inhibitor izoenzymu cytochromu P450

Inhibitory izoenzymu cytochromu P450 to związki, które hamują aktywność specyficznych izoenzymów cytochromu P450, kluczowego systemu enzymatycznego zaangażowanego w metabolizm leków. System cytochromu P450 obejmuje ponad 50 izoenzymów, z których najważniejsze klinicznie to CYP3A4, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP1A2.

Hamowanie aktywności izoenzymów cytochromu P450 może prowadzić do istotnych interakcji lekowych. Gdy jeden lek hamuje metabolizm drugiego, dochodzi do zwiększenia stężenia leku metabolizowanego przez dany izoenzym, co może skutkować nasileniem działania terapeutycznego lub pojawieniem się działań niepożądanych. Inhibicja może być odwracalna (kompetycyjna lub niekompetycyjna) lub nieodwracalna (mechanizm-zależna).

Do silnych inhibitorów poszczególnych izoenzymów należą m.in.: dla CYP3A4 – ketokonazol, itrakonazol, sok grejpfrutowy; dla CYP2D6 – fluoksetyna, paroksetyna; dla CYP2C9 – flukonazol; dla CYP2C19 – omeprazol; dla CYP1A2 – fluwoksamina. Znajomość profilu inhibicji cytochromu P450 przez leki jest kluczowa dla bezpiecznej farmakoterapii, szczególnie u pacjentów przyjmujących wiele leków jednocześnie.

Znaczenie kliniczne inhibitorów cytochromu P450 jest szczególnie istotne w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym (np. warfaryna, fenytoina, cyklosporyna), gdzie nawet niewielkie zmiany w stężeniu mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych. W praktyce klinicznej należy unikać jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów z lekami będącymi substratami tych samych izoenzymów lub odpowiednio modyfikować dawkowanie.

Powiązane wpisy

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl