapii węgorczycy przewodu pokarmowego zaleca się jednorazową dawkę 200 µg/kg masy ciała podawaną doustnie, z tabletkami o mocy 3 mg, gdzie liczba tabletek jest dostosowana do masy ciała (np. 1 tabletka dla 15-24 kg, 6 tabletek dla ≥80 kg). W leczeniu mikrofilaremii Wuchereria bancrofti dawkowanie różni się w zależności od częstotliwości podawania: co 6 miesięcy 150-200 µg/kg, a co 12 miesięcy 300-400 µg/kg, z odpowiednim doborem liczby tabletek według masy ciała lub wzrostu pacjenta. W terapii świerzbu skórnego stosuje się jednorazową dawkę 200 µg/kg, z możliwością podania drugiej dawki po 8-15 dniach w przypadku ciężkiego przebiegu lub braku poprawy, a także leczenia miejscowego. W przypadku kremu Soolantra 10 mg/g, stosowanego miejscowo, zaleca się aplikację raz dziennie przez okres do 4 miesięcy, nakładając cienką warstwę na określone obszary twarzy.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Scavertin 3 mg
Scavertin, zawierający 3 mg iwermektyny w tabletkach, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do masy ciała i wskazań klinicznych. W leczeniu węgorczycy przewodu pokarmowego stosuje się dawkę 200 µg/kg mc. w pojedynczej dawce doustnej, natomiast w mikrofilaremii wywołanej przez Wuchereria bancrofti zalecane dawki to 150-200 µg/kg co 6 miesięcy lub 300-400 µg/kg przy podawaniu raz na 12 miesięcy na obszarach endemicznych. W terapii świerzbu skórnego dawka wynosi 200 µg/kg w pojedynczej dawce, z możliwością podania drugiej dawki po 8-15 dniach w celu zmniejszenia ryzyka niepowodzenia leczenia, zwłaszcza przy nasilonych zmianach skórnych. Dawkowanie tabletek (3 mg) jest szczegółowo określone w zależności od masy ciała pacjenta, a w programach masowego leczenia można je także ustalić na podstawie wzrostu pacjenta. U dzieci poniżej 15 kg bezpieczeństwo stosowania nie zostało ustalone, a u osób starszych zaleca się ostrożność ze względu na współistniejące choroby i farmakoterapię.
choroba współistniejąca, dawkowanie, iwermektyna, leczenie miejscowe, mikrofilaremia, nitkowiec ludzki, obszar endemiczny, podanie doustne, program masowej dystrybucji, pusty żołądek, Scavertin, świerzb o znacznym nasileniu, świerzb skórny, świerzb zwyczajny, tabletka 3 mg, węgorczyca przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivermectin Medical Valley 3 mg
Iwermektyna, dostępna w postaci tabletek 3 mg (Ivermectin Medical Valley), jest stosowana w leczeniu węgorczycy przewodu pokarmowego, mikrofilaremii wywołanej przez Wuchereria bancrofti oraz świerzbu skórnego. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała pacjenta oraz schematu terapeutycznego. W terapii węgorczycy zaleca się jednorazową dawkę 200 µg/kg mc., co przekłada się na 1-6 tabletek w zależności od masy ciała (od 15 do ≥80 kg). W leczeniu mikrofilaremii dawka wynosi 150-200 µg/kg co 6 miesięcy lub 300-400 µg/kg co 12 miesięcy, z odpowiednim dostosowaniem liczby tabletek (1-8 sztuk). W przypadku braku możliwości określenia masy ciała, dawkowanie można ustalić na podstawie wzrostu pacjenta. W terapii świerzbu stosuje się jednorazową dawkę 200 µg/kg, z możliwością podania drugiej dawki po 2 tygodniach w określonych sytuacjach klinicznych.
badanie parazytologiczne, choroba współistniejąca, dawka doustna, iwermektyna, leczenie miejscowe, mikrofilaremia, nawrót zakażenia, nitkowiec ludzki, obszar endemiczny, politerapia lekowa, skorupa na skórze, substancja czynna, świerzb o znacznym nasileniu, świerzb skórny, świerzb zwyczajny, węgorczyca przewodu pokarmowego, zmniejszona czynność nerek, zmniejszona czynność serca, zmniejszona czynność wątroby