4′-trans-hydroksymetabolit
4′-trans-hydroksymetabolit to istotny metabolit powstający w wyniku przemian biochemicznych niektórych leków w organizmie człowieka. Powstaje on w procesie hydroksylacji, czyli przyłączenia grupy hydroksylowej (-OH) do pozycji 4′ struktury chemicznej związku macierzystego w konfiguracji trans.
Ten typ metabolitu jest często obserwowany podczas biotransformacji leków z grupy blokerów kanału wapniowego (np. diltiazemu), niektórych niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz leków przeciwdepresyjnych. Metabolit ten powstaje głównie przy udziale enzymów cytochromu P450, szczególnie izoform CYP3A4 i CYP2D6, które są odpowiedzialne za większość przemian metabolicznych leków w wątrobie.
W praktyce klinicznej, znajomość powstawania 4′-trans-hydroksymetabolitu ma znaczenie w przewidywaniu interakcji lekowych, dostosowywaniu dawek leków oraz w diagnostyce zaburzeń metabolizmu leków. W niektórych przypadkach metabolit ten może wykazywać aktywność farmakologiczną podobną do związku macierzystego lub zupełnie odmienną, co może wpływać na efekt terapeutyczny oraz profil działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cilostazol LEK-AM 100 mg
Cylostazol, stosowany w terapii choroby naczyń obwodowych, wykazuje szybkie osiągnięcie stanu stacjonarnego po podaniu dawki 100 mg dwa razy na dobę, w ciągu 4 dni. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminami, a jego metabolity również wykazują znaczne powinowactwo do białek (dehydrometabolit 97,4%, 4′-trans-hydroksymetabolit 66%). Cylostazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, dając dwa aktywne metabolity: dehydrometabolit o działaniu przeciwagregacyjnym 4-7 razy silniejszym niż lek macierzysty oraz 4′-trans-hydroksymetabolit o aktywności około 20% cylostazolu. Stężenia metabolitów w osoczu wynoszą około 41% (dehydrometabolit) i 12% (4′-trans-hydroksymetabolit) w stosunku do cylostazolu (AUC). Okres półtrwania cylostazolu i metabolitów wynosi około 10,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy i wydalanie nerkowe (74%) oraz z kałem (26%).
4′-trans-hydroksymetabolit, AUC, choroba naczyń obwodowych, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrocilostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzymy mikrosomalne, faza eliminacji, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem - Leksykon leków
Interakcje leku – Decilosal 100 mg
Cylostazol, inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym i wazodylatacyjnym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Podawany w dawce 150 mg dwa razy na dobę nie wydłuża czasu krwawienia u zdrowych osób, jednak współstosowanie z ASA zwiększa hamowanie agregacji płytek o 23-25%, a z klopidogrelem wymaga ostrożności i monitorowania czasu krwawienia. W przypadku doustnych antykoagulantów, takich jak warfaryna, pomimo braku wpływu na metabolizm i parametry krzepnięcia, zaleca się częste kontrole ze względu na ryzyko krwawień. Stosowanie cylostazolu jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących co najmniej dwa dodatkowe leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe. Należy również zwrócić uwagę na potencjalne nasilenie działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających ciśnienie tętnicze oraz alkoholu, który może dodatkowo zwiększać ryzyko krwawień i hipotensji.
4′-trans-hydroksymetabolit, agregacja płytek, alkaloid sporyszu, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cyzapryd, czas częściowej tromboplastyny, czas krwawienia, czas protrombinowy, dehydrometabolit, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie naczyniorozszerzające, działanie przeciwpłytkowe, działanie wazodylatacyjne, enzym cytochromu P-450, erytromycyna, fenytoina, halofantryna, hipotensja, inhibitor fosfodiesterazy III, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lowastatyna, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, symwastatyna, tachykardia, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wskaźnik krzepliwości, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Cilozek 50 mg
Cylostazol, będący inhibitorem fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. W badaniach klinicznych dawka 150 mg dwa razy na dobę nie wydłużała czasu krwawienia u zdrowych osób, jednak jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym (ASA) zwiększało hamowanie agregacji płytek o 23-25%, bez istotnego wzrostu krwawień. Kombinacja cylostazolu z klopidogrelem nie powodowała dodatkowego wydłużenia czasu krwawienia, choć badanie CASTLE wskazało na wyższe ryzyko krwotoków przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu, ASA i cylostazolu. Stosowanie cylostazolu z warfaryną nie wpływało na PT, aPTT ani czas krwawienia, jednak zaleca się ostrożność i regularne monitorowanie. Przeciwwskazane jest stosowanie cylostazolu u pacjentów przyjmujących co najmniej dwa dodatkowe leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe ze względu na znaczne ryzyko krwawień.
