zdolność dyfuzyjna

Zdolność dyfuzyjna to miara określająca szybkość transportu gazów przez barierę pęcherzykowo-włośniczkową w płucach. Jest kluczowym parametrem w diagnostyce pulmonologicznej, pozwalającym ocenić wydajność wymiany gazowej pomiędzy pęcherzykami płucnymi a krwią.

Zdolność dyfuzyjna płuc dla tlenku węgla (DLCO) jest najczęściej stosowanym klinicznie wskaźnikiem tej funkcji. Badanie to mierzy ilość gazu testowego (CO), która przechodzi przez barierę pęcherzykowo-włośniczkową w jednostce czasu przy określonej różnicy ciśnień. Wartość DLCO zależy od wielu czynników, w tym powierzchni wymiany gazowej, grubości bariery pęcherzykowo-włośniczkowej, objętości krwi w kapilarach płucnych oraz stężenia hemoglobiny.

Obniżenie zdolności dyfuzyjnej występuje w wielu schorzeniach płuc, takich jak włóknienie płuc, rozedma, sarkoidoza czy choroby śródmiąższowe płuc. Również choroby układowe (np. twardzina układowa) czy niewydolność serca mogą wpływać na ten parametr. Pomiar zdolności dyfuzyjnej stanowi istotne narzędzie w monitorowaniu przebiegu chorób płuc oraz ocenie skuteczności stosowanej terapii.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl