teofilina w osoczu
Teofilina w osoczu to badanie laboratoryjne służące do oznaczania stężenia teofiliny we krwi pacjenta. Teofilina to pochodna metyloksantyny stosowana w leczeniu chorób obturacyjnych płuc, szczególnie astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Działa poprzez rozluźnienie mięśni gładkich oskrzeli, zwiększenie siły skurczu przepony oraz poprawę funkcji rzęsek nabłonka dróg oddechowych.
Monitorowanie stężenia teofiliny w osoczu jest kluczowe ze względu na jej wąski indeks terapeutyczny. Zakres terapeutyczny wynosi zwykle 10-20 μg/ml (55-110 μmol/l). Stężenie poniżej 10 μg/ml często nie daje pożądanego efektu klinicznego, natomiast przekroczenie 20 μg/ml znacząco zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak nudności, wymioty, tachykardia, arytmie, bóle głowy czy drgawki.
Na stężenie teofiliny w osoczu wpływa wiele czynników, w tym wiek pacjenta, choroby współistniejące (szczególnie wątroby i serca), interakcje lekowe oraz palenie tytoniu. U osób palących metabolizm teofiliny jest przyspieszony, co może prowadzić do niższych stężeń leku w osoczu. Oznaczenie poziomu teofiliny zaleca się 1-2 dni po rozpoczęciu terapii, po każdej modyfikacji dawki oraz okresowo podczas długotrwałego leczenia podtrzymującego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Montelukast, substancja czynna Promonta 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 3 godzinach (Tmax) dla tabletek powlekanych 10 mg oraz po 2 godzinach dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg. Biodostępność wynosi odpowiednio 64% i 73%, przy czym posiłek nie wpływa na biodostępność tabletek powlekanych, natomiast zmniejsza ją do 63% w przypadku tabletek do rozgryzania. Montelukast wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz umiarkowaną objętość dystrybucji (8-11 litrów). Substancja jest metabolizowana głównie przez cytochrom P450 2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a jej metabolity nie wykazują istotnego działania terapeutycznego. Klirens osoczowy wynosi średnio 45 ml/min, a eliminacja odbywa się głównie z żółcią (86% radioaktywności w kale), co wskazuje na dominującą rolę wątroby w eliminacji leku.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dysfunkcja nerek, eliminacja leku, inhibitor CYP, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosom wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, stan stacjonarny, tabletka powlekana, teofilina w osoczu, wiązanie z białkami -
Leksykon leków
Teofilina w postaci roztworu do wstrzykiwań i infuzji dożylnych (20 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki takie jak antybiotyki chinolonowe (enoksacyna, cyprofloksacyna) oraz makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna) hamują metabolizm teofiliny, co wymaga redukcji dawki do 30-60% i częstego monitorowania stężenia leku w osoczu, aby uniknąć toksyczności. Z kolei leki indukujące enzymy mikrosomalne, takie jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina czy ryfampicyna, przyspieszają metabolizm teofiliny, co może wymagać zwiększenia dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami stosowanymi podczas znieczulenia (halotan, ketamina), które mogą obniżać próg drgawkowy lub wywoływać ciężkie zaburzenia rytmu serca. Alkohol etylowy zwiększa stężenie teofiliny, co potęguje ryzyko działań niepożądanych, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii.
antagonista receptora H2, antybiotyk fluorochinolon, antybiotyk makrolidowy, beta-sympatykomimetyk, biodostępność, bloker kanału wapniowego, działanie niepożądane, działanie toksyczne, glikozyd naparstnicy, hamowanie metabolizmu, interakcja lekowa, klirens teofiliny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwdnawiczy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm teofiliny, monitorowanie EKG, odżywianie parenteralne, pochodna ksantyny, próg drgawkowy, przewodnictwo w mięśniu sercowym, środek anestetyczny, stan nawodnienia, stężenie teofiliny, stężenie w osoczu, teofilina w osoczu, wpływ inotropowy, zaburzenie rytmu serca
