przenikanie gadolinu przez łożysko
Przenikanie gadolinu przez łożysko jest zjawiskiem, które budzi obawy w kontekście stosowania środków kontrastowych zawierających gadolin u kobiet ciężarnych. Gadolin to pierwiastek metaliczny stosowany w środkach kontrastowych do badań metodą rezonansu magnetycznego (MRI).
Badania wykazały, że związki gadolinu mogą przenikać przez barierę łożyskową i dostać się do krążenia płodowego. Choć mechanizm tego przenikania nie jest w pełni poznany, wiadomo, że związki o niższej masie cząsteczkowej i mniejszej stabilności chemicznej łatwiej przekraczają tę barierę. Ilość gadolinu, która dociera do płodu, zależy od typu związku kontrastowego, dawki oraz wieku ciąży.
Potencjalne ryzyko związane z ekspozycją płodu na gadolin obejmuje możliwość rozwoju zwłóknienia układowego oraz potencjalny wpływ na rozwój narządów. Z tego powodu środki kontrastowe zawierające gadolin są zaliczane do kategorii C według FDA, co oznacza, że powinny być stosowane u kobiet ciężarnych tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko.
Aktualne wytyczne towarzystw radiologicznych zalecają unikanie stosowania gadolinu u kobiet ciężarnych, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Jeżeli badanie kontrastowe jest niezbędne, preferowane są makrocykliczne środki kontrastowe zawierające gadolin, które charakteryzują się większą stabilnością i mniejszym ryzykiem uwalniania wolnego gadolinu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dotarem 0,5 mmol/ml
W praktyce klinicznej stosowanie środka kontrastowego Dotarem (kwas gadoterowy 0,5 mmol/ml) u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa. Gadolin przenika przez łożysko, jednak badania na modelach zwierzęcych nie wykazały szkodliwego wpływu na reprodukcję. Preparat nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści diagnostyczne przewyższają potencjalne ryzyko. W przypadku konieczności podania, zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki (dostępne objętości: 10, 15, 20 ml, zawierające odpowiednio 5, 7,5 i 10 mmola kwasu gadoterowego) oraz dokładną dokumentację przesłanek klinicznych, dawki i informacji przekazanych pacjentce.