ostry epizod wrzodziejącego zapalenia jelita grubego
Ostry epizod wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (WZJG) to zaostrzenie przewlekłej choroby zapalnej jelit charakteryzujące się nasileniem objawów klinicznych takich jak biegunka z domieszką krwi, bóle brzucha, nagłe parcie na stolec oraz objawy ogólnoustrojowe. Ciężkość epizodu określa się na podstawie klasyfikacji Truelove’a i Wittsa, która uwzględnia liczbę wypróżnień, obecność krwi w stolcu, tętno, temperaturę ciała, stężenie hemoglobiny oraz OB lub CRP.
W diagnostyce ostrego epizodu WZJG kluczowe znaczenie ma ocena endoskopowa, która pozwala określić zakres i nasilenie zmian zapalnych w jelicie grubym. Badania laboratoryjne wykazują zwykle podwyższone markery stanu zapalnego, niedokrwistość oraz zaburzenia elektrolitowe. Istotne jest również wykluczenie zakażenia Clostridioides difficile i innych patogenów jelitowych, które mogą imitować lub nasilać objawy zaostrzenia.
Leczenie ostrego epizodu WZJG zależy od jego ciężkości. W przypadkach o łagodnym i umiarkowanym nasileniu stosuje się aminosalicylany oraz glikokortykosteroidy. W epizodach ciężkich niezbędna jest hospitalizacja, intensywne nawadnianie, steroidoterapia dożylna, a w przypadku braku odpowiedzi – cyklosporyna, takrolimus lub leki biologiczne (infliksymab, adalimumab, golimumab, wedolizumab, ustekinumab). Przy braku poprawy po 3-7 dniach intensywnego leczenia zachowawczego należy rozważyć leczenie operacyjne (kolektomię).
Ostry, ciężki epizod WZJG stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji i multidyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Śmiertelność w ciężkich epizodach nieleczonych odpowiednio może sięgać 20-30%. Właściwe postępowanie obejmuje ścisłą współpracę gastroenterologa i chirurga, regularne monitorowanie parametrów życiowych oraz markerów laboratoryjnych, a także wczesne rozpoznanie powikłań takich jak toksyczne rozdęcie okrężnicy czy perforacja jelita.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Salofalk 1 g 1000 mg
Lek Salofalk 1 g, dostępny w formie czopków doodbytniczych zawierających 1 g mesalazyny, jest wskazany w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Zalecana dawka dla dorosłych i osób w podeszłym wieku wynosi 1 czopek raz na dobę, co odpowiada dobowej dawce 1 g substancji czynnej. Terapia zwykle trwa około 8 tygodni w ostrych epizodach choroby, a czas leczenia powinien być dostosowany indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta. Preparat należy podawać doodbytniczo, najlepiej przed snem, aby wydłużyć kontakt mesalazyny z błoną śluzową odbytnicy i zwiększyć skuteczność terapeutyczną.
błona śluzowa odbytnicy, czopki doodbytnicze, doświadczenie kliniczne, efekt terapeutyczny, mesalazyna, nawrót choroby, odpowiedź na leczenie, ostry epizod wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, podanie doodbytnicze, przerwanie terapii, Salofalk, stan kliniczny pacjenta, substancja czynna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Salofalk 1000 mg
Salofalk w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu dostępny jest w dawkach 1000 mg, 1,5 g oraz 3 g mesalazyny. Dawkowanie u dorosłych w ostrych epizodach wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (WZJG) wynosi od 1,5 do 3,0 g mesalazyny na dobę, preferencyjnie podawane jednorazowo rano lub w trzech dawkach podzielonych. W terapii podtrzymującej standardowo stosuje się 0,5 g mesalazyny trzy razy dziennie (łącznie 1,5 g/dobę), a u pacjentów z podwyższonym ryzykiem nawrotu – 3,0 g raz na dobę. U dzieci powyżej 6 lat dawkowanie jest dostosowane do masy ciała: w fazie aktywnej choroby 30-50 mg/kg m.c./dobę (maksymalnie 75 mg/kg m.c./dobę), a w leczeniu podtrzymującym 15-30 mg/kg m.c./dobę, z uwzględnieniem, że dawka całkowita nie powinna przekraczać dawek stosowanych u dorosłych.
aktywna faza choroby, czynna faza choroby, dawka zalecana, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, granulat o przedłużonym uwalnianiu, leczenie długoterminowe, leczenie podtrzymujące, mesalazyna, nawrót choroby, odpowiedź kliniczna, ostry epizod wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, przedłużone uwalnianie substancji czynnej, terapia podtrzymująca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wskazanie kliniczne