stymulacja magnetyczna przezczaszkowa

Stymulacja magnetyczna przezczaszkowa (Transcranial Magnetic Stimulation, TMS) to nieinwazyjna metoda neuromodulacji, polegająca na wykorzystaniu zmiennego pola magnetycznego do indukcji prądu elektrycznego w określonych obszarach kory mózgowej. Technika ta pozwala na bezbolesną stymulację neuronów bez konieczności otwierania czaszki czy stosowania elektrod wewnątrzczaszkowych.

W praktyce klinicznej TMS znajduje zastosowanie zarówno diagnostyczne, jak i terapeutyczne. W neurologii wykorzystywana jest do oceny integralności szlaków korowo-rdzeniowych, badania pobudliwości kory mózgowej oraz mapowania funkcji korowych. W psychiatrii metoda ta, szczególnie w formie powtarzalnej (rTMS), stanowi uznaną opcję terapeutyczną w leczeniu depresji lekoopornej, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych oraz niektórych postaci schizofrenii.

Mechanizm działania TMS opiera się na zasadzie indukcji elektromagnetycznej Faradaya. Krótkie i intensywne impulsy pola magnetycznego generowane przez cewkę umieszczoną na powierzchni głowy pacjenta przenikają przez czaszkę i indukują prąd elektryczny w tkance mózgowej. Parametry stymulacji, takie jak częstotliwość, intensywność i liczba impulsów, są dobierane w zależności od wskazań klinicznych i indywidualnych cech pacjenta.

Stymulacja wysokoczęstotliwościowa (>5 Hz) wykazuje działanie pobudzające na korę mózgową, natomiast stymulacja niskoczęstotliwościowa (≤1 Hz) ma efekt hamujący. Ta selektywność oddziaływania umożliwia precyzyjne modulowanie aktywności wybranych obszarów mózgu, co znajduje zastosowanie w leczeniu różnorodnych zaburzeń neurologicznych i psychiatrycznych.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl