klirens z krwi
Klirens z krwi to parametr farmakokinetyczny określający objętość osocza lub krwi, która zostaje całkowicie oczyszczona z danej substancji w jednostce czasu. Jest to kluczowy wskaźnik wykorzystywany w medycynie do oceny sprawności eliminacji leków, toksyn i metabolitów z organizmu.
W praktyce klinicznej najczęściej wykorzystuje się pomiar klirensu kreatyniny, który stanowi ważny marker funkcji nerek. Wartość klirensu wyrażana jest zazwyczaj w mililitrach na minutę (ml/min) i może być mierzona bezpośrednio lub szacowana na podstawie stężenia substancji w osoczu i moczu. Obniżenie wartości klirensu wskazuje na upośledzenie funkcji eliminacyjnej, co może wymagać modyfikacji dawkowania leków.
Znajomość klirensu z krwi ma istotne znaczenie w farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, ponieważ pozwala na indywidualizację dawkowania leków i minimalizację ryzyka działań niepożądanych wynikających z kumulacji substancji w organizmie. W nefrologii klirens wykorzystywany jest również do oceny stopnia niewydolności nerek i monitorowania postępu choroby.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Felodypina, podawana w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Plendil), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność ogólnoustrojowa wynosi około 15%, co jest wynikiem intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie przez izoformę CYP3A4. Maksymalne stężenie w osoczu (tmax) osiągane jest po 3-5 godzinach, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%, głównie albuminy) oraz dużą objętość dystrybucji (10 l/kg). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 25 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 5 dniach. Felodypina wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych 2,5-10 mg, a jej metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Pokarm o wysokiej zawartości tłuszczu zwiększa szybkość wchłaniania, nie wpływając na całkowity stopień absorpcji.
albuminy, AUC, biodostępność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, farmakokinetyka liniowa, felodypina, hemodializa, klirens z krwi, metabolizm pierwszego przejścia, nieaktywność farmakologiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Felodypina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Plendil 5 mg i 10 mg) charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność ogólnoustrojowa wynosi około 15%, niezależnie od dawki w zakresie terapeutycznym. Tmax wynosi 3-5 godzin, a obecność pokarmu bogatego w tłuszcze zwiększa szybkość wchłaniania bez wpływu na całkowity stopień absorpcji. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%, głównie albuminy) oraz dużą objętość dystrybucji (10 l/kg), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm felodypiny jest intensywny i zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a wszystkie metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Klirens z krwi wynosi około 1200 ml/min, a okres półtrwania eliminacyjnego to około 25 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 5 dniach stosowania i eliminuje ryzyko kumulacji podczas terapii przewlekłej.
albumina, AUC, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, Cmax, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, felodypina, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens z krwi, kumulacja leku, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać o przedłużonym uwalnianiu, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon substancji czynnych
Felodypina, dostępna w preparacie Plendil w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (5 mg i 10 mg), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność ogólnoustrojowa wynosi około 15%, niezależnie od dawki terapeutycznej. Maksymalne stężenie w osoczu (tmax) osiągane jest po 3-5 godzinach, a dzięki formulacji o przedłużonym uwalnianiu stężenia terapeutyczne utrzymują się stabilnie przez 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Felodypina wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%, głównie albuminami) oraz dużą objętość dystrybucji (10 l/kg). Metabolizm zachodzi intensywnie w wątrobie przez CYP3A4, a lek cechuje się wysokim klirensem (1200 ml/min) i okresem półtrwania około 25 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach regularnego stosowania, bez ryzyka kumulacji, co jest korzystne dla bezpieczeństwa terapii.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, dystrybucja tkankowa leku, faza eliminacji, felodypina, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens z krwi, kumulacja leku, liniowa zależność od dawki, metabolit, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podeszły wiek, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne leku, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wchłanianie substancji, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