4′-trans-hydroksymetabolit, agregacja płytek, azolowy lek przeciwgrzybiczny, ciśnienie tętnicze, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krwawienia, czas protrombinowy, dehydrometabolit, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpłytkowe, erytromycyna, fenytoina, indeks terapeutyczny, induktor izoenzymu, inhibitor enzymu cytochromu P-450, inhibitor fosfodiesterazy III, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, ketokonazol, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lowastatyna, metabolizm wątrobowy, omdlenie, omeprazol, ryfampicyna, tachykardia, układ krzepnięcia, warfaryna, wskaźnik krzepliwości, ziele dziurawca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cilozek 50 mg
Cylostazol, stosowany w terapii choroby naczyń obwodowych, wykazuje przewidywalną farmakokinetykę przy dawkowaniu 100 mg dwa razy na dobę, osiągając stan stacjonarny w ciągu 4 dni. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminami, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję. Metabolizm odbywa się intensywnie w wątrobie, głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP2C19 i CYP1A2, bez indukcji enzymów mikrosomalnych, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Powstają dwa główne metabolity: dehydrocylostazol (41% AUC cylostazolu, aktywność 4-7 razy wyższa niż lek macierzysty) oraz 4′-trans-hydroksycylostazol (12% AUC, aktywność około 20% cylostazolu). Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z okresem półtrwania około 10,5 godziny, a 74% dawki wydalane jest z moczem, głównie jako metabolity.
4′-trans-hydroksycylostazol, 4′-trans-hydroksymetabolit, albumina, AUC, biodostępność leku, choroba naczyń obwodowych, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrocylostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzymy mikrosomalne, farmakokinetyka, farmakokinetyka nieliniowa, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cilozek 100 mg
Cilozek (cylostazol) wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim osiągnięciem stanu stacjonarnego po 4 dniach stosowania dawki 100 mg dwa razy na dobę. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (95-98%, głównie albuminami), co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Cylostazol jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4, z mniejszym udziałem CYP2C19 i CYP1A2, bez indukcji enzymów mikrosomalnych. Powstają dwa główne metabolity: dehydrocylostazol o działaniu przeciwagregacyjnym 4-7 razy silniejszym niż lek macierzysty (stanowi około 41% AUC cylostazolu) oraz 4′-trans-hydroksycylostazol o aktywności około 20% (około 12% AUC). Pozorny okres półtrwania cylostazolu i metabolitów wynosi około 10,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm i wydalanie z moczem (74% dawki), przy nieoznaczalnej ilości niezmienionego leku w moczu.
4′-trans-hydroksycylostazol, 4′-trans-hydroksymetabolit, choroba naczyń obwodowych, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrocylostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzymy wątrobowe, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Decilosal 100 mg
Cylostazol, aktywny składnik leku Decilosal, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny z szybkim osiągnięciem stanu stacjonarnego po 4 dniach podawania dawki 100 mg dwa razy na dobę. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminą, a także metabolity cylostazolu wykazują znaczne wiązanie (dehydrometabolit 97,4%, 4′-trans-hydroksymetabolit 66%). Pozorny okres półtrwania cylostazolu wynosi 10,5 godziny. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP2C19 i CYP1A2, bez indukcji enzymów mikrosomalnych. Główne metabolity to dehydrocylostazol (4-7 razy silniejszy efekt przeciwagregacyjny, AUC ~41% cylostazolu) oraz 4′-trans-hydroksycylostazol (aktywność 20% cylostazolu, AUC ~12%). Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (74% dawki), z nieoznaczalną ilością niezmienionego leku, co potwierdza konieczność metabolizmu przed wydaleniem.
4′-trans-hydroksymetabolit, albumina, białko osocza, choroba naczyń obwodowych, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, Decilosal, dehydrocylostazol, dehydrometabolit, działanie przeciwagregacyjne, enzym mikrosomalny, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, okres półtrwania, stan stacjonarny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Noclaud 100 mg
Cylostazol, substancja czynna leku Noclaud 100 mg, wykazuje przewidywalną farmakokinetykę z szybkim osiągnięciem stanu stacjonarnego po 4 dniach podawania dawki 100 mg dwa razy na dobę. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95-98%), głównie albuminą. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP2C19 i CYP1A2, prowadząc do powstania dwóch głównych metabolitów: dehydrometabolitu o 4-7-krotnie silniejszej aktywności przeciwagregacyjnej i 4′-trans-hydroksymetabolitu o znacznie niższej aktywności (około 20% aktywności substancji macierzystej). Okres półtrwania cylostazolu i metabolitów wynosi około 10,5 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (74%) i kałem, bez obecności niezmienionego leku w moczu.
4′-trans-hydroksycylostazol, 4′-trans-hydroksymetabolit, aktywność przeciwagregacyjna, albumina, AUC, choroba naczyń obwodowych, ciężka niewydolność nerek, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, dehydrocylostazol, dehydrometabolit, indukcja wątrobowych enzymów mikrosomalnych, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, równowaga farmakodynamiczna, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza