krzepnięcie śródnaczyniowe

Krzepnięcie śródnaczyniowe (zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, DIC – Disseminated Intravascular Coagulation) to patologiczny stan, w którym dochodzi do niekontrolowanej aktywacji procesów krzepnięcia krwi w naczyniach krwionośnych. Charakteryzuje się jednoczesnym występowaniem zakrzepów w mikrokrążeniu oraz paradoksalnie zwiększoną skłonnością do krwawień wynikającą z wtórnego zużycia czynników krzepnięcia i płytek krwi.

DIC nie jest samodzielną jednostką chorobową, lecz powikłaniem wielu stanów klinicznych, takich jak: sepsa, ciężkie urazy, oparzenia, powikłania położnicze (np. oddzielenie łożyska, zator płynem owodniowym), nowotwory złośliwe czy masywne transfuzje krwi. Kluczowym mechanizmem patofizjologicznym jest nadmierne uwalnianie czynnika tkankowego (TF) i innych prokoagulantów, co prowadzi do generacji trombiny i fibrynolizy.

Obraz kliniczny DIC obejmuje objawy związane z mikrozakrzepicą (niewydolność narządowa, szczególnie nerek, wątroby, płuc i OUN) oraz skłonność do krwawień (wybroczyny, krwawienia z błon śluzowych, krwawienia z miejsc wkłuć, krwotoki wewnętrzne). Diagnostyka opiera się na ocenie parametrów krzepnięcia (wydłużony PT, APTT, obniżony fibrynogen, podwyższone D-dimery) oraz morfologii krwi (małopłytkowość, schistocyty w rozmazie).

Leczenie DIC skupia się przede wszystkim na terapii choroby podstawowej oraz leczeniu wspomagającym. W przypadku dominującej skazy krwotocznej stosuje się preparaty krwiopochodne (osocze świeżo mrożone, koncentrat płytek krwi, krioprecypitat, koncentraty czynników krzepnięcia). Przy przewadze objawów zakrzepowych można rozważyć podanie heparyny, choć decyzja ta wymaga starannego rozważenia korzyści i ryzyka w każdym indywidualnym przypadku.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl