kąt CE Wiberga
Kąt CE Wiberga, znany również jako kąt dachowy, to istotny parametr radiologiczny wykorzystywany w ocenie stawu biodrowego, szczególnie w kontekście diagnostyki dysplazji i stabilności panewki stawu biodrowego. Wartość tego kąta mierzy się na zdjęciu rentgenowskim miednicy w projekcji przednio-tylnej.
Pomiar kąta CE Wiberga polega na wyznaczeniu linii pionowej przechodzącej przez środek głowy kości udowej oraz linii łączącej środek głowy kości udowej z bocznym brzegiem panewki. Prawidłowa wartość kąta u dorosłych wynosi powyżej 25°. Wartości pomiędzy 20° a 25° uznawane są za graniczne, natomiast kąt poniżej 20° wskazuje na dysplazję stawu biodrowego.
Zmniejszenie wartości kąta CE Wiberga świadczy o niedostatecznym pokryciu głowy kości udowej przez panewkę, co predysponuje do niestabilności stawu i rozwoju wczesnych zmian zwyrodnieniowych. Parametr ten jest szczególnie ważny w kwalifikacji pacjentów do zabiegów korekcyjnych, takich jak osteotomia okołopanewkowa, oraz w monitorowaniu progresji dysplazji stawu biodrowego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona dysplazja stawu biodrowego (DDH) obejmuje spektrum patologii od niestabilności do zwichnięcia stawu biodrowego, najczęściej diagnozowanych u niemowląt bez innych schorzeń współistniejących. Wczesne rozpoznanie, idealnie w pierwszych 6 miesiącach życia, jest kluczowe dla skutecznego leczenia i zapobiegania powikłaniom takim jak przetrwałe zwichnięcie czy wczesna choroba zwyrodnieniowa. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym (testy Ortolaniego i Barlowa) oraz badaniach obrazowych, głównie USG do 4-6 miesiąca życia i RTG po tym okresie. Metoda Grafa w USG ocenia kąty alfa (>60° prawidłowy) i beta (<55° prawidłowy), co pozwala na klasyfikację bioder i ocenę stopnia dysplazji. USG jest preferowaną metodą u niemowląt, natomiast RTG po 6 miesiącach umożliwia ocenę linii Hilgenreinera, Perkinsa, linii Shentona oraz kąta CE Wiberga (prawidłowy ≥25°).
antetorsja szyjki kości udowej, artrografia stawu biodrowego, badanie kliniczne, chód kaczkowaty, choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego, dysplazja rozwojowa stawu biodrowego, głowa kości udowej, jądro kostnienia, kąt alfa, kąt beta, kąt CE Wiberga, linia Hilgenreinera, linia Perkina, linia Shentona, niestabilność stawu, objaw Trendelenburga, panewka stawowa, podwichnięcie stawu, szelki Pavlika, test Barlowa, test Ortolaniego, ultrasonografia stawu biodrowego, wrodzona dysplazja stawu biodrowego, wskaźnik panewkowy, zwichnięcie stawu -
Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzona dysplazja bioder (WDB) to spektrum zaburzeń rozwojowych stawu biodrowego, obejmujące niestabilność, podwichnięcie i zwichnięcie. Diagnostyka rozpoczyna się od badania klinicznego noworodków w pierwszych 72 godzinach życia oraz w 6-8 tygodniu, wykorzystując testy Ortolaniego, Barlowa i objaw Galeazziego. U niemowląt do 6. miesiąca życia podstawową metodą jest ultrasonografia, oceniająca kąt alfa (>60°), kąt beta (<55°) oraz pokrycie głowy kości udowej (>50%). Po 6. miesiącu życia stosuje się RTG z oceną linii Hilgenreinera, Perkina, Shentona, wskaźnika panewkowego oraz kąta CE Wiberga (>25°). U dorosłych istotna jest ocena kąta CE: 18-25° wskazuje na łagodną/graniczną dysplazję, <18° na ciężką. Zaawansowane metody obrazowania, takie jak MRI, MRI z kontrastem, CT i artroskopia, pozwalają na dokładną ocenę struktur chrzęstnych, więzadłowych i obrąbka stawowego, co jest kluczowe w planowaniu leczenia.
alloplastyka stawu biodrowego, artrografia MR, artroskopia, badanie rentgenowskie, badanie ultrasonograficzne, choroba zwyrodnieniowa stawów, kąt alfa, kąt beta, kąt CE Wiberga, kręcz szyi, linia Hilgenreinera, linia Perkina, linia Shentona, manewr Barlowa, obrąbek stawowy, podwichnięcie stawu, położenie miednicowe, rezonans magnetyczny, stopa końsko-szpotawa, szelki Pavlika, test Ortolaniego, tomografia komputerowa, wrodzona dysplazja bioder, wskaźnik panewkowy, zwichnięcie stawu biodrowego
